|

پله یا آسانسور

سمیرا عادلیان

ورودی یک ساختمان شیک می‌ایستید. یک نگاهی به سرتاپای این بنای ستودنی می‌اندازید. از بالا به پایین می‌رسید در حین برگشت چشم‌تان به کفش‌های مرغوب خودتان می‌افتد و کمی بالا‌تر ناگهان چشم‌هایتان به برآمدگی شکمتان گیر می‌کند. نگاهی به ساعت می‌اندازید و بعد ذهنتان بدجور درگیر عواقب بد چاقی می‌شود. تصمیم می‌گیرید تا طبقه پنجم را از پله رفته و این مدت زمان اضافه آمده ناشی از خوش قولی را در پله‌های مفید، سودمندانه طی کنید. قدم اول مصمم، همان لحظه پا روی پله نگذاشته خودتان را ابر مدلی در لباسی برازنده فرض می‌کنید.
آن‌چنان محکم قدم بر می‌دارید که ساختمان زیر اراده شما سست می‌شود و از هیبت و شکوه اقتدارتان به لرزه در می‌آید. تا این‌که نیمه راه چشمتان به مدیر سازمان یکی از واحدها می‌افتد مدیرشیک واتو کرده منتظر است تا سوارآسانسور شود. نگاهی به ساعت می‌اندازد نگاهی به شما و نگاهی به سرتا پای شما، سوار آسانسور می‌شود و با نگاهی بدرقه‌تان می‌کند: موفق باشی پهلوان.
طبقه اول را طی می‌کنی از کوره داغ نگاه اولی درنیامده؛یک شیک پوش دیگر، منتظر آسانسور، وقتش را صرف بررسی گوشی‌اش می‌کند و بازنگاهی مشابه. پهلوون. ایول داری...
یک جورایی انگار از ته دل پشیمان می‌شوی از این‌که پا در این ره سخت نهاده‌ای ...با خودت می‌گویی فقط یک طبقه دیگر بالا می‌روم و بعد طبقات باقی مانده را دیگر با آسانسور می‌روم.
درحین طی نمودن پله‌ها این فکر به سراغتان می‌آید که آیا آسانسور سوار شدن تنها کار انسان‌های به اصطلاح با کلاس است؟ و انسانهای معمولی به خاطر افتاده بودن پله را ترجیح میدهند. این فکرها شاید درست نباشد ولی انگار جدی جدی جا افتاده‌اند که حالا دست و پاگیر شما هم شده‌اند.
بالاخره وقتی به صف‌های آسانسور در ساختمان‌های نه چندان بلند برخورده باشید؛ بی‌شک اولین فکر همین است که آیا با آسانسور رفتن به شان شما می‌افزاید یا برعکس از پله رفتن از منزلت شما کم می‌کند.
آسانسور در طبقه دوم توقف می‌کند و یک خانم با پاشنه های بلند پا به پاگرد می‌گذارد.
با خودتان فکر می‌کنید با این پاشنه‌ها لابد نمی‌شود تا طبقه اول هم رفت. شاید یکی از دلایل ساخت آسانسور همین باشد مثلا مخترع اولین آسانسور به خاطر پاشنه‌های بلند کفش‌های زن شیک پوشش این اختراع را به ثبت رسانیده باشد.
و تمام زنان شیک پوش پاشنه بلند باب کرده باشند که ساختمان‌های دو سه طبقه هم آسانسور داشته باشد.
بی‌خیال اختراع و مخترع، به دوراهی پله و آسانسور بازمی‌گردید پاهایتان ذوق میزند و فکرتان درد گرفته. تصمیم به این کوچکی چرا باید اینقدر پیچیده شود.
از روبه رو یک فرد که لبخندش پیش‌تر به شما می‌رسد از پله‌ها سرازیر است و با حرکت سر و گفتن "روز شما بخیر"، انرژی می‌گیرید که این خوان را رد کنید.
در هر صورت سه طبقه دیگر مانده با تعداد نا معلومی برخورد غیر قابل پیش‌بینی. تصمیم با شماست:
پله
آسانسور

ورودی یک ساختمان شیک می‌ایستید. یک نگاهی به سرتاپای این بنای ستودنی می‌اندازید. از بالا به پایین می‌رسید در حین برگشت چشم‌تان به کفش‌های مرغوب خودتان می‌افتد و کمی بالا‌تر ناگهان چشم‌هایتان به برآمدگی شکمتان گیر می‌کند. نگاهی به ساعت می‌اندازید و بعد ذهنتان بدجور درگیر عواقب بد چاقی می‌شود. تصمیم می‌گیرید تا طبقه پنجم را از پله رفته و این مدت زمان اضافه آمده ناشی از خوش قولی را در پله‌های مفید، سودمندانه طی کنید. قدم اول مصمم، همان لحظه پا روی پله نگذاشته خودتان را ابر مدلی در لباسی برازنده فرض می‌کنید.
آن‌چنان محکم قدم بر می‌دارید که ساختمان زیر اراده شما سست می‌شود و از هیبت و شکوه اقتدارتان به لرزه در می‌آید. تا این‌که نیمه راه چشمتان به مدیر سازمان یکی از واحدها می‌افتد مدیرشیک واتو کرده منتظر است تا سوارآسانسور شود. نگاهی به ساعت می‌اندازد نگاهی به شما و نگاهی به سرتا پای شما، سوار آسانسور می‌شود و با نگاهی بدرقه‌تان می‌کند: موفق باشی پهلوان.
طبقه اول را طی می‌کنی از کوره داغ نگاه اولی درنیامده؛یک شیک پوش دیگر، منتظر آسانسور، وقتش را صرف بررسی گوشی‌اش می‌کند و بازنگاهی مشابه. پهلوون. ایول داری...
یک جورایی انگار از ته دل پشیمان می‌شوی از این‌که پا در این ره سخت نهاده‌ای ...با خودت می‌گویی فقط یک طبقه دیگر بالا می‌روم و بعد طبقات باقی مانده را دیگر با آسانسور می‌روم.
درحین طی نمودن پله‌ها این فکر به سراغتان می‌آید که آیا آسانسور سوار شدن تنها کار انسان‌های به اصطلاح با کلاس است؟ و انسانهای معمولی به خاطر افتاده بودن پله را ترجیح میدهند. این فکرها شاید درست نباشد ولی انگار جدی جدی جا افتاده‌اند که حالا دست و پاگیر شما هم شده‌اند.
بالاخره وقتی به صف‌های آسانسور در ساختمان‌های نه چندان بلند برخورده باشید؛ بی‌شک اولین فکر همین است که آیا با آسانسور رفتن به شان شما می‌افزاید یا برعکس از پله رفتن از منزلت شما کم می‌کند.
آسانسور در طبقه دوم توقف می‌کند و یک خانم با پاشنه های بلند پا به پاگرد می‌گذارد.
با خودتان فکر می‌کنید با این پاشنه‌ها لابد نمی‌شود تا طبقه اول هم رفت. شاید یکی از دلایل ساخت آسانسور همین باشد مثلا مخترع اولین آسانسور به خاطر پاشنه‌های بلند کفش‌های زن شیک پوشش این اختراع را به ثبت رسانیده باشد.
و تمام زنان شیک پوش پاشنه بلند باب کرده باشند که ساختمان‌های دو سه طبقه هم آسانسور داشته باشد.
بی‌خیال اختراع و مخترع، به دوراهی پله و آسانسور بازمی‌گردید پاهایتان ذوق میزند و فکرتان درد گرفته. تصمیم به این کوچکی چرا باید اینقدر پیچیده شود.
از روبه رو یک فرد که لبخندش پیش‌تر به شما می‌رسد از پله‌ها سرازیر است و با حرکت سر و گفتن "روز شما بخیر"، انرژی می‌گیرید که این خوان را رد کنید.
در هر صورت سه طبقه دیگر مانده با تعداد نا معلومی برخورد غیر قابل پیش‌بینی. تصمیم با شماست:
پله
آسانسور

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.