از کجا می آید این آوای دوست...
رضا امیدوار. فعال سیاسی
کمتر کسی تصور میکرد وقتی سید جواد جعفری مدیر کل وقت ارشاد خراسان رضوی در یک اقدام احساسی و نه از سر تدبیر دستور جمعآوری تابلوی اداره موسیقی از راهروهای این اداره کل را پس از اظهار نظر غیر منتظره امام جمعه مشهد در مورد موسیقی صادر کرد و این هنر را برای بقای خود به زیر پوست شهر فرو برد، مشهد به یکی از اصلیترین پایگاههای موسیقی زیرزمینی کشور مبدل شود. این توصیه که با شعار حفظ حریم رضوی صادر شد،در ادامه دایره نفوذ خود را به «بین الجبلین» گسترش داد و 4 میلیون شهروند مشهدی و 60 هزار طرقبه- شاندیزی را هم تحت پوشش گرفت.حال سوالی که در ذهن متباتر میشود این است که چگونه دلسوزان این حریم و شعائر دینی فکری بهحال زیرزمین نکردند؟شاید تجسمی عینی از پوسته و جبه نداشتند! یا به وجود حیات در زیرزمین معتقد نیستند!شاید هم اتفاقات زیرزمین را تاثیرگذار نمیبینند و یا دلخوش داشتهاند که انشاءالله صدای این بهظاهر مطربها به سطح زمین نمیرسد. نمونه بارز این دیدگاه رهبر معظم انقلاب را در پخش موسیقیهای متنوع و بعضا فاخر از صدا و سیما میتوان دید. جملات «هنر موسیقی تلفیقی از دانش و فطرت خدادادی است»، «وجود کلام از محسنات
موسیقی ماست»،«موسیقی لهوی حرام است»،«موسیقی را هدفدار کنید» و «موسیقی که هدف متعالی داشته باشد پاک و مقدس است» تنها گوشهای از دیدگاههای ایشان دراین باره است.
عدم برگزاری کنسرت موسیقی در راستای ایجاد روحیه نشاط و امید،از رونق افتادن کلاسهای آموزش موسیقی و ایجاد مشکلات معیشتی برای هنرمندان این حوزه،کنج عزلت گزیدن هنرمندان موسیقی و پناهنده شدن ایشان به صدا و سیما،نیمه تعطیلی پایگاهی مدنی به نام انجمن موسیقی و ورود برخی دلالان گیشه به این حوزه و از رونق افتادن بازار فروش ادوات موسیقی در پاساژ بابک و حتی عدم تشکیل پرونده برای متقاضیان تاسیس آموزشگاه آزاد موسیقی تنها گوشهای از نتایج این اقدام به ظاهر دلسوزانه صورت گرفته درباره اداره موسیقی است.اقدامی که حداقل اثرات اجتماعی آن، پس از درگذشت هنرمند موسیقی کشور مرتضی پاشایی، در مشهد کاملا مشهود بود. مردمی که میبایست با حسن تدبیر مدیریت فرهنگی استان در قالب یک کنسرت موسیقی گرد هم میآمدند این بار به بهانه فوت یک هنرمند دور هم جمع شدند و ترانههای او را تا پاسی از شب همسرایی کردند. شاید تحلیلگران حوزههای اجتماعی بخشی از بهانه تجمع این هنردوستان در نقاط دیگر کشور را محصول عملکرد منفعلانه صدا و سیما در اطلاعرسانی این ضایعه میدانند ولی این مهم در مشهد دلایل توامان دیگری هم داشت که مهمترین آن، اعتراض به شرایط فرهنگی و
هنری حاکم بر شهر بود. امروزه در تمامی کشورها بستری مناسب برای شادی مشروع مردم تعریف شده اما این مهم در کشور ما نهادینه نشده است.
ناگفته نماند هنوز دیر زمانی نیست که سوگ استادان پورعطایی ،دورپور و ذوالفقار عسکریان سیاه پوشمان کرد و این روزها هم مشغول به دعا برای شفای عاجل استاد شریف زادهایم. با این همه حال موسیقی خراسان خوب نیست و میبایست بانگ برآورد«دوتار خراسان سرت سلامت».در این وضعیت توقع به جایی که میشود از مدیران فرهنگی استان و دلسوزان این حوزه داشت این است که1- در صیانت از مجوزهای صادر شده ثابت قدمتر گام بردارند 2-در راستای پویایی و کشف استعدادهای بیشمار این هنر اولا در حوزه آموزش و ثانیا در احیای جشنواره موسیقی استان یا همان «آواها و نواها» اقدامی عملی مبذول دارند.
خشک سیمی،خشک چوبی ، خشک پوست
از کجا می آید این آوای دوست
کمتر کسی تصور میکرد وقتی سید جواد جعفری مدیر کل وقت ارشاد خراسان رضوی در یک اقدام احساسی و نه از سر تدبیر دستور جمعآوری تابلوی اداره موسیقی از راهروهای این اداره کل را پس از اظهار نظر غیر منتظره امام جمعه مشهد در مورد موسیقی صادر کرد و این هنر را برای بقای خود به زیر پوست شهر فرو برد، مشهد به یکی از اصلیترین پایگاههای موسیقی زیرزمینی کشور مبدل شود. این توصیه که با شعار حفظ حریم رضوی صادر شد،در ادامه دایره نفوذ خود را به «بین الجبلین» گسترش داد و 4 میلیون شهروند مشهدی و 60 هزار طرقبه- شاندیزی را هم تحت پوشش گرفت.حال سوالی که در ذهن متباتر میشود این است که چگونه دلسوزان این حریم و شعائر دینی فکری بهحال زیرزمین نکردند؟شاید تجسمی عینی از پوسته و جبه نداشتند! یا به وجود حیات در زیرزمین معتقد نیستند!شاید هم اتفاقات زیرزمین را تاثیرگذار نمیبینند و یا دلخوش داشتهاند که انشاءالله صدای این بهظاهر مطربها به سطح زمین نمیرسد. نمونه بارز این دیدگاه رهبر معظم انقلاب را در پخش موسیقیهای متنوع و بعضا فاخر از صدا و سیما میتوان دید. جملات «هنر موسیقی تلفیقی از دانش و فطرت خدادادی است»، «وجود کلام از محسنات
موسیقی ماست»،«موسیقی لهوی حرام است»،«موسیقی را هدفدار کنید» و «موسیقی که هدف متعالی داشته باشد پاک و مقدس است» تنها گوشهای از دیدگاههای ایشان دراین باره است.
عدم برگزاری کنسرت موسیقی در راستای ایجاد روحیه نشاط و امید،از رونق افتادن کلاسهای آموزش موسیقی و ایجاد مشکلات معیشتی برای هنرمندان این حوزه،کنج عزلت گزیدن هنرمندان موسیقی و پناهنده شدن ایشان به صدا و سیما،نیمه تعطیلی پایگاهی مدنی به نام انجمن موسیقی و ورود برخی دلالان گیشه به این حوزه و از رونق افتادن بازار فروش ادوات موسیقی در پاساژ بابک و حتی عدم تشکیل پرونده برای متقاضیان تاسیس آموزشگاه آزاد موسیقی تنها گوشهای از نتایج این اقدام به ظاهر دلسوزانه صورت گرفته درباره اداره موسیقی است.اقدامی که حداقل اثرات اجتماعی آن، پس از درگذشت هنرمند موسیقی کشور مرتضی پاشایی، در مشهد کاملا مشهود بود. مردمی که میبایست با حسن تدبیر مدیریت فرهنگی استان در قالب یک کنسرت موسیقی گرد هم میآمدند این بار به بهانه فوت یک هنرمند دور هم جمع شدند و ترانههای او را تا پاسی از شب همسرایی کردند. شاید تحلیلگران حوزههای اجتماعی بخشی از بهانه تجمع این هنردوستان در نقاط دیگر کشور را محصول عملکرد منفعلانه صدا و سیما در اطلاعرسانی این ضایعه میدانند ولی این مهم در مشهد دلایل توامان دیگری هم داشت که مهمترین آن، اعتراض به شرایط فرهنگی و
هنری حاکم بر شهر بود. امروزه در تمامی کشورها بستری مناسب برای شادی مشروع مردم تعریف شده اما این مهم در کشور ما نهادینه نشده است.
ناگفته نماند هنوز دیر زمانی نیست که سوگ استادان پورعطایی ،دورپور و ذوالفقار عسکریان سیاه پوشمان کرد و این روزها هم مشغول به دعا برای شفای عاجل استاد شریف زادهایم. با این همه حال موسیقی خراسان خوب نیست و میبایست بانگ برآورد«دوتار خراسان سرت سلامت».در این وضعیت توقع به جایی که میشود از مدیران فرهنگی استان و دلسوزان این حوزه داشت این است که1- در صیانت از مجوزهای صادر شده ثابت قدمتر گام بردارند 2-در راستای پویایی و کشف استعدادهای بیشمار این هنر اولا در حوزه آموزش و ثانیا در احیای جشنواره موسیقی استان یا همان «آواها و نواها» اقدامی عملی مبذول دارند.
خشک سیمی،خشک چوبی ، خشک پوست
از کجا می آید این آوای دوست
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.