آنجا که جان میدهیم
آرش آدینه
حساب کن، یک خیابان را چند صدبار پیمودن در چند سال. خیابانی که یک طرفش زمینهای بایر است تا دوردست که به کوهها میرسد و یک طرفش ساختمانهای نیمه کاره. در انتهای این خیابان جایی بود که برای چند سال در آن زندگی میکردم. نور چراغهایِ زردِ تیرهایِ آهنیاش، آسفالت ساکت و منتظر و ماشینهایی که به سرعت رد میشدند. وییییژ. راه میرفتم و به تو فکر میکردم. دیگران اگر مرا نگاه میکردند، نمیدیدند کسی را که همراهم میآمد و اگرچه در تمام مدت شانه هایمان به هم میسایید، با او از دوست داشتن نمیگفتم. در طی راهپیماییهایم در این فکر بودم که روزی بالای جایگاهی مشرف بر کرور کرور هوادار سراپاگوش خواهم ایستاد و آنچه را قرار بود آنجا قاطعانه بگویم با خود زمزمه میکردم؛ جاویدان انسان، جاویدان تفکر، تا آرامش، جاویدان سقوطی که پس از آن، بر خواهیم آمد...
من کسانی را دوست میداشتم و میخواستم آنها شاد باشند. در سلامتی، پاکیزگی، غرق در بوهای خوش. بینیاز از سوگواری برای از دست رفتههای زندگیشان. حتی شده در کنار هم با یک جعبه شیرینی و چند استکان چایی. یک عکس یادگاری جمعی که چند سال بعد که میبینیاش طرح لباسها خیلی از مد افتاده جلوه میکند. آرزویم این بود، کنار هم به روزگار لبخند بزنیم و جبر چرخ گردون، روزگار خوش و عشق ما را حریف نباشد. گفتم عشق، گفتی عشق؟ گفتم خواستنی ناشی از شناخت عمیق. گفتی شناخت؟ گفتم نگاهم کن. من کسانی را دوست میداشتم.
حالا در هر قسمت از زمانهام خیابانهای دیگری را با قدمهایم طی میکنم. به همه آنها عادت میکنم و از هیچکدام چیزی را طلب ندارم. در همه آنها انسانهایی هستند مثل ما که من نمیشناسمشان و دوستشان ندارم. گفتم نگاهم کن. گفتی شناخت؟ گفتم باید جواب سوالهای هم باشیم. پرسیدی: جرات داری به خودت نگاه کنی؟ پرسیدم: چه زمانی احساس زنده بودن میکنی؟ پرسیدی: برای چه چیزی حاضری جانت را بدهی؟ پرسیدم: لحظهای هست که بخواهی آنرا برایمن و برای دیگران هزاربار تعریف کنی؟ گفتی نگاهت کنم.
حساب کن، حمامهای گرم، حولههای تمیز و نرم، اتاقهای روشن. پوستهای لطیف، موهای افشان، درختهای سبز، میوههای رسیده، ابرهای بارانزا.سپس، رنگین کمان و گرمای آفتاب،گرمای یک دست. دیگر قرار نباشد اتفاقی ناگهانی چون طوفان همه چیز را درهم نوردد. میدانی برای چه چیزی حاضرم جانم را بدهم؟
برای خودِ جان دادن به شرط آنکه بدانم پس از آن آرامشی هست که میتوانم حسش کنم. دیگر نخواهم خیابانها را تا محل اقامتم یا هرجای دیگر در رویای رویارویی با آنچه دوست دارم بگذرانم.
میخواهی جرات کنیم؟ بیا دستت را به من بده تا به شیشههای تیره خیابانهاکه حالا در شب مثل آیینه شدهاند،نگاه کنیم. میبینی؟ یک نفر دستهایش را در هم قفل کرده و به ما خیره است. انگار کسانی را که دوستش میداشتهاند گم کردهاست. دروغت نگویم چرخ گردون دارد پیروز میشود. باید تا دم واپسین تلاش کنیم، مگر نه؟ بیا در گرمای اشک گم کردن هم، در جستجوی هم، انگشت بر خارهای این چرخ نامراد بکشیم. چراغها خاموش شدهاند. صدای ویییژ جای خودش را داده به کورانی دایمی در عمق گوشهایم. خیابانها از تکرار، ترک برداشتهاند. رطوبت خون و عرق را حس میکنی؟ حالا آجر ساختمانهای نیمه کاره تویِ زمینهایِ بایر، پشت سر هم سنگفرش شدهاند تا جایی در دوردست. برویم؟میرویم. مارش این عزیمت را در پیاده روها خواهیم نواخت. به هرجا برسیم یا نرسیم میشود بالای جایگاه، پایین جایگاه یا جایی فرسنگها دور از تمام جایگاهها و تکرارها ایستاد و به آنان که باید گفت، بگوییکه دوستشان میداری حتی به آن که بیانش به او از همه سختتر است. به خودت. به خودم.
حساب کن، یک خیابان را چند صدبار پیمودن در چند سال. خیابانی که یک طرفش زمینهای بایر است تا دوردست که به کوهها میرسد و یک طرفش ساختمانهای نیمه کاره. در انتهای این خیابان جایی بود که برای چند سال در آن زندگی میکردم. نور چراغهایِ زردِ تیرهایِ آهنیاش، آسفالت ساکت و منتظر و ماشینهایی که به سرعت رد میشدند. وییییژ. راه میرفتم و به تو فکر میکردم. دیگران اگر مرا نگاه میکردند، نمیدیدند کسی را که همراهم میآمد و اگرچه در تمام مدت شانه هایمان به هم میسایید، با او از دوست داشتن نمیگفتم. در طی راهپیماییهایم در این فکر بودم که روزی بالای جایگاهی مشرف بر کرور کرور هوادار سراپاگوش خواهم ایستاد و آنچه را قرار بود آنجا قاطعانه بگویم با خود زمزمه میکردم؛ جاویدان انسان، جاویدان تفکر، تا آرامش، جاویدان سقوطی که پس از آن، بر خواهیم آمد...
من کسانی را دوست میداشتم و میخواستم آنها شاد باشند. در سلامتی، پاکیزگی، غرق در بوهای خوش. بینیاز از سوگواری برای از دست رفتههای زندگیشان. حتی شده در کنار هم با یک جعبه شیرینی و چند استکان چایی. یک عکس یادگاری جمعی که چند سال بعد که میبینیاش طرح لباسها خیلی از مد افتاده جلوه میکند. آرزویم این بود، کنار هم به روزگار لبخند بزنیم و جبر چرخ گردون، روزگار خوش و عشق ما را حریف نباشد. گفتم عشق، گفتی عشق؟ گفتم خواستنی ناشی از شناخت عمیق. گفتی شناخت؟ گفتم نگاهم کن. من کسانی را دوست میداشتم.
حالا در هر قسمت از زمانهام خیابانهای دیگری را با قدمهایم طی میکنم. به همه آنها عادت میکنم و از هیچکدام چیزی را طلب ندارم. در همه آنها انسانهایی هستند مثل ما که من نمیشناسمشان و دوستشان ندارم. گفتم نگاهم کن. گفتی شناخت؟ گفتم باید جواب سوالهای هم باشیم. پرسیدی: جرات داری به خودت نگاه کنی؟ پرسیدم: چه زمانی احساس زنده بودن میکنی؟ پرسیدی: برای چه چیزی حاضری جانت را بدهی؟ پرسیدم: لحظهای هست که بخواهی آنرا برایمن و برای دیگران هزاربار تعریف کنی؟ گفتی نگاهت کنم.
حساب کن، حمامهای گرم، حولههای تمیز و نرم، اتاقهای روشن. پوستهای لطیف، موهای افشان، درختهای سبز، میوههای رسیده، ابرهای بارانزا.سپس، رنگین کمان و گرمای آفتاب،گرمای یک دست. دیگر قرار نباشد اتفاقی ناگهانی چون طوفان همه چیز را درهم نوردد. میدانی برای چه چیزی حاضرم جانم را بدهم؟
برای خودِ جان دادن به شرط آنکه بدانم پس از آن آرامشی هست که میتوانم حسش کنم. دیگر نخواهم خیابانها را تا محل اقامتم یا هرجای دیگر در رویای رویارویی با آنچه دوست دارم بگذرانم.
میخواهی جرات کنیم؟ بیا دستت را به من بده تا به شیشههای تیره خیابانهاکه حالا در شب مثل آیینه شدهاند،نگاه کنیم. میبینی؟ یک نفر دستهایش را در هم قفل کرده و به ما خیره است. انگار کسانی را که دوستش میداشتهاند گم کردهاست. دروغت نگویم چرخ گردون دارد پیروز میشود. باید تا دم واپسین تلاش کنیم، مگر نه؟ بیا در گرمای اشک گم کردن هم، در جستجوی هم، انگشت بر خارهای این چرخ نامراد بکشیم. چراغها خاموش شدهاند. صدای ویییژ جای خودش را داده به کورانی دایمی در عمق گوشهایم. خیابانها از تکرار، ترک برداشتهاند. رطوبت خون و عرق را حس میکنی؟ حالا آجر ساختمانهای نیمه کاره تویِ زمینهایِ بایر، پشت سر هم سنگفرش شدهاند تا جایی در دوردست. برویم؟میرویم. مارش این عزیمت را در پیاده روها خواهیم نواخت. به هرجا برسیم یا نرسیم میشود بالای جایگاه، پایین جایگاه یا جایی فرسنگها دور از تمام جایگاهها و تکرارها ایستاد و به آنان که باید گفت، بگوییکه دوستشان میداری حتی به آن که بیانش به او از همه سختتر است. به خودت. به خودم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.