|

«شاهد، شیهه، کوهستان»

آرش آدینه - تیردارانی شوخ چشم آمدند. پیغام‌بران مرگ. در گرمای ظهر تابستانی درون حجم خالی من بساط پهن کردند. من را چه کار؟ مگر بیش از حفره‌ای در دل کوه هستم ناگزیر از تحمل آنچه می‌گذرد؟ غاری بی‌نشان، پناه هر عابری که می‌آید و می‌یابدم.
تیغ‌ها تیز بود. چکمه‌ها براق.
"من را چه کار؟ اما فردا نگویند این غار پناه شد برای تیغ‌های سرد. برای چرک شهوت کشتن."
صدای شیهه اسب آمد. " شکار ماست. رمنده اسب بی‌قرار."
"اسب شکار شماست؟ دست بدارید از این شکار. کوه‌ها تا ابد شیهه او را به گوش هم تکرار می‌کنند. یک رمه، یک ایل با هر عبور آهنگ شرم می‌زنند و وای از شرم بی‌جوابی آهنگ‌هایشان."
"ساکت! ایل؟ شیهه تا ابد؟ حرف مفت. تیری در گلوی اسب. بعد تا ابد تنها سکوت حاکم دنیای کور توست."
یک تیر در گلو. یال غرق خون. جسد اسب روی خاک. چشمان بدون نور. بعد دنده‌های خرد. مهمانان رفتند.
شب شد. رعد زد. باران تا پیش پای من به زمین خورد. در شب تابستانی این چنین باران؟! این دهان همیشه خشک را چکار؟ سرخ شد در مقابلم. آسمان سرخ؟ نه! اسب بود سرخ خون. گفتم چگونه بوی تعفن نیامده بود. اسب زنده بود. تنها نگاه کرد. نه شیهه‌ای و نه ناله‌ای از درد. تنها نگاه.
"تقصیر من نبود. این سرنوشت بود. سرنوشت من یا سرنوشت تو. نه. سرنوشت ما. چاره چه بود برای این تن سنگی بی‌اندام جز تماشای روز و شب؟"
اسب در رعد، در باران، در باد، در تابستان چرخید.
"ای اسب بی‌قرار. ای کشته دشت، سرخی تو گواه سرنوشت من است. نرو تنها بمان نگاه کن. نرو"
اسب چرخید و رفت. دیگر تمام شد. من ماندم و صدای رمه. یک ایل در عبور. عمقی به رنگ شرم. حالا تا ابد تنها سکوت حاکم دنیای کور من.غاری بی‌نشان. لاجرم‌ترین دهانه باز.

آرش آدینه - تیردارانی شوخ چشم آمدند. پیغام‌بران مرگ. در گرمای ظهر تابستانی درون حجم خالی من بساط پهن کردند. من را چه کار؟ مگر بیش از حفره‌ای در دل کوه هستم ناگزیر از تحمل آنچه می‌گذرد؟ غاری بی‌نشان، پناه هر عابری که می‌آید و می‌یابدم.
تیغ‌ها تیز بود. چکمه‌ها براق.
"من را چه کار؟ اما فردا نگویند این غار پناه شد برای تیغ‌های سرد. برای چرک شهوت کشتن."
صدای شیهه اسب آمد. " شکار ماست. رمنده اسب بی‌قرار."
"اسب شکار شماست؟ دست بدارید از این شکار. کوه‌ها تا ابد شیهه او را به گوش هم تکرار می‌کنند. یک رمه، یک ایل با هر عبور آهنگ شرم می‌زنند و وای از شرم بی‌جوابی آهنگ‌هایشان."
"ساکت! ایل؟ شیهه تا ابد؟ حرف مفت. تیری در گلوی اسب. بعد تا ابد تنها سکوت حاکم دنیای کور توست."
یک تیر در گلو. یال غرق خون. جسد اسب روی خاک. چشمان بدون نور. بعد دنده‌های خرد. مهمانان رفتند.
شب شد. رعد زد. باران تا پیش پای من به زمین خورد. در شب تابستانی این چنین باران؟! این دهان همیشه خشک را چکار؟ سرخ شد در مقابلم. آسمان سرخ؟ نه! اسب بود سرخ خون. گفتم چگونه بوی تعفن نیامده بود. اسب زنده بود. تنها نگاه کرد. نه شیهه‌ای و نه ناله‌ای از درد. تنها نگاه.
"تقصیر من نبود. این سرنوشت بود. سرنوشت من یا سرنوشت تو. نه. سرنوشت ما. چاره چه بود برای این تن سنگی بی‌اندام جز تماشای روز و شب؟"
اسب در رعد، در باران، در باد، در تابستان چرخید.
"ای اسب بی‌قرار. ای کشته دشت، سرخی تو گواه سرنوشت من است. نرو تنها بمان نگاه کن. نرو"
اسب چرخید و رفت. دیگر تمام شد. من ماندم و صدای رمه. یک ایل در عبور. عمقی به رنگ شرم. حالا تا ابد تنها سکوت حاکم دنیای کور من.غاری بی‌نشان. لاجرم‌ترین دهانه باز.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.