|

دست‌های زغالی

سال‌ها پيش در يکي از شب‌هاي برفي دي‌ماه خداي مهربانم.
چيدن ستاره‌ها را به من وعده داد و مرا به دامان پر از مهر مادرم فرستاد.
اکنون دامن را به وسعت آسمان مي‌گسترانم و مي‌چينم از ستارگاني که وعده‌ام داده‌اند.
پريسا سميعي هستم متولد اصفهان و اصالتا اهل آذربايجان غربي شاهيندژ. تحصيلاتم رو بوعلي همدان ادامه دادم و اکنون سال‌هاست مشغول به خدمتم.
به فعاليت‌هاي خارج از کارم مي‌تونم به موسيقي و شعر اشاره کنم. هنرجوي آواز سنتي هستم و هيچ تفريحي بالاتر از نوشتن برا ي من نيست.
کتاب اولم به نام دست‌هاي ذغالي زمستان 93 به همت دوست بزرگوارم جعفر محمدي واجارگاهي به چاپ رسيد. دومين کتابم رو مشغول جمع‌آوري شعرها هستم با يه تفاوت خيلي خيلي زيبا
شعرها دکلمه خواهد شد، با صداي دوست ارجمندم مهدي سلطاني و تعدادي رو هم من در خدمتتون خواهم بود.
اولين کتابم رو تقديم به پدر و مادرم کردم و به راستي خوشحالي رو در صورت مهربانشان ديدم...
اکنون به یاری خدای مهربانم دومین مجموعه را به نام سه نقطه های لعنتی که بازهم احتمال تغییر نام را می‌دهم به چاپ خواهم رساند.
در این مجموعه از واژه‌های شمعدانی‌های قرمز الهام گرفتم و از کافه‌های زیبای اصفهان. از پاییز هزار رنگ و بی‌همتای شهرم. مجموعه دوم رو تقدیم به کسی می‌کنم که هر چه مهربانی‌اش را وجب می‌کنم باز اندازه‌اش
را گم می‌کنم. تقدیم به عزیزی می‌کنم که نگرانی‌اش برای کبوتران بی‌آشیان را، نه بوی خاک و نه شمارش ستاره تسکین نمی‌دهد ...
پریسای واقعی را شاید خودم هم به‌ دنبالش باشم . نمی‌دانم کجای این شعرهای دست‌های خودم را به فراموشی
سپردم که هر چه می‌نویسم به خودم هم نمی‌رسم.
من شعرمادر را به خودم نزدیکتر می‌دانم چرا که در واقع احساس آرامش هنگام بیماری را تنها آغوش
پر مهر مادرم جوابگوست ...
سنگ زدن به قطار در حال حرکت همیشه دلم را به درد آورده و همیشه دوست داشتم برای این موضوع شعری بنویسم تا اینکه
جریان فرخنده بی‌گناه را با چشمانی به خون نشسته خواندم و دیدم و تلفیق این دو موضوع برایم زیباترین واژه‌ها را در پی داشت. چقدر رسیدن به آرزوها و حتی رویای رسیدن به آرزو قشنگ است. ولی چرا روزی که به آرزوهایمان می‌رسیم نگاهی به
به پشت سر نداریم.
الهی: روزی برسد که هیچ نگاهی بی‌اعتنا نباشد
الهی: عمر تمام غم‌ها به سرعت پیر شدن پروانه‌ها باشد
آالهی: سهم دست‌های همه به جای دلشوره همیشه شوق نوازش باشه.
الهی : هیچ چشمی به جاده‌های یک‌طرفه خیره نمونه.
الهی :هیچ سفره هفت سینی سین کم نداشته باشه ...

سال‌ها پيش در يکي از شب‌هاي برفي دي‌ماه خداي مهربانم.
چيدن ستاره‌ها را به من وعده داد و مرا به دامان پر از مهر مادرم فرستاد.
اکنون دامن را به وسعت آسمان مي‌گسترانم و مي‌چينم از ستارگاني که وعده‌ام داده‌اند.
پريسا سميعي هستم متولد اصفهان و اصالتا اهل آذربايجان غربي شاهيندژ. تحصيلاتم رو بوعلي همدان ادامه دادم و اکنون سال‌هاست مشغول به خدمتم.
به فعاليت‌هاي خارج از کارم مي‌تونم به موسيقي و شعر اشاره کنم. هنرجوي آواز سنتي هستم و هيچ تفريحي بالاتر از نوشتن برا ي من نيست.
کتاب اولم به نام دست‌هاي ذغالي زمستان 93 به همت دوست بزرگوارم جعفر محمدي واجارگاهي به چاپ رسيد. دومين کتابم رو مشغول جمع‌آوري شعرها هستم با يه تفاوت خيلي خيلي زيبا
شعرها دکلمه خواهد شد، با صداي دوست ارجمندم مهدي سلطاني و تعدادي رو هم من در خدمتتون خواهم بود.
اولين کتابم رو تقديم به پدر و مادرم کردم و به راستي خوشحالي رو در صورت مهربانشان ديدم...
اکنون به یاری خدای مهربانم دومین مجموعه را به نام سه نقطه های لعنتی که بازهم احتمال تغییر نام را می‌دهم به چاپ خواهم رساند.
در این مجموعه از واژه‌های شمعدانی‌های قرمز الهام گرفتم و از کافه‌های زیبای اصفهان. از پاییز هزار رنگ و بی‌همتای شهرم. مجموعه دوم رو تقدیم به کسی می‌کنم که هر چه مهربانی‌اش را وجب می‌کنم باز اندازه‌اش
را گم می‌کنم. تقدیم به عزیزی می‌کنم که نگرانی‌اش برای کبوتران بی‌آشیان را، نه بوی خاک و نه شمارش ستاره تسکین نمی‌دهد ...
پریسای واقعی را شاید خودم هم به‌ دنبالش باشم . نمی‌دانم کجای این شعرهای دست‌های خودم را به فراموشی
سپردم که هر چه می‌نویسم به خودم هم نمی‌رسم.
من شعرمادر را به خودم نزدیکتر می‌دانم چرا که در واقع احساس آرامش هنگام بیماری را تنها آغوش
پر مهر مادرم جوابگوست ...
سنگ زدن به قطار در حال حرکت همیشه دلم را به درد آورده و همیشه دوست داشتم برای این موضوع شعری بنویسم تا اینکه
جریان فرخنده بی‌گناه را با چشمانی به خون نشسته خواندم و دیدم و تلفیق این دو موضوع برایم زیباترین واژه‌ها را در پی داشت. چقدر رسیدن به آرزوها و حتی رویای رسیدن به آرزو قشنگ است. ولی چرا روزی که به آرزوهایمان می‌رسیم نگاهی به
به پشت سر نداریم.
الهی: روزی برسد که هیچ نگاهی بی‌اعتنا نباشد
الهی: عمر تمام غم‌ها به سرعت پیر شدن پروانه‌ها باشد
آالهی: سهم دست‌های همه به جای دلشوره همیشه شوق نوازش باشه.
الهی : هیچ چشمی به جاده‌های یک‌طرفه خیره نمونه.
الهی :هیچ سفره هفت سینی سین کم نداشته باشه ...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.