|

زیستن بی شکل

منصور شفاعت

سر در گم به دنبالِ جهانِ ایده‌آلِ‌مان می‌گردیم، خستگی به مغز استخوان‌مان رسیده و از درد عبور کرده‌است و به مرو فراموش کرده‌ایم که زمین و بخصوص جغرافیای بی همتایی که در آن زیست می‌کنیم متعلق به فرد، فردمان است.
فراموش کرده‌ایم، هویت و ماهیت انسانی و چیستی خود بر زمین و زمان‌مان را از یاد برده‌ایم.
از یک طرف بر کره زمینی زندگی می‌کنیم که از آن سویش، گلوله‌ها سرازیر می‌شوند و نشانه می‌روند به خاورمیانه و کشورهایی که درگیر فقر و مذهب‌اند، تا در آن سوی، اقتصاد، بوسیله کشتار این سوی زمینی‌ها به دست خودشان، بستری شود برای ناآمدگانِ آن سوی کره زمینی‌ها، و این سو اوباشانِ زمین هم‌راستا با اوباشانِ آن‌سو، تعصب، کشتارهای بی‌رحمانه به راه اندازند و گلوله‌ها را در اسلحه فرو کنند و نشانه روند بر مردمی که می‌خواهند ساده زندگی کنند.
بر زمینی زندگی می‌کنیم که بوی آدمیت چنان با مشاممان بیگانه شده که حتی بوی صلح را در محدوده شعاع دایره زندگی‌مان از یاد برده‌ایم.
روزگار غریبی‌ست.
از حال و هوای سال نو بیرون آمدیم و حال، گذشته از نو آغاز می‌شود، گوش به اجبار اخبار می‌چسبانیم و خبرهای سال‌های دور را از نو به زبان و گوش‌هایمان جاری می‌سازیم: انرژی هسته‌ای، تحریم، شکستن تحریم‌، پنج به اضافه یک‌، تحریم‌، شکستن‌، پنج،شش...
و درگیر بالا و پایین آمدن قیمت اجناس برای روزی مازادمان، زمان و حوصله زندگی خود، فرزندانمان و ناآمدگان را سر می‌بریم.
اما یک حقیقت بر اساس وجدان انسانی و آگاهی وجود دارد که آفریدگار، دانش را ملاک آفرینش، تحول و به وجود آمدن دنیایی دیگرگون در نهاد بشریت قرار داده و نظمی درون بی‌نظمی‌ها، در بی زمانی به سمت رسیدن به یک شکل در حرکتی سیال، از عبور بشریت در زمان‌ها و مکان‌ها به سمت دانایی، در جریان است و هر انسانی به این نظم که در راستای طبیعت و انسانیت است برای بهبود شرایطِ وخیم زندگی بر زمین و زمان‌اش حتی به اندازه مولکولی جهت ببخشد و بر سفره طبیعتی که گسترده، قناعت پیشه کند و حتی اگر بستری از ثروت برایش فراهم شد، مازادش را در جهت حفظ و پیشبرد نظم در راستای انسانی به‌کار گیرد، آن‌گاه معنای انسان تعریف می‌شود و آفرینش‌اش شکل و مفهوم می‌یابد.
هرکدام از ما سهمی از این نظم را با تولدمان به همراه داریم و بر زمین شکلی از زیستن را برای آیندگان تجسم می‌بخشیم، البته با این فجایع بشری بسیار دشوار خواهد بود و خستگی به مغز استخوان‌هایمان خواهد رسید و از درد عبور خواهد کرد که در جهان تبعیض‌ها و پرواز تجملات و وسوسه‌های بشری، توان انسانی زندگی کردن، قناعت پیشه کردن و معنای آدمیت را به خصوص در این جغرافیای بی همتایمان زنده نگه‌ داریم و پیاده کنیم، اما باید به یاد داشته باشیم که معنای زیستن بدون آدمیت، نا‌هنجار و بی شکل و خود نوعی از فجایع بشری‌ است.
از جسم گذر کردم / از جان گذر کردم
چون عهد جهان دیدم / آگاه گذر کردم
آدم گذر کردم / آرام گذر کردم

سر در گم به دنبالِ جهانِ ایده‌آلِ‌مان می‌گردیم، خستگی به مغز استخوان‌مان رسیده و از درد عبور کرده‌است و به مرو فراموش کرده‌ایم که زمین و بخصوص جغرافیای بی همتایی که در آن زیست می‌کنیم متعلق به فرد، فردمان است.
فراموش کرده‌ایم، هویت و ماهیت انسانی و چیستی خود بر زمین و زمان‌مان را از یاد برده‌ایم.
از یک طرف بر کره زمینی زندگی می‌کنیم که از آن سویش، گلوله‌ها سرازیر می‌شوند و نشانه می‌روند به خاورمیانه و کشورهایی که درگیر فقر و مذهب‌اند، تا در آن سوی، اقتصاد، بوسیله کشتار این سوی زمینی‌ها به دست خودشان، بستری شود برای ناآمدگانِ آن سوی کره زمینی‌ها، و این سو اوباشانِ زمین هم‌راستا با اوباشانِ آن‌سو، تعصب، کشتارهای بی‌رحمانه به راه اندازند و گلوله‌ها را در اسلحه فرو کنند و نشانه روند بر مردمی که می‌خواهند ساده زندگی کنند.
بر زمینی زندگی می‌کنیم که بوی آدمیت چنان با مشاممان بیگانه شده که حتی بوی صلح را در محدوده شعاع دایره زندگی‌مان از یاد برده‌ایم.
روزگار غریبی‌ست.
از حال و هوای سال نو بیرون آمدیم و حال، گذشته از نو آغاز می‌شود، گوش به اجبار اخبار می‌چسبانیم و خبرهای سال‌های دور را از نو به زبان و گوش‌هایمان جاری می‌سازیم: انرژی هسته‌ای، تحریم، شکستن تحریم‌، پنج به اضافه یک‌، تحریم‌، شکستن‌، پنج،شش...
و درگیر بالا و پایین آمدن قیمت اجناس برای روزی مازادمان، زمان و حوصله زندگی خود، فرزندانمان و ناآمدگان را سر می‌بریم.
اما یک حقیقت بر اساس وجدان انسانی و آگاهی وجود دارد که آفریدگار، دانش را ملاک آفرینش، تحول و به وجود آمدن دنیایی دیگرگون در نهاد بشریت قرار داده و نظمی درون بی‌نظمی‌ها، در بی زمانی به سمت رسیدن به یک شکل در حرکتی سیال، از عبور بشریت در زمان‌ها و مکان‌ها به سمت دانایی، در جریان است و هر انسانی به این نظم که در راستای طبیعت و انسانیت است برای بهبود شرایطِ وخیم زندگی بر زمین و زمان‌اش حتی به اندازه مولکولی جهت ببخشد و بر سفره طبیعتی که گسترده، قناعت پیشه کند و حتی اگر بستری از ثروت برایش فراهم شد، مازادش را در جهت حفظ و پیشبرد نظم در راستای انسانی به‌کار گیرد، آن‌گاه معنای انسان تعریف می‌شود و آفرینش‌اش شکل و مفهوم می‌یابد.
هرکدام از ما سهمی از این نظم را با تولدمان به همراه داریم و بر زمین شکلی از زیستن را برای آیندگان تجسم می‌بخشیم، البته با این فجایع بشری بسیار دشوار خواهد بود و خستگی به مغز استخوان‌هایمان خواهد رسید و از درد عبور خواهد کرد که در جهان تبعیض‌ها و پرواز تجملات و وسوسه‌های بشری، توان انسانی زندگی کردن، قناعت پیشه کردن و معنای آدمیت را به خصوص در این جغرافیای بی همتایمان زنده نگه‌ داریم و پیاده کنیم، اما باید به یاد داشته باشیم که معنای زیستن بدون آدمیت، نا‌هنجار و بی شکل و خود نوعی از فجایع بشری‌ است.
از جسم گذر کردم / از جان گذر کردم
چون عهد جهان دیدم / آگاه گذر کردم
آدم گذر کردم / آرام گذر کردم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.