|

عمل

علیرضا خسروی- روشن‌ترین آشکارگری فرد است، هم در مورد آ‌ن‌چه به عقایدش مربوط می‌شود و هم در مورد اهدافی که دنبال می‌کند، "آن‌چه آدمی در ژرفنای وجود خویش است نمی‌تواند به عرصه واقعیت درآید مگر با عمل."
هر عمل بایستی در زمان جا گیرد و بر محتوای خاصی کارکرد داشته باشد.
و شاعر گویا کسی است که به این عمل معنایی خاص و منحصربه فرد می‌بخشد.
شاعر به زمانه ما موجود غریبی است . او خود این‌را می‌داند و نه تنها می‌داند که با درک این واقعیت روز به روز خو گرفته و اهمیت چندانی هم به آن نمی‌دهد و این واقعیتی است که او هیچ‌گاه جز با گروه اندک و خاصی از مردم و جامعه در ارتباط نبوده است.
شاید عقل عقیله و صلاح کار شاعران را از یک‌سو و دیگران را از سوی دیگر بر این داشته است که کاری به کار یکدیگر نداشته باشند .
شاعران در تنهایی خویش به شکلی از آفریدن، حادثه آفریدن بپردازد و آن دیگران پشت درهای بسته شیشه‌ای و شماره‌دار فعالانه دکمه‌های امور دنیایی را بفشارند.
زیرا شکافی که شاعران را از آن دیگران جدا می‌کند، خود شکافی است، خود شکافی واقعی است.استاد نویسنده در بیان کیستی شاعر می‌گوید:"شاعر کسی است که می‌تواند به جبر راهی بیابد که از آن بگریزد، کسی که می‌تواند عادات را دگرگون کند و ذهنیتی دیگر را کشف کند تا با آن جهان و شخص به عینیتی دیگر دگردیس شود."
"شاعر زبان را تجهیز می‌کند تا واژه‌ها را از نهایت بارآوری‌شان تضمین کند."
او می‌تواند خویشتن خویش را از بیرون به تصویر کشد، خود را درون ذهن و احساس دیگران تصویر کند و آماده باشد تا هم همدردی و هم تفاهم متقابل به دست آورد.
شاعر جهان را در هلالین می‌گذارد، از انسان‌ها، از اشیا، از خودش همیشه فاصله‌ای نامحسوس را حفظ می‌کند.و اگر می‌تواند موضوعی(شاعرانه) را در جهان مجزا کند بدان جهت است که او در خدمت خواسته‌های شعری قرار گرفته، او زاده شعر است.و شعر در بند انسانیتِ انسان، هشداری است از جانب آن ضمیر متعالی اندیشی که تمام توان آن در بودن نیست، بلکه تمامیت آن در فراخواندن غیبت همه چیز است، در غیبت خویش.
و شاعر عدم را می‌نمایاند، آن شکل بی حضور را می‌آفریند، آن‌چه چیزی جز شعر نیست.

علیرضا خسروی- روشن‌ترین آشکارگری فرد است، هم در مورد آ‌ن‌چه به عقایدش مربوط می‌شود و هم در مورد اهدافی که دنبال می‌کند، "آن‌چه آدمی در ژرفنای وجود خویش است نمی‌تواند به عرصه واقعیت درآید مگر با عمل."
هر عمل بایستی در زمان جا گیرد و بر محتوای خاصی کارکرد داشته باشد.
و شاعر گویا کسی است که به این عمل معنایی خاص و منحصربه فرد می‌بخشد.
شاعر به زمانه ما موجود غریبی است . او خود این‌را می‌داند و نه تنها می‌داند که با درک این واقعیت روز به روز خو گرفته و اهمیت چندانی هم به آن نمی‌دهد و این واقعیتی است که او هیچ‌گاه جز با گروه اندک و خاصی از مردم و جامعه در ارتباط نبوده است.
شاید عقل عقیله و صلاح کار شاعران را از یک‌سو و دیگران را از سوی دیگر بر این داشته است که کاری به کار یکدیگر نداشته باشند .
شاعران در تنهایی خویش به شکلی از آفریدن، حادثه آفریدن بپردازد و آن دیگران پشت درهای بسته شیشه‌ای و شماره‌دار فعالانه دکمه‌های امور دنیایی را بفشارند.
زیرا شکافی که شاعران را از آن دیگران جدا می‌کند، خود شکافی است، خود شکافی واقعی است.استاد نویسنده در بیان کیستی شاعر می‌گوید:"شاعر کسی است که می‌تواند به جبر راهی بیابد که از آن بگریزد، کسی که می‌تواند عادات را دگرگون کند و ذهنیتی دیگر را کشف کند تا با آن جهان و شخص به عینیتی دیگر دگردیس شود."
"شاعر زبان را تجهیز می‌کند تا واژه‌ها را از نهایت بارآوری‌شان تضمین کند."
او می‌تواند خویشتن خویش را از بیرون به تصویر کشد، خود را درون ذهن و احساس دیگران تصویر کند و آماده باشد تا هم همدردی و هم تفاهم متقابل به دست آورد.
شاعر جهان را در هلالین می‌گذارد، از انسان‌ها، از اشیا، از خودش همیشه فاصله‌ای نامحسوس را حفظ می‌کند.و اگر می‌تواند موضوعی(شاعرانه) را در جهان مجزا کند بدان جهت است که او در خدمت خواسته‌های شعری قرار گرفته، او زاده شعر است.و شعر در بند انسانیتِ انسان، هشداری است از جانب آن ضمیر متعالی اندیشی که تمام توان آن در بودن نیست، بلکه تمامیت آن در فراخواندن غیبت همه چیز است، در غیبت خویش.
و شاعر عدم را می‌نمایاند، آن شکل بی حضور را می‌آفریند، آن‌چه چیزی جز شعر نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.