|

«در میانه راه»

آرش آدینه

مرد، او را در خواب می‌بیند که در مقابلش ایستاده و تکیه داده است به دیوار. دوست دارد بعد از آن همه سال فراق او را در آغوش کشد، اما نمی‌تواند حرکت کند. او اطراف را نگاه می‌کند، بعد دست دراز می‌کند و انگشتان یک دست مرد را برای چند لحظه می‌فشارد. لب‌هایش را از هم برمی‌دارد اما چیزی نمی‌گوید. انگشتان مرد را رها می‌کند. انگار این نهایت تمام آن چیزیست که می‌توانسته انجام بگیرد.
در بیداری؛ وقتی باران می‌بارد، که همه چشم به راهش هستند و همه چیزهای خوب است؛ مرد به یاد مادری می‌افتد که باران دلهره به جانش می‌انداخت که نکند لکه‌های تیره سقف پهن‌تر شوند و سقف تکه تکه بریزد. مادر گفته بود:"کاری کن که حسرت نخوری. فردا را در مشتت بگیر."
چه هدف‌های بلندی. چه هوش و هوس سرشاری. همه دروازه‌ها باید به دست او باز شوند. همه جای زمین باید زیر پایش نشاندار شود. گوش شیطان کر باشد؟ اگر بخت یاری کند؟ بخت چاره‌ای جز یاری ندارد. گوش شیطان شنوا باشد تا بشنود مرد در گوش او چه فریاد می‌کند:"به پیش خواهم رفت."
او را برای آخرین بار در یک بعدازظهر گرم آفتابی دید. او که لبخند به لب داشت، برایش دست تکان داد و رفت. حالا بازی کودکانه‌ای را به یاد می‌آورد. در آن بازی او که نقش بیماری را داشت، در آغوشش افتاده بود. چشمانش را به حالت محتضری روی‌هم گذاشته بود. پلک‌هایش می‌لرزید و سعی می‌کرد تا جلوی لبخندش را بگیرد. دیگر او را ندید. در مسیر فردا تن‌های فرسوده دید و زخم‌های عفونت زده و دروغ بسیار در قالب عقربه‌هایی که چه بچرخند و چه نه، سال‌ها خواهند گذشت.
مادر دیگر چیزی نمی‌گوید. در مشت مرد چیزی نمانده است جز حسرت شیرین رویای لمس انگشتانش توسط آنکه دوستش می‌داشته. آتش به سقف خانه افتاده. باران هم که نمی‌بارد. چه تنهایی بزرگی. کاش بخت و شیطان در هیات دو رفیق رند می‌آمدند و در بعدازظهری کنارش می‌نشستند تا فارغ از همه چیز بساط عیش کوچکی به پا کنند.
عیش، تنهایی. به زودی همه چیز تمام خواهد شد. حالا باید به خود جواب پس دهد. چه شد کام گرفتن از روزگار؟ دروازه‌های بسته پیروز شدند؟ و تن‌پوش عقربه‌ها خشنود از پیروزی لبخند می‌زند؟ هر دو مشت پوچ.
به یاد می‌آورد رویا دیده. مردیست که رویا می‌بیند. بیدار می‌شود و می‌تواند دوست داشته باشد. ساعت‌ها به کار خود مشغول باشند و امپراطور فریب دورازه‌ها را بسته نگه دارد. او در گوش شیطان به آرامی تکرار خواهد کرد:"به پیش خواهم رفت" و چشمکی به او می‌زند و راه می‌افتد.

مرد، او را در خواب می‌بیند که در مقابلش ایستاده و تکیه داده است به دیوار. دوست دارد بعد از آن همه سال فراق او را در آغوش کشد، اما نمی‌تواند حرکت کند. او اطراف را نگاه می‌کند، بعد دست دراز می‌کند و انگشتان یک دست مرد را برای چند لحظه می‌فشارد. لب‌هایش را از هم برمی‌دارد اما چیزی نمی‌گوید. انگشتان مرد را رها می‌کند. انگار این نهایت تمام آن چیزیست که می‌توانسته انجام بگیرد.
در بیداری؛ وقتی باران می‌بارد، که همه چشم به راهش هستند و همه چیزهای خوب است؛ مرد به یاد مادری می‌افتد که باران دلهره به جانش می‌انداخت که نکند لکه‌های تیره سقف پهن‌تر شوند و سقف تکه تکه بریزد. مادر گفته بود:"کاری کن که حسرت نخوری. فردا را در مشتت بگیر."
چه هدف‌های بلندی. چه هوش و هوس سرشاری. همه دروازه‌ها باید به دست او باز شوند. همه جای زمین باید زیر پایش نشاندار شود. گوش شیطان کر باشد؟ اگر بخت یاری کند؟ بخت چاره‌ای جز یاری ندارد. گوش شیطان شنوا باشد تا بشنود مرد در گوش او چه فریاد می‌کند:"به پیش خواهم رفت."
او را برای آخرین بار در یک بعدازظهر گرم آفتابی دید. او که لبخند به لب داشت، برایش دست تکان داد و رفت. حالا بازی کودکانه‌ای را به یاد می‌آورد. در آن بازی او که نقش بیماری را داشت، در آغوشش افتاده بود. چشمانش را به حالت محتضری روی‌هم گذاشته بود. پلک‌هایش می‌لرزید و سعی می‌کرد تا جلوی لبخندش را بگیرد. دیگر او را ندید. در مسیر فردا تن‌های فرسوده دید و زخم‌های عفونت زده و دروغ بسیار در قالب عقربه‌هایی که چه بچرخند و چه نه، سال‌ها خواهند گذشت.
مادر دیگر چیزی نمی‌گوید. در مشت مرد چیزی نمانده است جز حسرت شیرین رویای لمس انگشتانش توسط آنکه دوستش می‌داشته. آتش به سقف خانه افتاده. باران هم که نمی‌بارد. چه تنهایی بزرگی. کاش بخت و شیطان در هیات دو رفیق رند می‌آمدند و در بعدازظهری کنارش می‌نشستند تا فارغ از همه چیز بساط عیش کوچکی به پا کنند.
عیش، تنهایی. به زودی همه چیز تمام خواهد شد. حالا باید به خود جواب پس دهد. چه شد کام گرفتن از روزگار؟ دروازه‌های بسته پیروز شدند؟ و تن‌پوش عقربه‌ها خشنود از پیروزی لبخند می‌زند؟ هر دو مشت پوچ.
به یاد می‌آورد رویا دیده. مردیست که رویا می‌بیند. بیدار می‌شود و می‌تواند دوست داشته باشد. ساعت‌ها به کار خود مشغول باشند و امپراطور فریب دورازه‌ها را بسته نگه دارد. او در گوش شیطان به آرامی تکرار خواهد کرد:"به پیش خواهم رفت" و چشمکی به او می‌زند و راه می‌افتد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.