آمریکن تالنت با لهجه اصفهانی
بوی جوراب یقه سفیدها
گروه گزارش- ما زودتر از همه جای ایران شروع کرده بودیم، حتی هیات دولت هم روزگاری که اصفهان میدان مین لقب گرفتهبود، به لهجه اصفهانی حرف میزد. وزیران و معاونان وزیر، مدیران نهادهای انتخاباتی و انتصابی- فرقی نمیکرد-اول یا آخر جلسه سینهای کشدار اصفهانی را همیشه تلفظ میکردند تا برند مدیریتی نصف جهان خودش را در پایتخت هزار رنگ هزار قوم بالاتر نشان دادهباشد. سالهای بعد آنقدر "مدیریت اصفهانی" رنگ باخته که امروز، سایرین کمکم تابلوی اصفهان را پایین کشیدهاند تا اصفهان بهجای مدیر، متهم باشد و از ردای وکالت و مدیریت برهنه شود. اگر نبود صنایع بزرگی که به مدد مدیران اصفهانی کلید به کلید هدایت شدند، امروز از صنایع مادرند و حقوق نامادری هم نمیگیرند خبری نمانده نبود.
این قصه اغلب مدیران اصفهانی است که اگرچه بوی سنت میدهند، اما پای کرسی شبانه روایت نمیشوند و اگرچه به سیاق دهه شصت، تفکرات سنتی خود را همچنان حفظ کرده، اما امروز یقه سفیدپوش؛ در مدرنترین و گرانترین دفاتر مدیریتی، بر سر تولید یا توزیع ثروت درمانده و برای تامین نقدینگی، نامههای استمهال بدهی و یا تعویق چندباره معوقات را امضا میکنند. برایشان القاب حاجآقا و آقای مهندس هم فرقی نمیکند. معضل مدیریت امروز اصفهان در نبود مراکز مدیریتسازی هنوزهمین است: "بوی جوراب یقه سفیدها "
اصفهان همچون تهران، گفتمانهای مدیریتی متفاوتی را پشت سرگذاشت. در دوران سازندگی بیشترین ثبات مدیریتی با مهندس جهانگیری تجربه شد و اقتدار مثالزدنی آن پس از کرباسچی، تاریخ نوینی را برای مدیران اصفهانی رقم زد. مدیران تکنوکرات هاشمی که از پهلوی چپ برخاسته و تزهای راستگرایانه را در سیاست و اقتصاد پیگرفتند؛ بر تولید ثروت و آزاد سازی فرهنگی و اقتصادی تا آنجا پیش رفتند که تورم بالای پنجاه درصدی را نیز عادی جلوه دادند. آنان پس از خطبه معروف هاشمی زیرساختهای پس از جنگ را توسعهطلبانه به چالش کشیدند و الگوی نوینی در مصرف، شهرسازی و شهرنشینی، و طبقه متوسط نوین را پایه ریختند و از تغییر نگرش سنتی به مدیریت یقهچرکین به یقهسفید ترس نداشتند و بنزهای ضد گلوله سوار و کتشلوارهای گرانقیمت برتن کردند تا فصل نوینی از مدیریت ایرانی را پایهگذاری کنند که البته گاه موفق بودند و گاه شکست خوردند.
مدیران دولت اصلاحات اما زیر بار فشارهای وحشتناک سیاسی رقیب اگرچه راه را بر توسعه سیاسی گشودند ولی بزرگترین دستاوردهای اقتصادی خود را همچون بشکه باروت زیر پای رای دهندگان و طبقه متوسط و حامیان خود منفجر کردند. با نفت هشت دلاری کشور و استان چرخید و پشتوانههای مالی سنگینی برای دولت پوپولیست احمدینژاد برجای گذاشت که بلای جان اصلاحات شد. گفتمان مدیران اصلاحطلب، گشایش امور اقتصادی و تاکید بر آزادسازی اقتصاد و فرهنگ و سیاست با معیارهای نوینی بود که اگرچه مدیران جدیدی را به عرصههای مدیریتی معرفی نکرد، اما استانداران اصلاحات در اصفهان در احیای بدنه کارشناسی و استفاده از ظرفیت نخبگان کوشیدند تا پشتوانههای مدیریتی سنتی دولت هاشمی حمایت شده باشد.
دولت احمدینژاد اما مدیریت را به ناکجا آباد شصت پرتاب کرد، با ترویج گفتمان تعهدمحور در مدیریت، جوانان تازه از راه رسیده بیهیچ علم و دانشی از مدیریت و بینیاز از برنامهریزی و تحلیل و راهبرد بهویژه در حوزه اقتصاد و فرهنگ را جایگزین یقه سفیدها ساخت، اتوبوسهای مدیریتی را انباشت و تزهای نسنجیده و شعارها و اقدامات دستوری، جای مدیریت خودجوش و تفکر سیستماتیک مدیریتی را گرفت. طرحهای اقتصادی و سیاسی و فرهنگی اصفهان در زمان مدیریت بختیاری و ذاکراصفهانی یکی پس از دیگری شکست خوردند و فاجعه تلنبار شد که مهمترین آن بیاعتنایی و نابودسازی بدنه کارشناسی در ادارات و له شدن بخش خصوصی در سایه رانتهای دولتی بادآورده شد.
دولت روحانی اما برای جبران آنهمه بدعت و ناکامی، پیران را به صحنه مدیریت بازگرداند و بازنشستگان را درکنار مدیران احمدینژادی نشاند و با این ترکیب ناهمگون هنوز از احیای طبقه متوسط و کارشناسانی که در دولت قبل منفعل و حاشیه نشین بودهاند ناتوان محض است. هنوز مدیران قبلی، گفتمان قبلی را ترویج میکنند و مدیریت در عرصه اقتصاد و فرهنگ در استان تفکرات دست بسته و دهه شصتی است. امیدها روزبهروز نسبت به استعدادیابی و جایگزینی مدیران جوان، کارآزموده و کاربلد در استان اصفهان کمرنگتر شده و استعدادیابی مدیریت از حوزه کارشناسی دشوار است. چرا که نشد و نگذاشتهاند هنوز!
استعدادیابهای آمریکایی در شوهای پرزرق و برق خود مثل "آمریکن تالنت" سیاهان آفریقایی تبار یا چینیهای خوشذوق و یا سفیدپوستان شهرتطلب را در برابر دوربینهایی میبرند که از میان آنها آینده موسیقی، سینما و طراحان مستعد آینده کشف میشود. مراکز دیگر همچون احزاب، دانشگاهها و آکادمیها نیز دست بهکارند تا مبادا آینده خالی از استعدادها باشد و آنها بهدنبال مدیران و رهبران آینده سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و هنری از کوچکترین موقعیت هم نمیگذرند تا جایی که این کار را به سرگرمی خود بدل کردهاند و صد البته کشفیات مدیریتی خود را گرانتر از همه میفروشند.
اما مدیران آینده اصفهان هنوز رحمی حتی اجارهای برای تولد نیافتهاند. دانشجویان مدیریت در دانشگاه اصفهان یا پیامنور یا هرجای دیگر اصفهان چندان تفاوتی باهم ندارند. هنوز کتاب بازاریابی کاتلر، کتاب آسمانی آنهاست که دو سه دهه پیش چاپ شده و همین بهروزترین کتاب آنهاست. لابهلای متنهای قدیمی و جزوههای قدیمیتر انگار چیزی گمشده است: "مادر زمینه محتوا مشکل نداریم. شاید به نظر قدیمی باشند، اما آنچه در کلاسهای مدیریتی گمشده روح حاکم بر تربیت مدیران امروز در جهان است؛ نه محتوا. اگر جسارت مدیریتی، تحلیل و ارزیابی استراتژیک و قدر تتصمیمسازی و برنامهریزیهای راهبردی را یاد نگیریم که نگرفتهایم، عمرمان تلف شدهاست."
الفتی دانشجوی دکترای MBAکه بازار رشتهاش در سراسر جهان گرم است و در ایران اما از نفس افتاده؛ همین مساله را از زاویهای نو تحلیل میکند: "دانشگاهها یکی و فقط یکی از مراکز تربیت مدیر در اصفهان هستند که چرخ آن در غرب از همین الگو استفاده میکنند ریشههای مدیریت اجرایی در دانشگاههای معتبر سختترین نوع پذیرش و گرانترین شهریهها را دارند و دقیقا مثل شوهای استعدادیابی در پی تربیت مدیر هستند تا نسل مدیریتی آنها هرگز فرسوده نشود و به جدیدترین دستاوردها مجهز باشد."
بصیری دانشجوی رشته مدیریت بازرگانی که ارشد خود را از آمریکا گرفته و بازگشته، میگوید: "آنجا مثل کابینهای عادی خلبانان آماتور، مراکزی تعبیه شده بود تا مانند مدیر بنشینیم و یک مشکل مدیریتی را برطرف کنیم. اساتید همیشه میگفتند کار شما مدیران از خلبانان سختتر است. کابین خلبان مسوول جان حدود صد تا سیصد نفر است، اما کابین مدیریتی باید پاسخگوی کل صنعت، اقتصاد، شهر و بدنه عمومی باشد و برای همین بسیاری امکانات، مختص پرورش مدیران بود. درحالیکه باید برای اخذ یک آمار ساده و پیشپا افتاده یا پرکردن فرمهای نظرسنجی مدتها در ادارات و شرکتهای دولتی و خصوصی در اصفهان دوید."
اصفهان، کلانشهری که مدیران موفقی را در کلیه زمینهها معرفی کرده امروز در تاسیس یک آکادمی مدیریت در هر جایی که باشد ناتوان مانده، دانشگاهها که از وظیفه پرورش مدیر بازماندهاند، دانشآموختگان مدیریت به ندرت در بدنه دولت جایی برای بروز و ظهور و اجرای ایدههای خود را دارند. بازار بورس ایدههای مدیریتی که خون تازه در رگهای شهر و استان خواهد بود؛ راه نیفتاده. نه از دل دانشگاه مدیراجرایی بیرون میزند و نه از کنار مدیران اجرایی، تئوری مدیریت صادر میشود. فرهنگ مدیریت سنتی اصفهان دلخوش به رونمای مدرن و درگیر و دار تفکر بازمانده از عصر صفوی است و شکوه مدیریتی را فقط در ایجاد بناهای بزرگ باستانی و بازارهایی با سقفهایی از آجرهای هزار ساله جستوجو میکند. دراتاقهای مدیران هنوز این سنت و میراث پدران است که به پسران ارث میرسد، نوآوری و خلاقیت زیر دستان است که زنجیر ماندگاری میشود گاهی، تفکر دهه شصتی هنوز بر سرکار است اما یقهسفیدهای جایگزین آنها هم اگر کفش "دادلی" یا "اکو" برپا کنند؛ دمپایی راحتی خود را هنوز کنار میز مدیریتی خود دارند و تجربیات سی چهل سال گذشته را در جیب کتشلوار مارکدار خود بهکار میگیرند و بر
سر دوراهههای مدیریتی در اصفهان ماندهاند هنوز برای جامعه مدیران اصفهان تکلیف مشخص نیست. اگر اهمیت و نقش تفکر و توان برنامهریزی و اجرای آن برای مرد ممشخص میشد، امروز اصفهان بر سر راه تولید یا توزیع ثروت نمیماند، مدیریت پایدار را قربانی مدیریت نوسانگیری و دلالی نمیکرد. تفکر بنیادین بلندمدت، مغلوب تفکر کوتاه مدت تکنیکال نمیشد و همچون شبهای شعر شاعران، انجمنهای آموزش بازیگری و آوازخوانی، سندیکاهای آموزشهای حرفهای هنر و صنایعدستی، جایی هم افتتاح میشد تا آنها که جرات و جسارت و توان مدیریتی دارند و خود را یقه سفیدهای آینده میبینند در کابین و پشت میزهای مجازی بنشینند و توانایی حل مساله را پیدا کنند. وگرنه
قضیه چندان سخت نیست. شاید به آن نیازی حس نمیشود وگرنه تفکری که بهروز نشده نمیتواند دوازده سال مدیریت کلانشهر اصفهان را مافیاوار در دست بگیرد و بهزور استیضاح برود. یا رییسجمهور دولت قبل با وجود آزمودن هشت سال ایدههای نامعلوم و دستاوردهای فاجعهبار، هنوز درپی بازگشت به قدرت باشد و یا مدیریت اصفهانی از جد به پدر و از پدر به پسر موروثی شود. جای خالی یک آکادمی مدیریت در ذهن ما اصفهانیها خیلی خالی است. مثل طبقات آخر ساختمان جهاننما که در انتظار تخریب سالهاست خاک میخورد یا زیر آسفالت خیابان چهارباغ که خالیتر از روز قبل در انتظار فروریختن آوار مدیریت مترو، ناتمام مانده است... به همین سادگی....
گروه گزارش- ما زودتر از همه جای ایران شروع کرده بودیم، حتی هیات دولت هم روزگاری که اصفهان میدان مین لقب گرفتهبود، به لهجه اصفهانی حرف میزد. وزیران و معاونان وزیر، مدیران نهادهای انتخاباتی و انتصابی- فرقی نمیکرد-اول یا آخر جلسه سینهای کشدار اصفهانی را همیشه تلفظ میکردند تا برند مدیریتی نصف جهان خودش را در پایتخت هزار رنگ هزار قوم بالاتر نشان دادهباشد. سالهای بعد آنقدر "مدیریت اصفهانی" رنگ باخته که امروز، سایرین کمکم تابلوی اصفهان را پایین کشیدهاند تا اصفهان بهجای مدیر، متهم باشد و از ردای وکالت و مدیریت برهنه شود. اگر نبود صنایع بزرگی که به مدد مدیران اصفهانی کلید به کلید هدایت شدند، امروز از صنایع مادرند و حقوق نامادری هم نمیگیرند خبری نمانده نبود.
این قصه اغلب مدیران اصفهانی است که اگرچه بوی سنت میدهند، اما پای کرسی شبانه روایت نمیشوند و اگرچه به سیاق دهه شصت، تفکرات سنتی خود را همچنان حفظ کرده، اما امروز یقه سفیدپوش؛ در مدرنترین و گرانترین دفاتر مدیریتی، بر سر تولید یا توزیع ثروت درمانده و برای تامین نقدینگی، نامههای استمهال بدهی و یا تعویق چندباره معوقات را امضا میکنند. برایشان القاب حاجآقا و آقای مهندس هم فرقی نمیکند. معضل مدیریت امروز اصفهان در نبود مراکز مدیریتسازی هنوزهمین است: "بوی جوراب یقه سفیدها "
اصفهان همچون تهران، گفتمانهای مدیریتی متفاوتی را پشت سرگذاشت. در دوران سازندگی بیشترین ثبات مدیریتی با مهندس جهانگیری تجربه شد و اقتدار مثالزدنی آن پس از کرباسچی، تاریخ نوینی را برای مدیران اصفهانی رقم زد. مدیران تکنوکرات هاشمی که از پهلوی چپ برخاسته و تزهای راستگرایانه را در سیاست و اقتصاد پیگرفتند؛ بر تولید ثروت و آزاد سازی فرهنگی و اقتصادی تا آنجا پیش رفتند که تورم بالای پنجاه درصدی را نیز عادی جلوه دادند. آنان پس از خطبه معروف هاشمی زیرساختهای پس از جنگ را توسعهطلبانه به چالش کشیدند و الگوی نوینی در مصرف، شهرسازی و شهرنشینی، و طبقه متوسط نوین را پایه ریختند و از تغییر نگرش سنتی به مدیریت یقهچرکین به یقهسفید ترس نداشتند و بنزهای ضد گلوله سوار و کتشلوارهای گرانقیمت برتن کردند تا فصل نوینی از مدیریت ایرانی را پایهگذاری کنند که البته گاه موفق بودند و گاه شکست خوردند.
مدیران دولت اصلاحات اما زیر بار فشارهای وحشتناک سیاسی رقیب اگرچه راه را بر توسعه سیاسی گشودند ولی بزرگترین دستاوردهای اقتصادی خود را همچون بشکه باروت زیر پای رای دهندگان و طبقه متوسط و حامیان خود منفجر کردند. با نفت هشت دلاری کشور و استان چرخید و پشتوانههای مالی سنگینی برای دولت پوپولیست احمدینژاد برجای گذاشت که بلای جان اصلاحات شد. گفتمان مدیران اصلاحطلب، گشایش امور اقتصادی و تاکید بر آزادسازی اقتصاد و فرهنگ و سیاست با معیارهای نوینی بود که اگرچه مدیران جدیدی را به عرصههای مدیریتی معرفی نکرد، اما استانداران اصلاحات در اصفهان در احیای بدنه کارشناسی و استفاده از ظرفیت نخبگان کوشیدند تا پشتوانههای مدیریتی سنتی دولت هاشمی حمایت شده باشد.
دولت احمدینژاد اما مدیریت را به ناکجا آباد شصت پرتاب کرد، با ترویج گفتمان تعهدمحور در مدیریت، جوانان تازه از راه رسیده بیهیچ علم و دانشی از مدیریت و بینیاز از برنامهریزی و تحلیل و راهبرد بهویژه در حوزه اقتصاد و فرهنگ را جایگزین یقه سفیدها ساخت، اتوبوسهای مدیریتی را انباشت و تزهای نسنجیده و شعارها و اقدامات دستوری، جای مدیریت خودجوش و تفکر سیستماتیک مدیریتی را گرفت. طرحهای اقتصادی و سیاسی و فرهنگی اصفهان در زمان مدیریت بختیاری و ذاکراصفهانی یکی پس از دیگری شکست خوردند و فاجعه تلنبار شد که مهمترین آن بیاعتنایی و نابودسازی بدنه کارشناسی در ادارات و له شدن بخش خصوصی در سایه رانتهای دولتی بادآورده شد.
دولت روحانی اما برای جبران آنهمه بدعت و ناکامی، پیران را به صحنه مدیریت بازگرداند و بازنشستگان را درکنار مدیران احمدینژادی نشاند و با این ترکیب ناهمگون هنوز از احیای طبقه متوسط و کارشناسانی که در دولت قبل منفعل و حاشیه نشین بودهاند ناتوان محض است. هنوز مدیران قبلی، گفتمان قبلی را ترویج میکنند و مدیریت در عرصه اقتصاد و فرهنگ در استان تفکرات دست بسته و دهه شصتی است. امیدها روزبهروز نسبت به استعدادیابی و جایگزینی مدیران جوان، کارآزموده و کاربلد در استان اصفهان کمرنگتر شده و استعدادیابی مدیریت از حوزه کارشناسی دشوار است. چرا که نشد و نگذاشتهاند هنوز!
استعدادیابهای آمریکایی در شوهای پرزرق و برق خود مثل "آمریکن تالنت" سیاهان آفریقایی تبار یا چینیهای خوشذوق و یا سفیدپوستان شهرتطلب را در برابر دوربینهایی میبرند که از میان آنها آینده موسیقی، سینما و طراحان مستعد آینده کشف میشود. مراکز دیگر همچون احزاب، دانشگاهها و آکادمیها نیز دست بهکارند تا مبادا آینده خالی از استعدادها باشد و آنها بهدنبال مدیران و رهبران آینده سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و هنری از کوچکترین موقعیت هم نمیگذرند تا جایی که این کار را به سرگرمی خود بدل کردهاند و صد البته کشفیات مدیریتی خود را گرانتر از همه میفروشند.
اما مدیران آینده اصفهان هنوز رحمی حتی اجارهای برای تولد نیافتهاند. دانشجویان مدیریت در دانشگاه اصفهان یا پیامنور یا هرجای دیگر اصفهان چندان تفاوتی باهم ندارند. هنوز کتاب بازاریابی کاتلر، کتاب آسمانی آنهاست که دو سه دهه پیش چاپ شده و همین بهروزترین کتاب آنهاست. لابهلای متنهای قدیمی و جزوههای قدیمیتر انگار چیزی گمشده است: "مادر زمینه محتوا مشکل نداریم. شاید به نظر قدیمی باشند، اما آنچه در کلاسهای مدیریتی گمشده روح حاکم بر تربیت مدیران امروز در جهان است؛ نه محتوا. اگر جسارت مدیریتی، تحلیل و ارزیابی استراتژیک و قدر تتصمیمسازی و برنامهریزیهای راهبردی را یاد نگیریم که نگرفتهایم، عمرمان تلف شدهاست."
الفتی دانشجوی دکترای MBAکه بازار رشتهاش در سراسر جهان گرم است و در ایران اما از نفس افتاده؛ همین مساله را از زاویهای نو تحلیل میکند: "دانشگاهها یکی و فقط یکی از مراکز تربیت مدیر در اصفهان هستند که چرخ آن در غرب از همین الگو استفاده میکنند ریشههای مدیریت اجرایی در دانشگاههای معتبر سختترین نوع پذیرش و گرانترین شهریهها را دارند و دقیقا مثل شوهای استعدادیابی در پی تربیت مدیر هستند تا نسل مدیریتی آنها هرگز فرسوده نشود و به جدیدترین دستاوردها مجهز باشد."
بصیری دانشجوی رشته مدیریت بازرگانی که ارشد خود را از آمریکا گرفته و بازگشته، میگوید: "آنجا مثل کابینهای عادی خلبانان آماتور، مراکزی تعبیه شده بود تا مانند مدیر بنشینیم و یک مشکل مدیریتی را برطرف کنیم. اساتید همیشه میگفتند کار شما مدیران از خلبانان سختتر است. کابین خلبان مسوول جان حدود صد تا سیصد نفر است، اما کابین مدیریتی باید پاسخگوی کل صنعت، اقتصاد، شهر و بدنه عمومی باشد و برای همین بسیاری امکانات، مختص پرورش مدیران بود. درحالیکه باید برای اخذ یک آمار ساده و پیشپا افتاده یا پرکردن فرمهای نظرسنجی مدتها در ادارات و شرکتهای دولتی و خصوصی در اصفهان دوید."
اصفهان، کلانشهری که مدیران موفقی را در کلیه زمینهها معرفی کرده امروز در تاسیس یک آکادمی مدیریت در هر جایی که باشد ناتوان مانده، دانشگاهها که از وظیفه پرورش مدیر بازماندهاند، دانشآموختگان مدیریت به ندرت در بدنه دولت جایی برای بروز و ظهور و اجرای ایدههای خود را دارند. بازار بورس ایدههای مدیریتی که خون تازه در رگهای شهر و استان خواهد بود؛ راه نیفتاده. نه از دل دانشگاه مدیراجرایی بیرون میزند و نه از کنار مدیران اجرایی، تئوری مدیریت صادر میشود. فرهنگ مدیریت سنتی اصفهان دلخوش به رونمای مدرن و درگیر و دار تفکر بازمانده از عصر صفوی است و شکوه مدیریتی را فقط در ایجاد بناهای بزرگ باستانی و بازارهایی با سقفهایی از آجرهای هزار ساله جستوجو میکند. دراتاقهای مدیران هنوز این سنت و میراث پدران است که به پسران ارث میرسد، نوآوری و خلاقیت زیر دستان است که زنجیر ماندگاری میشود گاهی، تفکر دهه شصتی هنوز بر سرکار است اما یقهسفیدهای جایگزین آنها هم اگر کفش "دادلی" یا "اکو" برپا کنند؛ دمپایی راحتی خود را هنوز کنار میز مدیریتی خود دارند و تجربیات سی چهل سال گذشته را در جیب کتشلوار مارکدار خود بهکار میگیرند و بر
سر دوراهههای مدیریتی در اصفهان ماندهاند هنوز برای جامعه مدیران اصفهان تکلیف مشخص نیست. اگر اهمیت و نقش تفکر و توان برنامهریزی و اجرای آن برای مرد ممشخص میشد، امروز اصفهان بر سر راه تولید یا توزیع ثروت نمیماند، مدیریت پایدار را قربانی مدیریت نوسانگیری و دلالی نمیکرد. تفکر بنیادین بلندمدت، مغلوب تفکر کوتاه مدت تکنیکال نمیشد و همچون شبهای شعر شاعران، انجمنهای آموزش بازیگری و آوازخوانی، سندیکاهای آموزشهای حرفهای هنر و صنایعدستی، جایی هم افتتاح میشد تا آنها که جرات و جسارت و توان مدیریتی دارند و خود را یقه سفیدهای آینده میبینند در کابین و پشت میزهای مجازی بنشینند و توانایی حل مساله را پیدا کنند. وگرنه
قضیه چندان سخت نیست. شاید به آن نیازی حس نمیشود وگرنه تفکری که بهروز نشده نمیتواند دوازده سال مدیریت کلانشهر اصفهان را مافیاوار در دست بگیرد و بهزور استیضاح برود. یا رییسجمهور دولت قبل با وجود آزمودن هشت سال ایدههای نامعلوم و دستاوردهای فاجعهبار، هنوز درپی بازگشت به قدرت باشد و یا مدیریت اصفهانی از جد به پدر و از پدر به پسر موروثی شود. جای خالی یک آکادمی مدیریت در ذهن ما اصفهانیها خیلی خالی است. مثل طبقات آخر ساختمان جهاننما که در انتظار تخریب سالهاست خاک میخورد یا زیر آسفالت خیابان چهارباغ که خالیتر از روز قبل در انتظار فروریختن آوار مدیریت مترو، ناتمام مانده است... به همین سادگی....
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.