|

داستانپزی،آشپزی با دو گفت‌و‌گوی ساده

میلاد باقری

گفتند:باید مطلب بنویسی! گفتم:چشم. این یک گفت و گوی ساده داستانیست، اما می‌تواند به تنهایی یک داستان ابتدایی با پایان باز هم باشد.حتی می‌توان ادامه‌اش داد، برای نمونه یک شخصیت تنبل شبیه خودم خلق کرد که اگرچه گفته: چشم، اما مطلب را آماده نکند و دست بچه‌های روزنامه را در پوست گردو سیاه کند.
اجازه بدهید رازی را با شما در میان بگذارم،من عاشق سیاه بازی هستم. اصلا به هر چیز سیاهی علاقه‌مندم. به همین دلیل دوست دارم طنزم سیاه باشد،یا حتی همیشه لباس،دفتر و خودکار سیاه می‌خرم. راستش همه چیز از آن‌جا شروع شد که به یک آپارتمان قدیمی اسباب کشی کردیم...
خود من هم مثل شما گیج شدم که دارم در رابطه با گفت و گوی بالا صحبت می‌کنم یا در رابطه با علایق خودم. اجازه بدهید کمی جلوتر برویم تا ببینیم چه پیش می‌آید.
خلاصه یک ساعت قبل از چاپ روزنامه زنگ می‌زنند،((چرا مطلب را نفرستادی ی ی ی؟؟؟)) و شخصیت داستان ما هم می‌گوید: دارم پله‌ها را سفید می‌کنم. اما نه، این جمله به شخصیت تنبل داستان نمی‌خورد.
*همیشه بخاطر داشته باشید تمام حرکات و فعالیت‌های شخصیت‌تان با خلقیات و منشش متناسب باشد و اگر نه خمیر داستان‌تان خراب می‌شود. از وقتی به آپارتمان جدید رفتیم همیشه از طبقه بالا صدای خش خش می‌آمد. همسایه‌ها می‌گفتند: این ساختمان نفرین شده،هیچ وقت بالا نرو،از ما بهتران آنجا رفت و آمد می‌کنند. من هم می‌گفتم:همیشه جای از ما بهتران آن بالاهاست. تا این که یکروز تصمیم کبری گرفتم و رفتم با از ما بهتران آشنا شوم. یک پسر سیاه نشسته بود و پله‌ها را می‌سابید. گفتم:سیا،چکار می‌کنی؟ گفت:آخرشه،آخرشه...
*این هم نوعی از گفت‌و‌گوست.جوابی نا مربوط به سوالی که پرسیده می‌شود. بعد گوشی سیا زنگ خورد. صدای تماس گیرنده را نشنیدم. سیا گوشی را محکم به صورتش چسبانده بود و گفت:دارم پله‌ها را سفید می‌کنم. وای،فراموش کردم فضا را برایتان شرح دهم، پوزش می‌خواهم،گفتم که امروز کاملا گیجم. راه پله‌ها تنگ و نم گرفته بودند.سنگ‌های سیاه پله‌ها محیط را تیره تر می‌کرد. نرده‌های سفید پر بود از جای دست‌های کثیف و زرد شده،چند جا هم از پایین زنگ زده بود. روی پنجره‌ها روزنامه‌های زرد شده چسبانده بودند و من از روی پاگرد پایین پله‌ها سیا را تماشا می‌کردم. در ذهنم سیزیف را می‌دیدم،حلول کرده در جسم سیا. می‌خواستم از سیا بپرسم:حالا فرض کنیم تمام سنگ‌های سیاه سفید شدن،اون‌وقت چی؟ می‌ری خونت؟ ولی دلش را نداشتم بیش از آن چه بدبختی داشت عذابش دهم. می‌دیدم چطور خالصانه تلاش می‌کرد تا پله‌های سیاه را سفید کند.
گفتم:سیا مایلی برای روزنامه مطلب بنویسی؟ گفت:اونوقت سنگ‌های سیاه سفید می‌شن؟
گفتم:خوب، شاید...گفت: فرض کن همه سنگ‌های سیاه سفید شدن، آخرش که چی؟

گفتند:باید مطلب بنویسی! گفتم:چشم. این یک گفت و گوی ساده داستانیست، اما می‌تواند به تنهایی یک داستان ابتدایی با پایان باز هم باشد.حتی می‌توان ادامه‌اش داد، برای نمونه یک شخصیت تنبل شبیه خودم خلق کرد که اگرچه گفته: چشم، اما مطلب را آماده نکند و دست بچه‌های روزنامه را در پوست گردو سیاه کند.
اجازه بدهید رازی را با شما در میان بگذارم،من عاشق سیاه بازی هستم. اصلا به هر چیز سیاهی علاقه‌مندم. به همین دلیل دوست دارم طنزم سیاه باشد،یا حتی همیشه لباس،دفتر و خودکار سیاه می‌خرم. راستش همه چیز از آن‌جا شروع شد که به یک آپارتمان قدیمی اسباب کشی کردیم...
خود من هم مثل شما گیج شدم که دارم در رابطه با گفت و گوی بالا صحبت می‌کنم یا در رابطه با علایق خودم. اجازه بدهید کمی جلوتر برویم تا ببینیم چه پیش می‌آید.
خلاصه یک ساعت قبل از چاپ روزنامه زنگ می‌زنند،((چرا مطلب را نفرستادی ی ی ی؟؟؟)) و شخصیت داستان ما هم می‌گوید: دارم پله‌ها را سفید می‌کنم. اما نه، این جمله به شخصیت تنبل داستان نمی‌خورد.
*همیشه بخاطر داشته باشید تمام حرکات و فعالیت‌های شخصیت‌تان با خلقیات و منشش متناسب باشد و اگر نه خمیر داستان‌تان خراب می‌شود. از وقتی به آپارتمان جدید رفتیم همیشه از طبقه بالا صدای خش خش می‌آمد. همسایه‌ها می‌گفتند: این ساختمان نفرین شده،هیچ وقت بالا نرو،از ما بهتران آنجا رفت و آمد می‌کنند. من هم می‌گفتم:همیشه جای از ما بهتران آن بالاهاست. تا این که یکروز تصمیم کبری گرفتم و رفتم با از ما بهتران آشنا شوم. یک پسر سیاه نشسته بود و پله‌ها را می‌سابید. گفتم:سیا،چکار می‌کنی؟ گفت:آخرشه،آخرشه...
*این هم نوعی از گفت‌و‌گوست.جوابی نا مربوط به سوالی که پرسیده می‌شود. بعد گوشی سیا زنگ خورد. صدای تماس گیرنده را نشنیدم. سیا گوشی را محکم به صورتش چسبانده بود و گفت:دارم پله‌ها را سفید می‌کنم. وای،فراموش کردم فضا را برایتان شرح دهم، پوزش می‌خواهم،گفتم که امروز کاملا گیجم. راه پله‌ها تنگ و نم گرفته بودند.سنگ‌های سیاه پله‌ها محیط را تیره تر می‌کرد. نرده‌های سفید پر بود از جای دست‌های کثیف و زرد شده،چند جا هم از پایین زنگ زده بود. روی پنجره‌ها روزنامه‌های زرد شده چسبانده بودند و من از روی پاگرد پایین پله‌ها سیا را تماشا می‌کردم. در ذهنم سیزیف را می‌دیدم،حلول کرده در جسم سیا. می‌خواستم از سیا بپرسم:حالا فرض کنیم تمام سنگ‌های سیاه سفید شدن،اون‌وقت چی؟ می‌ری خونت؟ ولی دلش را نداشتم بیش از آن چه بدبختی داشت عذابش دهم. می‌دیدم چطور خالصانه تلاش می‌کرد تا پله‌های سیاه را سفید کند.
گفتم:سیا مایلی برای روزنامه مطلب بنویسی؟ گفت:اونوقت سنگ‌های سیاه سفید می‌شن؟
گفتم:خوب، شاید...گفت: فرض کن همه سنگ‌های سیاه سفید شدن، آخرش که چی؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.