|

جذب حداکثری در عمل

رحیم سرکار

شعار "جذب حداکثری"، به عنوان یک راهکار در فرایند اصلاح طلبی،پس از روی کار آمدن دولت تدبیر و امید عنوان شد. در این راهکار ،همه کسانی قرار می گیرند که به گونه ای خودرا همگام با اصلاحات می دانند،اما قرائت های متفاوتی دارند.
اصلاح طلبان به درستی می دانند با وجود توسعه فضای سیاسی در دولت روحانی، هنوز بستر لازم برای فعالیت فراگیر اصلاح طلبان فراهم نیست و نمی توان با "عدم وجود فعالیت" و "اظهار نظر شفاف" و "از سرمسوولیت"، نسبت به شناسایی افراد وتعریف همگان، برابر با اصول منطبق با جریان اصلاح طلبی پرداخت.
شعار "جذب حداکثری"،نظر به فرایندی دارد که دوران گذار را تسهیل بخشیده و شرایط جامعه را برای ایجاد فضای بازسیاسی فراهم نماید و منتهی به اجماع ، ائتلاف و در نهایت وحدت ملی شود.
در این تعریف، اصلاحات، محصور به احزاب، طبقات، شخصیت ها و افراد خاصی نیست و شامل همه دلسوزان ایران و اسلام می شود؛ چرا که "چتراصلاح طلبی"، آن انداره بزرگ هست که بتواند همه گرایش های فکری درون جامعه را در خود جای دهد.
اصلاح طلبان با اعلام این شعار، در حقیقت این رویکرد را به منصه ظهور می گذارند که نتیجه عملی نشدن آن در گذشته، تفرقه و چند دستگی نیروهای اصلاح طلب ودر نهایت شکست سیاسی و 8 سال دوری از قدرت بوده است.
این تجربه اکنون به اصلاح طلبان می آموزد،از" تند رویی" ،"افراطی گری" ،"بی توجهی به سنت ها و روش ها" ،"کم کاری" و "خود زنی" پرهیز کنند واز پیاده کردن هرکس، با تمام ضعف ها از "قطار اصلاحات" با شعار "نقد درون"اجتناب نمایند و اجازه دهند سنگر های اصلاحات، آنقدر پراز نیرو شود که هیچ کس،تمایل پیدا نکند تا به سنگرهای محافظه کاران نزدیک شود.
اصلاح طلبان بهتر است با تقویت "نهاد های اجتماعی" و با استفاده از "فضای مجازی" و تکنولوژی روز ، به جذب حداکثری نیروهای خود بپردازند و از هرحرکت "شتاب زده" ، "بیرون از قانون"،"هیجانی"،"خود زنی" و "دیگر زنی" پرهیز نمایند.
طرفداران شعار جذب حداکثری ،این اجازه را به برخی از اصلاح طلبان درون قدرت می دهند که اگر نمی توانند به اصلاحات با هر معذوریّت - فشار سازمانی، نهاد های نزدیک به محافظه کاران و شرایط مکانی وزمانی - در ظاهر کمک کنند، برای رسیدن به آمال و آرزوهای اصلاح طلبی، هرنوع و به هرطریق که امکانپذیر است ،کمک نمایند،اما این به معنی "حمله به اصلاحات"،"حمله به اصلاح طلبان" و انجام حرکت هایی که از نظر عموم اصلاح طلبان - نه یک طیف یا یک جریان خاص وقرائت خاص از اصلاح طلبی - ضربه به اصلاحات است،نباشد؛ هرچند این دلیل برآن نمی شود که سایر نحله های فکری اصلاح طلبان، به جای صرف وقت برای اثبات خود و ایجاد شرایط لازم برای حرکت های اصلاح طلبی ،به حمله و اقدام علیه این گونه افراد بپردازند و باجریح کردن وی، به کلی اورا از جرگه اصلاح طلبان بیرون برانند.
بر پایه این نگرش،هرنوع حرکتی که منجر به کاهش نیروهای اصلاح طلبان بشود، عملی ناپخته و از سر ناآگاهی است و سکوت، بهترین شیوه در حال حاضر برای مقابله با کسانی است که دانسته یانادانسته با ادعای اصلاح طلبی،حرکت های ایذایی می کنند؛البته "نقددرون اصلاحات" در جلسات درون گروهی درست و شایسته است، اما انتقال آن به بیرون و تضعیف دوستان دیرین، کاری است عبث که نتیجه ای جزخالی کردن سنگرهای اصلاحات ندارد.
شعار "جذب حداکثری"، اجازه نمی دهد احزاب تازه و یا در حال تاسیسی که هنوز در عرصه ادعای اصلاح طلبی هستند، به هرشیوه ممکن مورد مواخذ یا حمله قرار گیرند، چرا که این احزاب،تنها با جذب بدنه اصلاحات، ظهور و بروز خواهند داشت و همین بدنه اجازه حمله به نماد ها و نشان های اصلاحات را نخواهد داد و موسس یا موسسان، هر تفکر انحرافی نیز داشته باشند،در آینده توان مقابله با بدنه را نخواهند داشت. پس ناگزیرهستند، حداقل در شعار هم باشد،از سنگر های اصلاحات دفاع کنند .در بدترین حالت،اصلاح طلبان "دو زیست" را به مسلخ خواهند برد و در هر حالت، حرکت فعلی وآتی آن ها، به سود اصلاحات تمام خواهد شد؛ البته با ضربه ای که شدت و ضعف آن قابل پیش بینی نیست.
شعار جذب حداکثری، اجازه تعامل با این گروه از اصلاح طلبان را می دهد و بر اصلاح‌طلبان است، تلاش کنند افراد صادق و فعال و تاثیر گذار به درون آن‌ها تزریق نمایند و از ترغیب و تشویق آن ها،برای حرکت در مسیر اصلاحات کوتاهی نکنند و اجازه دهند در شرایطی که اصلاح طلبان شناسنامه دار، به دلایل عدیده، امکان دفاع از اصلاحات را پیدا نمی کنند، حداقل آن ها با زبان اصلاحات با مردم سخن بگویند تا حالت انقباظی جامعه، انبساط پیدا کند و به تکثر آرا بینجامد.
همه باید یقین حاصل کنند که مرزهای اصلاح طلبی، مرزهای تعریف شده‌ای نیست و شعارهای اصلاح طلبی نیز،واحد نیست.
همه اصلاح طلبان هم، هم سطح نیستند و نباید هم باشند؛ بنابراین نمی توان ادعا و مدعا را در یک رنگ و یک سطح دید.
هرکس به هرگونه ای که می پسندد در جبهه اصلاحات فعالییت می کند واین نشان از پویایی است و راز ماندگاری اصلاحات در 8 سال رکود و سردی،همین است. هرگز نخواهیم این راز ماندگاری به یکدستی و تک صدایی منتهی شود، چون تنها در تک صدایی است که صدای پای خود رایی را می توان شنید واصلاح طلبان با این صدا غریبه نیستند.
پایان سخن اینکه، ما اصلاح طلبان، یک نگاه واحد، به مسایل پیرامونی نداریم و این قرائت از اصلاح طلبی که در قالب این نوشتار آمد،تنها نگاه غالب نیست و می تواند درست یا نادرست باشد. دوستان اصلاح طلب، اگر نمی پسندند، می‌توانند مروج تئوری های خود باشند. هوداران اصلاحات مختارند از بین نگاه های مختلف، آن نگاهی را بپذیرند که حرکت رو به جلو دارد و زمینه بازگشت دگم اندیشی و تک صدایی را در جامعه فراهم نمی کند.

شعار "جذب حداکثری"، به عنوان یک راهکار در فرایند اصلاح طلبی،پس از روی کار آمدن دولت تدبیر و امید عنوان شد. در این راهکار ،همه کسانی قرار می گیرند که به گونه ای خودرا همگام با اصلاحات می دانند،اما قرائت های متفاوتی دارند.
اصلاح طلبان به درستی می دانند با وجود توسعه فضای سیاسی در دولت روحانی، هنوز بستر لازم برای فعالیت فراگیر اصلاح طلبان فراهم نیست و نمی توان با "عدم وجود فعالیت" و "اظهار نظر شفاف" و "از سرمسوولیت"، نسبت به شناسایی افراد وتعریف همگان، برابر با اصول منطبق با جریان اصلاح طلبی پرداخت.
شعار "جذب حداکثری"،نظر به فرایندی دارد که دوران گذار را تسهیل بخشیده و شرایط جامعه را برای ایجاد فضای بازسیاسی فراهم نماید و منتهی به اجماع ، ائتلاف و در نهایت وحدت ملی شود.
در این تعریف، اصلاحات، محصور به احزاب، طبقات، شخصیت ها و افراد خاصی نیست و شامل همه دلسوزان ایران و اسلام می شود؛ چرا که "چتراصلاح طلبی"، آن انداره بزرگ هست که بتواند همه گرایش های فکری درون جامعه را در خود جای دهد.
اصلاح طلبان با اعلام این شعار، در حقیقت این رویکرد را به منصه ظهور می گذارند که نتیجه عملی نشدن آن در گذشته، تفرقه و چند دستگی نیروهای اصلاح طلب ودر نهایت شکست سیاسی و 8 سال دوری از قدرت بوده است.
این تجربه اکنون به اصلاح طلبان می آموزد،از" تند رویی" ،"افراطی گری" ،"بی توجهی به سنت ها و روش ها" ،"کم کاری" و "خود زنی" پرهیز کنند واز پیاده کردن هرکس، با تمام ضعف ها از "قطار اصلاحات" با شعار "نقد درون"اجتناب نمایند و اجازه دهند سنگر های اصلاحات، آنقدر پراز نیرو شود که هیچ کس،تمایل پیدا نکند تا به سنگرهای محافظه کاران نزدیک شود.
اصلاح طلبان بهتر است با تقویت "نهاد های اجتماعی" و با استفاده از "فضای مجازی" و تکنولوژی روز ، به جذب حداکثری نیروهای خود بپردازند و از هرحرکت "شتاب زده" ، "بیرون از قانون"،"هیجانی"،"خود زنی" و "دیگر زنی" پرهیز نمایند.
طرفداران شعار جذب حداکثری ،این اجازه را به برخی از اصلاح طلبان درون قدرت می دهند که اگر نمی توانند به اصلاحات با هر معذوریّت - فشار سازمانی، نهاد های نزدیک به محافظه کاران و شرایط مکانی وزمانی - در ظاهر کمک کنند، برای رسیدن به آمال و آرزوهای اصلاح طلبی، هرنوع و به هرطریق که امکانپذیر است ،کمک نمایند،اما این به معنی "حمله به اصلاحات"،"حمله به اصلاح طلبان" و انجام حرکت هایی که از نظر عموم اصلاح طلبان - نه یک طیف یا یک جریان خاص وقرائت خاص از اصلاح طلبی - ضربه به اصلاحات است،نباشد؛ هرچند این دلیل برآن نمی شود که سایر نحله های فکری اصلاح طلبان، به جای صرف وقت برای اثبات خود و ایجاد شرایط لازم برای حرکت های اصلاح طلبی ،به حمله و اقدام علیه این گونه افراد بپردازند و باجریح کردن وی، به کلی اورا از جرگه اصلاح طلبان بیرون برانند.
بر پایه این نگرش،هرنوع حرکتی که منجر به کاهش نیروهای اصلاح طلبان بشود، عملی ناپخته و از سر ناآگاهی است و سکوت، بهترین شیوه در حال حاضر برای مقابله با کسانی است که دانسته یانادانسته با ادعای اصلاح طلبی،حرکت های ایذایی می کنند؛البته "نقددرون اصلاحات" در جلسات درون گروهی درست و شایسته است، اما انتقال آن به بیرون و تضعیف دوستان دیرین، کاری است عبث که نتیجه ای جزخالی کردن سنگرهای اصلاحات ندارد.
شعار "جذب حداکثری"، اجازه نمی دهد احزاب تازه و یا در حال تاسیسی که هنوز در عرصه ادعای اصلاح طلبی هستند، به هرشیوه ممکن مورد مواخذ یا حمله قرار گیرند، چرا که این احزاب،تنها با جذب بدنه اصلاحات، ظهور و بروز خواهند داشت و همین بدنه اجازه حمله به نماد ها و نشان های اصلاحات را نخواهد داد و موسس یا موسسان، هر تفکر انحرافی نیز داشته باشند،در آینده توان مقابله با بدنه را نخواهند داشت. پس ناگزیرهستند، حداقل در شعار هم باشد،از سنگر های اصلاحات دفاع کنند .در بدترین حالت،اصلاح طلبان "دو زیست" را به مسلخ خواهند برد و در هر حالت، حرکت فعلی وآتی آن ها، به سود اصلاحات تمام خواهد شد؛ البته با ضربه ای که شدت و ضعف آن قابل پیش بینی نیست.
شعار جذب حداکثری، اجازه تعامل با این گروه از اصلاح طلبان را می دهد و بر اصلاح‌طلبان است، تلاش کنند افراد صادق و فعال و تاثیر گذار به درون آن‌ها تزریق نمایند و از ترغیب و تشویق آن ها،برای حرکت در مسیر اصلاحات کوتاهی نکنند و اجازه دهند در شرایطی که اصلاح طلبان شناسنامه دار، به دلایل عدیده، امکان دفاع از اصلاحات را پیدا نمی کنند، حداقل آن ها با زبان اصلاحات با مردم سخن بگویند تا حالت انقباظی جامعه، انبساط پیدا کند و به تکثر آرا بینجامد.
همه باید یقین حاصل کنند که مرزهای اصلاح طلبی، مرزهای تعریف شده‌ای نیست و شعارهای اصلاح طلبی نیز،واحد نیست.
همه اصلاح طلبان هم، هم سطح نیستند و نباید هم باشند؛ بنابراین نمی توان ادعا و مدعا را در یک رنگ و یک سطح دید.
هرکس به هرگونه ای که می پسندد در جبهه اصلاحات فعالییت می کند واین نشان از پویایی است و راز ماندگاری اصلاحات در 8 سال رکود و سردی،همین است. هرگز نخواهیم این راز ماندگاری به یکدستی و تک صدایی منتهی شود، چون تنها در تک صدایی است که صدای پای خود رایی را می توان شنید واصلاح طلبان با این صدا غریبه نیستند.
پایان سخن اینکه، ما اصلاح طلبان، یک نگاه واحد، به مسایل پیرامونی نداریم و این قرائت از اصلاح طلبی که در قالب این نوشتار آمد،تنها نگاه غالب نیست و می تواند درست یا نادرست باشد. دوستان اصلاح طلب، اگر نمی پسندند، می‌توانند مروج تئوری های خود باشند. هوداران اصلاحات مختارند از بین نگاه های مختلف، آن نگاهی را بپذیرند که حرکت رو به جلو دارد و زمینه بازگشت دگم اندیشی و تک صدایی را در جامعه فراهم نمی کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.