|

امنیت فرهنگی

حمید صابر. کارشناس فرهنگی

گفتمانی که این روزها در راهروهای فرهنگی و سیاسی کشور بویژه در شبکه های اجتماعی و محافل فرهنگی و ادبی پر تکرار شده است بحث اعتبارات قطره چکانی حوزه فرهنگ و دستگاههای موازی با تعاریف متنوع فرهنگی در موضوع اهداف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.که نمونه بارز آن در بحث عفاف و حجاب نمود عینی پیدا کرد.که دلسوزان این مهم 1-کمبود و عدم توزیع عادلانه اعتبارات این وزارت خانه در مقایسه با سایر نهادهای به ظاهر فرهنگی2-انفعال این دستگاهها در حوزه اجرایی و عملیاتی و 3-عدم پاسخگویی ایشان در مقابل افکار عمومی را از مهمترین دلایل این اختلاط فرهنگی و موازی کاری می دانند.با این همه خشکسالیهای مالی اخیر که کار را به تشکیل مدیریت بحران در این وزارت خانه مبدل نموده و وجود دستگاههای موازی،یار غار و همزاد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.دستگاهی فرهنگی که در انجام وظایف ذاتی خود (هدایت،حمایت و نظارت) با مشکلات عدیده ای گریبان گیر است چگونه می تواند این مهم را تولیت کند.
1-عدم جذب نیروی متخصص در حوزه های فرهنگی و هنری در استخدامی های دولت گذشته.
2-عدم دغدغه مندی مدیران در خصوص آموزش کارکنان و بالا بردن سطح آگاهی،بینش اجتماعی و فضایل اخلاقی ایشان(حذف بند (ی) ماده 104 از ردیف بودجه که این دغدغه را به نوعی التیام می بخشید مزید بر علت شده است)
3-عدم دستورالعمل مشخص در جذب مشارکت صاحبان کالا و خدمات برای فعالیتهای فرهنگی و هنری.
4-حضور نیروهای مهمان از سایر دستگاهها بویژه آموزش و پرورش آن هم نه از مسیر فرهنگ بل سیاست.
5-عدم برنامه ریزی در کنار عدم دغدغه مندی مدیران در خصوص جذب کارکنان قرارداد کار معین.
تنها گوشه ای از این مشکلات است. از دستگاهی که به لحاظ کمبود نیروی انسانی که از آن به نام سرمایه یاد می شود ،در کنار عدم آموزش تخصصی کارکنان رنج می برد چگونه می توان توقع داشت در حوزه هدایت حرفی شنیدنی داشته باشد.وزارت خانه ای که سهم آن از بودجه کشور فقط هفت درصد است و بخش عمده آن را به روشن نگاه داشتن چراغ مجتمع های فرهنگی خود مصروف می دارد چگونه می تواند حمایت در خور شانی از مخاطب خود داشته باشد.با این توضیح آیا انصاف است وقتی کار به صیانت از جایگاه حاکمیتی و اداری می رسد فقط در حوزه نظارت (آن هم نه از مسیر کارشناسی)حساسیت به خرج دهیم و سخت گیری کنیم.هیچ کس با اعمال نظارت بویژه در حوزه فرهنگ مخالف نیست ولی همانطور که عرض شد نظارتی در مسیر کارشناسی(توام با انصاف،مستمر،به دور از هیجان و نگاه امنیتی بر بستر قانون) مطلوب نظر همگان است.با این همه جناب آقای دکتر روحانی در شعارهای تبلیغاتی خود درکنار ترسیم شخصیتی حقوقدان ، خود را مردی از جنس فرهنگ معرفی نمودند و در کنار اینکه پویایی کرسیهای آزاد اندیشی در دانشگاه را که بسیار مورد وثوق جامعه دانشجویی قرار گرفت تاکید نمودند ،برچیده شدن نگاه امنیتی در حوزه فرهنگ را از دغدغه های خود معرفی کردند.که به نظر می رسد یکی از مهم ترین امیدهایی که اهالی فرهنگ و هنر به دولت ایشان بستند اجرای همین تفکر است.که البته پس از کسب رای اعتماد جنابشان در دیدار با هنر مندان در تالار وحدت با تاکید مجدد بر این مهم اعلام داشتند)):نگاه امنیتی ریشه هنر را می خشکاند)).حال با نگاهی به کارنامه فرهنگی دولت یازدهم در می یابید نه تنها این شعار محقق نشده است بلکه رسوب این تفکر که البته به زعم دوستان به جهت حفظ و پیشگیری است،تشدید نیز شده است.مصداق بارز بسط این دیدگاه لغو و یا عدم اجازه برگزاری کنسرتهای موسیقی در سراسر کشور را می توان برشمرد.تا به آنجا که کار را به جلسه مشترک وزرای کشور و ارشاد کشانده است.نکته حائز اهمیت آن است که برخی مدیران فرهنگی دولت یازدهم با مواضع منفعلانه خود در این کوره می دمند.نکته دیگری که در این خصوص حائز یادآوری است با تمام تلاشهای برخی مدیران برای تعامل توام با احترام با مسئولان و دلسوزان این حوزه همچنان بزرگان و اساتیدی از جنس فرهنگ در زمره محرومان فعالیتهای رسمی فرهنگی و هنری قرار دارند.جالب اینجاست گاها از این اساتید در محافل رسمی با حضور مدیران بلند پایه تقدیر به عمل می آید ولی همچنان فعالیت ایشان در استان یا شهر محل سکونت خود در هاله ای از ابهام است.به نظر می بایست با برگزاری جلسات متعدد و انتقال واگویه های اهالی فرهنگ به دستگاههای دلسوز و مسئول ، این دغدغه مرتفع گردد.که البته در گفتمان دولت یازدهم نیز بر آن تاکید شده است که در عرصه فرهنگ روحیه سرهنگی ره به جایی نبرده و مسیر دیپلماسی فرهنگی همراه با عقلانیت در قاب قانون مترقی اساسی پاسخگوی این گفتمان است.با این تفاسیر انتظاری که از مدیران فرهنگی دولت یازدهم می توان داشت این است که اولا پاسخگویی توام با اقتدار و احترام را به یک فرهنگ و ثانیا صیانت از مجوز های صادر شده را به یک استراتژی سازمانی برای خود تعریف نمایند.به امید آن روز

گفتمانی که این روزها در راهروهای فرهنگی و سیاسی کشور بویژه در شبکه های اجتماعی و محافل فرهنگی و ادبی پر تکرار شده است بحث اعتبارات قطره چکانی حوزه فرهنگ و دستگاههای موازی با تعاریف متنوع فرهنگی در موضوع اهداف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.که نمونه بارز آن در بحث عفاف و حجاب نمود عینی پیدا کرد.که دلسوزان این مهم 1-کمبود و عدم توزیع عادلانه اعتبارات این وزارت خانه در مقایسه با سایر نهادهای به ظاهر فرهنگی2-انفعال این دستگاهها در حوزه اجرایی و عملیاتی و 3-عدم پاسخگویی ایشان در مقابل افکار عمومی را از مهمترین دلایل این اختلاط فرهنگی و موازی کاری می دانند.با این همه خشکسالیهای مالی اخیر که کار را به تشکیل مدیریت بحران در این وزارت خانه مبدل نموده و وجود دستگاههای موازی،یار غار و همزاد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.دستگاهی فرهنگی که در انجام وظایف ذاتی خود (هدایت،حمایت و نظارت) با مشکلات عدیده ای گریبان گیر است چگونه می تواند این مهم را تولیت کند.
1-عدم جذب نیروی متخصص در حوزه های فرهنگی و هنری در استخدامی های دولت گذشته.
2-عدم دغدغه مندی مدیران در خصوص آموزش کارکنان و بالا بردن سطح آگاهی،بینش اجتماعی و فضایل اخلاقی ایشان(حذف بند (ی) ماده 104 از ردیف بودجه که این دغدغه را به نوعی التیام می بخشید مزید بر علت شده است)
3-عدم دستورالعمل مشخص در جذب مشارکت صاحبان کالا و خدمات برای فعالیتهای فرهنگی و هنری.
4-حضور نیروهای مهمان از سایر دستگاهها بویژه آموزش و پرورش آن هم نه از مسیر فرهنگ بل سیاست.
5-عدم برنامه ریزی در کنار عدم دغدغه مندی مدیران در خصوص جذب کارکنان قرارداد کار معین.
تنها گوشه ای از این مشکلات است. از دستگاهی که به لحاظ کمبود نیروی انسانی که از آن به نام سرمایه یاد می شود ،در کنار عدم آموزش تخصصی کارکنان رنج می برد چگونه می توان توقع داشت در حوزه هدایت حرفی شنیدنی داشته باشد.وزارت خانه ای که سهم آن از بودجه کشور فقط هفت درصد است و بخش عمده آن را به روشن نگاه داشتن چراغ مجتمع های فرهنگی خود مصروف می دارد چگونه می تواند حمایت در خور شانی از مخاطب خود داشته باشد.با این توضیح آیا انصاف است وقتی کار به صیانت از جایگاه حاکمیتی و اداری می رسد فقط در حوزه نظارت (آن هم نه از مسیر کارشناسی)حساسیت به خرج دهیم و سخت گیری کنیم.هیچ کس با اعمال نظارت بویژه در حوزه فرهنگ مخالف نیست ولی همانطور که عرض شد نظارتی در مسیر کارشناسی(توام با انصاف،مستمر،به دور از هیجان و نگاه امنیتی بر بستر قانون) مطلوب نظر همگان است.با این همه جناب آقای دکتر روحانی در شعارهای تبلیغاتی خود درکنار ترسیم شخصیتی حقوقدان ، خود را مردی از جنس فرهنگ معرفی نمودند و در کنار اینکه پویایی کرسیهای آزاد اندیشی در دانشگاه را که بسیار مورد وثوق جامعه دانشجویی قرار گرفت تاکید نمودند ،برچیده شدن نگاه امنیتی در حوزه فرهنگ را از دغدغه های خود معرفی کردند.که به نظر می رسد یکی از مهم ترین امیدهایی که اهالی فرهنگ و هنر به دولت ایشان بستند اجرای همین تفکر است.که البته پس از کسب رای اعتماد جنابشان در دیدار با هنر مندان در تالار وحدت با تاکید مجدد بر این مهم اعلام داشتند)):نگاه امنیتی ریشه هنر را می خشکاند)).حال با نگاهی به کارنامه فرهنگی دولت یازدهم در می یابید نه تنها این شعار محقق نشده است بلکه رسوب این تفکر که البته به زعم دوستان به جهت حفظ و پیشگیری است،تشدید نیز شده است.مصداق بارز بسط این دیدگاه لغو و یا عدم اجازه برگزاری کنسرتهای موسیقی در سراسر کشور را می توان برشمرد.تا به آنجا که کار را به جلسه مشترک وزرای کشور و ارشاد کشانده است.نکته حائز اهمیت آن است که برخی مدیران فرهنگی دولت یازدهم با مواضع منفعلانه خود در این کوره می دمند.نکته دیگری که در این خصوص حائز یادآوری است با تمام تلاشهای برخی مدیران برای تعامل توام با احترام با مسئولان و دلسوزان این حوزه همچنان بزرگان و اساتیدی از جنس فرهنگ در زمره محرومان فعالیتهای رسمی فرهنگی و هنری قرار دارند.جالب اینجاست گاها از این اساتید در محافل رسمی با حضور مدیران بلند پایه تقدیر به عمل می آید ولی همچنان فعالیت ایشان در استان یا شهر محل سکونت خود در هاله ای از ابهام است.به نظر می بایست با برگزاری جلسات متعدد و انتقال واگویه های اهالی فرهنگ به دستگاههای دلسوز و مسئول ، این دغدغه مرتفع گردد.که البته در گفتمان دولت یازدهم نیز بر آن تاکید شده است که در عرصه فرهنگ روحیه سرهنگی ره به جایی نبرده و مسیر دیپلماسی فرهنگی همراه با عقلانیت در قاب قانون مترقی اساسی پاسخگوی این گفتمان است.با این تفاسیر انتظاری که از مدیران فرهنگی دولت یازدهم می توان داشت این است که اولا پاسخگویی توام با اقتدار و احترام را به یک فرهنگ و ثانیا صیانت از مجوز های صادر شده را به یک استراتژی سازمانی برای خود تعریف نمایند.به امید آن روز

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.