|

زیر گنبد کبود

سمانه عادلیان

همین‌جا، زیر همین گنبد کبود نشسته بود و به دستمال آبی پر از گلابی‌اش که زیر همین درخت آلبالو گم کرده بود می‌اندیشید.
روی نیمکت‌های چوبی -که دیگر لازم نبود برای تسلطش روی برگه نیم‌خیز بایستد- به همین چوپان‌های دروغگو می‌اندیشید.
چقدر همه چیز همان است که بود. کمی‌ قلبش تندتر می‌زد....
چوپان‌های دروغگو، مردمان ساده‌دل، گرگ‌های بی‌رحم و عکس اکبر لیلازاد که هنوز روی دیوار مانده بود و لبخند می‌زد.
لحظه‌ای به عکس خیره شد...
لحظه‌ای آهی کشید...
چقدر دست حسنک نمک نداشت...
گوسفند پشمالو و گاو قهوه‌ای که خانه را ترک کردند چندان دور از انتظار نبود اما سگ مهربان کجا رفته بود...
چرا رفته بود؟؟؟
راستش نمی‌دانست.
حسنک‌ زیر همان گنبد کبود نشسته بود.
روی یکی از همان نیمکت‌های چوبی و به یکی نبود قصه‌اش فکر می‌کرد...
و وقتی خسته شد آرزوی یک بلندی را داشت که در گرگم به هوای روزمره‌اش لحظه‌ای او را از دست گرگ‌های خانه‌اش خلاص کند.
حسنک از روی نیمکت بلند شد، در حالی که نه دستمال آبی‌اش ـکه از شما چه پنهان کمی شبیه اسکناس سبز بودـ پیدا شد و نه دلیلی برای ترک سگ وفادارش پیدا کرد و نه فهمید چرا همیشه یکی بود و یکی نبود…
بلند شد، نا‌امید از پیدا کردن یک بلندی برای فرار از گرگ‌های خانه. گشت کوچکی زد. از پشت پنجره به پرده دم در نگاهی انداخت که کمی با باد می‌رقصید. سرجای خودش نشست؛ اولین دانش آموز دم در ایستاد.
حسنک نگاهی به ساعتش انداخت، نگاهی به کودک با موهای نتراشیده‌‌اش.
سلام، اجازه آقا....
سلام جانم، بیا داخل...
حسنک دفترش را باز کرد، خودکارش را چرخاند و به تخته نگاهی کرد، بعد از آن به ساعتش.
کلاس پر شده بود، بچه‌ها نشسته بودند و خبری از سرهای تراشیده و لباس‌های گشاد نبود. کتابش را باز کرد. هم‌چنان گرگ‌ها و بره‌ها و سگ‌ مهربان و دستمال‌های آبی که شبیه اسکناس بودند در سرش رفت و آمد می‌کردند...
بی‌اختیار روی تابلو به نام خدای همیشگی‌اش را نوشت و خواست شروع کند که چشمش باز به عکس روی دیوار افتاد.
اکبرلیلا زاد هنوز هم به حسنک لبخند میزد.

همین‌جا، زیر همین گنبد کبود نشسته بود و به دستمال آبی پر از گلابی‌اش که زیر همین درخت آلبالو گم کرده بود می‌اندیشید.
روی نیمکت‌های چوبی -که دیگر لازم نبود برای تسلطش روی برگه نیم‌خیز بایستد- به همین چوپان‌های دروغگو می‌اندیشید.
چقدر همه چیز همان است که بود. کمی‌ قلبش تندتر می‌زد....
چوپان‌های دروغگو، مردمان ساده‌دل، گرگ‌های بی‌رحم و عکس اکبر لیلازاد که هنوز روی دیوار مانده بود و لبخند می‌زد.
لحظه‌ای به عکس خیره شد...
لحظه‌ای آهی کشید...
چقدر دست حسنک نمک نداشت...
گوسفند پشمالو و گاو قهوه‌ای که خانه را ترک کردند چندان دور از انتظار نبود اما سگ مهربان کجا رفته بود...
چرا رفته بود؟؟؟
راستش نمی‌دانست.
حسنک‌ زیر همان گنبد کبود نشسته بود.
روی یکی از همان نیمکت‌های چوبی و به یکی نبود قصه‌اش فکر می‌کرد...
و وقتی خسته شد آرزوی یک بلندی را داشت که در گرگم به هوای روزمره‌اش لحظه‌ای او را از دست گرگ‌های خانه‌اش خلاص کند.
حسنک از روی نیمکت بلند شد، در حالی که نه دستمال آبی‌اش ـکه از شما چه پنهان کمی شبیه اسکناس سبز بودـ پیدا شد و نه دلیلی برای ترک سگ وفادارش پیدا کرد و نه فهمید چرا همیشه یکی بود و یکی نبود…
بلند شد، نا‌امید از پیدا کردن یک بلندی برای فرار از گرگ‌های خانه. گشت کوچکی زد. از پشت پنجره به پرده دم در نگاهی انداخت که کمی با باد می‌رقصید. سرجای خودش نشست؛ اولین دانش آموز دم در ایستاد.
حسنک نگاهی به ساعتش انداخت، نگاهی به کودک با موهای نتراشیده‌‌اش.
سلام، اجازه آقا....
سلام جانم، بیا داخل...
حسنک دفترش را باز کرد، خودکارش را چرخاند و به تخته نگاهی کرد، بعد از آن به ساعتش.
کلاس پر شده بود، بچه‌ها نشسته بودند و خبری از سرهای تراشیده و لباس‌های گشاد نبود. کتابش را باز کرد. هم‌چنان گرگ‌ها و بره‌ها و سگ‌ مهربان و دستمال‌های آبی که شبیه اسکناس بودند در سرش رفت و آمد می‌کردند...
بی‌اختیار روی تابلو به نام خدای همیشگی‌اش را نوشت و خواست شروع کند که چشمش باز به عکس روی دیوار افتاد.
اکبرلیلا زاد هنوز هم به حسنک لبخند میزد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.