|

غول پریز جادو

میلاد باقری

این‌که همه چیز از کجا شروع شد، یا چطور شد که چنین وسیله‌ای را برای من آوردند را خودم هم به خاطر ندارم. تنها تصویری که از آن روز پس ذهنم شکل می‌گیرد و مثل طنابی به آن روز متصل کرده آنجاییست که بسته را پشت در می‌اندازند...
بسته تَرقی خورد پشت در و من سریع دویدم پشت پنجره. از بین نرده‌های سفید زنگ زده دیدم مرد دیلاقی روی موتور دور می‌شود. چنان دراز بود که برای یک لحظه فکر کردم یک کاج ده ساله را توی گلدانی به شکل موتور گذاشته‌اند.
به ردیف کاج‌های آن طرف پنجره نگاه کردم. خنده‌ام گرفت، اما نخندیدم. حس کنجکاوی مانع بروز هر نوع حس دیگری در من شده بود.
دسته در گفت: ((تق)) و در باز شد. بسته خش‌خش خفیفی کرد و کمرم را راست کردم و بسته را بردم داخل اتاق.
با دست همه کتاب‌ها را از روی میز پایین ریختم. براتیگان، ساراماگو، تولستوی و هسه به ترتیب سقوط کردند. باور کنید چنین تصادفی هر هزار سال یک بار هم به زحمت اتفاق می‌افتد. کتاب‌ها صاف و منظم روی هم افتادند. براتیگان، ساراماگو، تولستوی، هسه((بسته)).
این تصادف طوری در من اثر کرد که با دندان به جان چسب‌های پهن و زرد رنگ بسته افتادم.
این بسته یک جعبه مقوایی معمولی بود که هیچ نوشته یا علامتی رویش ثبت نشده بود.
از ناکجاآباد ارسال شده بود و به آن‌جا... به آن خانه که نمی‌دانم کجای جهان بود آمده بود و افتاده بود پشت در...
فکر کنم تنها زمانی می‌توان هیچ آدرسی روی جعبه ننوشت که بسته از ناکجا به ناکجا برود...
طعم مقوا‌هایی که به چسب چسبیده بودند جمله پدر بزرگم را به یادم آورد: (( وقتی جنوب بودیم، بزها کاغذ و مقوا می‌خوردن و شیر می‌دادن))
ترجیح دادم چسب آخر را با دست بکنم.
((خخرررچچچچ)) یک قسمت مقوا و کل چسب‌ها کنده شدند.
داخل بسته یک کاغذ سفید، بی‌دقت تا شده بود و یک دستگاه کوچک، روی کاغذ تایپ شده بود:
دستگاه غول ساز
با تشکر از حسن انتخاب شما
دستگاه را به برق وصل کنید، سپس یک وسیله برقی دارای خروجی را به پریز دستگاه متصل کنید و یکی از سه دکمه را فشار دهید.
توجه داشته باشید هر دکمه تنها یک بار قابل استفاده است!
هر غول= یک آرزو
با آرزوی برآورده شدن آرزوهای شما
پنکه را به دستگاه وصل کردم و دکمه اول را با احتیاط فشار دادم. دکمه گفت:((تَرق)) رفت پایین و دیگر بالا نیامد.
انصافا صدای بلندی داشت، طوری‌که برای چند لحظه من و اتاق و پنکه و در و دیوار و براتیگان و ساراماگو و اصلا کل جهان در سکوت فرو رفتیم.
پنکه آهسته لرزید و تق تق تق فریاد زد و یک غول کوچک پریز جادو را به سرعت چرخاند و چرخاند و بیرون انداخت.
غول بیچاره به دیوار خورد و ترکید و دود شد و به هوا رفت.
بعد ساعت‌ها به سشوار و ضبط و ماشین لباسشویی خیره ماندم و فکر می‌کردم غول تحمل کدام یکی ازین وسایل را دارد و از خروجی کدامشان جان سالم بدر می‌برد...
سال‌ها از آن روز می‌گذرد و این ردیف کاج‌ها خاطرات آن‌روز را زنده کرده‌اند. غول‌ها نه تحمل لرزش و امواج رادیو ضبط را داشتند و نه فشار باد سشوار را...
حالا در گوشه‌ای دیگر از جهان به این فکر می‌کنم که آیا آن روز اصلا آرزویی هم داشتم؟

این‌که همه چیز از کجا شروع شد، یا چطور شد که چنین وسیله‌ای را برای من آوردند را خودم هم به خاطر ندارم. تنها تصویری که از آن روز پس ذهنم شکل می‌گیرد و مثل طنابی به آن روز متصل کرده آنجاییست که بسته را پشت در می‌اندازند...
بسته تَرقی خورد پشت در و من سریع دویدم پشت پنجره. از بین نرده‌های سفید زنگ زده دیدم مرد دیلاقی روی موتور دور می‌شود. چنان دراز بود که برای یک لحظه فکر کردم یک کاج ده ساله را توی گلدانی به شکل موتور گذاشته‌اند.
به ردیف کاج‌های آن طرف پنجره نگاه کردم. خنده‌ام گرفت، اما نخندیدم. حس کنجکاوی مانع بروز هر نوع حس دیگری در من شده بود.
دسته در گفت: ((تق)) و در باز شد. بسته خش‌خش خفیفی کرد و کمرم را راست کردم و بسته را بردم داخل اتاق.
با دست همه کتاب‌ها را از روی میز پایین ریختم. براتیگان، ساراماگو، تولستوی و هسه به ترتیب سقوط کردند. باور کنید چنین تصادفی هر هزار سال یک بار هم به زحمت اتفاق می‌افتد. کتاب‌ها صاف و منظم روی هم افتادند. براتیگان، ساراماگو، تولستوی، هسه((بسته)).
این تصادف طوری در من اثر کرد که با دندان به جان چسب‌های پهن و زرد رنگ بسته افتادم.
این بسته یک جعبه مقوایی معمولی بود که هیچ نوشته یا علامتی رویش ثبت نشده بود.
از ناکجاآباد ارسال شده بود و به آن‌جا... به آن خانه که نمی‌دانم کجای جهان بود آمده بود و افتاده بود پشت در...
فکر کنم تنها زمانی می‌توان هیچ آدرسی روی جعبه ننوشت که بسته از ناکجا به ناکجا برود...
طعم مقوا‌هایی که به چسب چسبیده بودند جمله پدر بزرگم را به یادم آورد: (( وقتی جنوب بودیم، بزها کاغذ و مقوا می‌خوردن و شیر می‌دادن))
ترجیح دادم چسب آخر را با دست بکنم.
((خخرررچچچچ)) یک قسمت مقوا و کل چسب‌ها کنده شدند.
داخل بسته یک کاغذ سفید، بی‌دقت تا شده بود و یک دستگاه کوچک، روی کاغذ تایپ شده بود:
دستگاه غول ساز
با تشکر از حسن انتخاب شما
دستگاه را به برق وصل کنید، سپس یک وسیله برقی دارای خروجی را به پریز دستگاه متصل کنید و یکی از سه دکمه را فشار دهید.
توجه داشته باشید هر دکمه تنها یک بار قابل استفاده است!
هر غول= یک آرزو
با آرزوی برآورده شدن آرزوهای شما
پنکه را به دستگاه وصل کردم و دکمه اول را با احتیاط فشار دادم. دکمه گفت:((تَرق)) رفت پایین و دیگر بالا نیامد.
انصافا صدای بلندی داشت، طوری‌که برای چند لحظه من و اتاق و پنکه و در و دیوار و براتیگان و ساراماگو و اصلا کل جهان در سکوت فرو رفتیم.
پنکه آهسته لرزید و تق تق تق فریاد زد و یک غول کوچک پریز جادو را به سرعت چرخاند و چرخاند و بیرون انداخت.
غول بیچاره به دیوار خورد و ترکید و دود شد و به هوا رفت.
بعد ساعت‌ها به سشوار و ضبط و ماشین لباسشویی خیره ماندم و فکر می‌کردم غول تحمل کدام یکی ازین وسایل را دارد و از خروجی کدامشان جان سالم بدر می‌برد...
سال‌ها از آن روز می‌گذرد و این ردیف کاج‌ها خاطرات آن‌روز را زنده کرده‌اند. غول‌ها نه تحمل لرزش و امواج رادیو ضبط را داشتند و نه فشار باد سشوار را...
حالا در گوشه‌ای دیگر از جهان به این فکر می‌کنم که آیا آن روز اصلا آرزویی هم داشتم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.