مبادی کور فرهنگ در ایران
محسن قریب. فعال سیاسی
در این که فرهنگ و تمدن دیرپای ایرانی زادگاه بسیاری از مفاخر جهان بوده است گمانی بر کس نیست.مفاخری که هریک از آنان می تواند وجودش ملتی را در جهان برجسته و ممتاز کند .اما بی گمان ضایعه تلخ و دردناکی ست برای ملتی با این پیشنه و این همه عناصر فرهنگی ٬ حالیتی که امروز به آن دچار است . این نوع عمیق و بسیطی از «وادادگی فرهنگی » را که می توان به وضوح درآن مشاهده کرد بی آنکه امیدی به دمیدن جریان حیات در شریان این عنصر مغفول حیات اجتماعی این کشور باشیم .به راستی چگونه و چرا مدیریت فرهنگی کشور نتوانسته است در شکل دهی و سامان بخشیدن به همگرایی فرهنگی نقش قابل اتکایی داشته باشد ؟آنچه به وضوح از مبادی رسمی منادی فرهنگ کشور می بینیم گاه به شکل غریبی به جای همگرایی و هم پوشانی این نهادهای رسمی در شکل دهی امور فرهنگی و بسامانی فرهنگ در جامعه نوعی تخاصم و واگرایی دیده می شود و نمونه کاملا بروز آن موضع گیری در قبال کنسرت های موسیقی است. واقعا چگونه می شود که ابتدایی ترین و پذیرفته ترین عناصر شکل بخشی و ارتقا دهنده فرهنگ عمومی کشور با بخش نامه های متناقض خود به ایجاد گزاره های ضدفرهنگی تبدیل می شود.جالب و دیدنی ست که دهها
میلیارد پول در نهادها و سازمان های فرهنگی کشور بجای سرمایه گذاری و هزینه صرف امور فرهنگی در تقابل با یکدیگر نابود می شود.عمق فاجعه آنجاست که بسیاری از شخصیت های فرهنگی ما را در بعد انقلاب کشورهای همسایه به یغما برده اند و هیچ یک از سازمان های رسمی موضع گیری در این باب صورت نمی دهد.
پرواضح است که نبود مدیران فرهنگی بر راس امور و مصادر فرهنگی نقش تعیین کننده مخربی در وضعیت جاری امروز برجای گذاشته است.سال هاست که دغدغه تیراژ نازل کتاب چون کمبود آب برای کارشناسانش برای جامعه فرهنگی سخت آزار دهنده و نگران کننده است حال آنکه کمتر مدیری آمد و طرحی جامع برای افزایش سرانه مطالعه در کشور به انجام رسانید.دریغ است با جامعه ای که می توان هر روز با برجسته کردن نقش فرهنگی یکی از عناصر آن حرکتی نو و بی بدیل در ایجاد فضای سرزنده و بانشاط فرهنگی ایجاد نمود ٬ رخوتی مرگ زای و اندوهناک را در بستر فرهنگی کشور شاهدباشیم.
در این که فرهنگ و تمدن دیرپای ایرانی زادگاه بسیاری از مفاخر جهان بوده است گمانی بر کس نیست.مفاخری که هریک از آنان می تواند وجودش ملتی را در جهان برجسته و ممتاز کند .اما بی گمان ضایعه تلخ و دردناکی ست برای ملتی با این پیشنه و این همه عناصر فرهنگی ٬ حالیتی که امروز به آن دچار است . این نوع عمیق و بسیطی از «وادادگی فرهنگی » را که می توان به وضوح درآن مشاهده کرد بی آنکه امیدی به دمیدن جریان حیات در شریان این عنصر مغفول حیات اجتماعی این کشور باشیم .به راستی چگونه و چرا مدیریت فرهنگی کشور نتوانسته است در شکل دهی و سامان بخشیدن به همگرایی فرهنگی نقش قابل اتکایی داشته باشد ؟آنچه به وضوح از مبادی رسمی منادی فرهنگ کشور می بینیم گاه به شکل غریبی به جای همگرایی و هم پوشانی این نهادهای رسمی در شکل دهی امور فرهنگی و بسامانی فرهنگ در جامعه نوعی تخاصم و واگرایی دیده می شود و نمونه کاملا بروز آن موضع گیری در قبال کنسرت های موسیقی است. واقعا چگونه می شود که ابتدایی ترین و پذیرفته ترین عناصر شکل بخشی و ارتقا دهنده فرهنگ عمومی کشور با بخش نامه های متناقض خود به ایجاد گزاره های ضدفرهنگی تبدیل می شود.جالب و دیدنی ست که دهها
میلیارد پول در نهادها و سازمان های فرهنگی کشور بجای سرمایه گذاری و هزینه صرف امور فرهنگی در تقابل با یکدیگر نابود می شود.عمق فاجعه آنجاست که بسیاری از شخصیت های فرهنگی ما را در بعد انقلاب کشورهای همسایه به یغما برده اند و هیچ یک از سازمان های رسمی موضع گیری در این باب صورت نمی دهد.
پرواضح است که نبود مدیران فرهنگی بر راس امور و مصادر فرهنگی نقش تعیین کننده مخربی در وضعیت جاری امروز برجای گذاشته است.سال هاست که دغدغه تیراژ نازل کتاب چون کمبود آب برای کارشناسانش برای جامعه فرهنگی سخت آزار دهنده و نگران کننده است حال آنکه کمتر مدیری آمد و طرحی جامع برای افزایش سرانه مطالعه در کشور به انجام رسانید.دریغ است با جامعه ای که می توان هر روز با برجسته کردن نقش فرهنگی یکی از عناصر آن حرکتی نو و بی بدیل در ایجاد فضای سرزنده و بانشاط فرهنگی ایجاد نمود ٬ رخوتی مرگ زای و اندوهناک را در بستر فرهنگی کشور شاهدباشیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.