طرحی از یک زندگی
بهاران خرمنژاد
در یکی از بعدازظهرهای زمستان در بلندترین نقطه کرمانشاه، پارک کوهستان، در پشت بخارهای سینی باقالی، چهره زنی با لبخندی تهی از شادی نمایان است.
زنهای 60 سال به بالا در عصرهای زمستان در خانهشان در کنار بچهها و نوههایشان هستند یا در کنار سماوری به پشتی تکیه زدهاند؛ اما شیرین حیدری 60 سال دارد و مشغول فروختن باقالی است. پناهگاهش، در زمانهایی که مشتری ندارد، چادر مسافرتی قرمزرنگی است که در آنجا خود را از سرما و گرما محافظت میکند. شوهر «شیرین» هشتسال پیش سکته مغزی کرده و یک طرف بدنش فلج شده است. شیرین میگوید: تا سه سال که شوهرم سکته کرده بود، توی خانه بودم و همش گریه میکردم. میرفتم پیش دوستان و فامیلها تا کمی به من کمک کنند. آنها هم با هم درگوشی صحبت میکردند که پول بدهند یا نه. دیگر نمیتوانستم آن وضعیت را تحمل کنم. کمیته امدد هم ماهی 50هزارتومان میدهد. بیمه هم نیستیم و تنها کارت کمیته را داریم. به استانداری هم رفتهام اما گفتند تو خودت تحت پوشش کمیته هستی و اگر پول کمیته زیاد نیست، مشکل ما نیست و از دست ما کاری برنمیآید. کمیته هم وضع مرا میداند اما تا به حال نیامدهاند سری بزنند. شیرین شش بچه و 11 نوه دارد. میگوید غریبهها از بچههایم بهتر هستند. بچههایم میگویند تو مادر ما نیستی، هیچ کاری برای ما نکردی. اما شوهرم قبل از اینکه سکته
کند مرد زرنگی بود. گردو میفروخت و به ما میرسید. از بالا تا پایین دستم النگو بود. الان توی خانه نشسته فقط گریه میکند. کسی به ما سر نمیزند. به کمی آنطرفتر اشاره میکند و میگوید آن پسر، نوه من است. او هم اینجا کاسبی میکند. اما ازش بپرسید تا به حال هزار تومان به مادربزرگش داده است؟پسر نوجوان با سن کم، در حال کشیدن قلیان بود. شیرین ادامه میدهد: اینجا کاسب زیاد است. غروب که میشود اینجا پر میشود. تابستان هم بلبلینخود و ذرت میفروشیم. درآمدی برای گذر زندگی دارم اگر بگویم ندارم به خودم و خدای خودم دروغ گفتهام. من از ساعت چهار بعدازظهر تا 12 شب اینجا هستم. خانهام خیلی دور نیست، اما چون تا نصفشب اینجا هستم باید ماشین دربست بگیرم. همیشه از جوانی آرزو داشتم زندگی خوبی داشته باشم. بچههای سالم. از اول زندگیام همه آرزوها روی دلم مانده. آرزو با فقر نمیشه. این کاروبار منه، این زندگی منه...
در یکی از بعدازظهرهای زمستان در بلندترین نقطه کرمانشاه، پارک کوهستان، در پشت بخارهای سینی باقالی، چهره زنی با لبخندی تهی از شادی نمایان است.
زنهای 60 سال به بالا در عصرهای زمستان در خانهشان در کنار بچهها و نوههایشان هستند یا در کنار سماوری به پشتی تکیه زدهاند؛ اما شیرین حیدری 60 سال دارد و مشغول فروختن باقالی است. پناهگاهش، در زمانهایی که مشتری ندارد، چادر مسافرتی قرمزرنگی است که در آنجا خود را از سرما و گرما محافظت میکند. شوهر «شیرین» هشتسال پیش سکته مغزی کرده و یک طرف بدنش فلج شده است. شیرین میگوید: تا سه سال که شوهرم سکته کرده بود، توی خانه بودم و همش گریه میکردم. میرفتم پیش دوستان و فامیلها تا کمی به من کمک کنند. آنها هم با هم درگوشی صحبت میکردند که پول بدهند یا نه. دیگر نمیتوانستم آن وضعیت را تحمل کنم. کمیته امدد هم ماهی 50هزارتومان میدهد. بیمه هم نیستیم و تنها کارت کمیته را داریم. به استانداری هم رفتهام اما گفتند تو خودت تحت پوشش کمیته هستی و اگر پول کمیته زیاد نیست، مشکل ما نیست و از دست ما کاری برنمیآید. کمیته هم وضع مرا میداند اما تا به حال نیامدهاند سری بزنند. شیرین شش بچه و 11 نوه دارد. میگوید غریبهها از بچههایم بهتر هستند. بچههایم میگویند تو مادر ما نیستی، هیچ کاری برای ما نکردی. اما شوهرم قبل از اینکه سکته
کند مرد زرنگی بود. گردو میفروخت و به ما میرسید. از بالا تا پایین دستم النگو بود. الان توی خانه نشسته فقط گریه میکند. کسی به ما سر نمیزند. به کمی آنطرفتر اشاره میکند و میگوید آن پسر، نوه من است. او هم اینجا کاسبی میکند. اما ازش بپرسید تا به حال هزار تومان به مادربزرگش داده است؟پسر نوجوان با سن کم، در حال کشیدن قلیان بود. شیرین ادامه میدهد: اینجا کاسب زیاد است. غروب که میشود اینجا پر میشود. تابستان هم بلبلینخود و ذرت میفروشیم. درآمدی برای گذر زندگی دارم اگر بگویم ندارم به خودم و خدای خودم دروغ گفتهام. من از ساعت چهار بعدازظهر تا 12 شب اینجا هستم. خانهام خیلی دور نیست، اما چون تا نصفشب اینجا هستم باید ماشین دربست بگیرم. همیشه از جوانی آرزو داشتم زندگی خوبی داشته باشم. بچههای سالم. از اول زندگیام همه آرزوها روی دلم مانده. آرزو با فقر نمیشه. این کاروبار منه، این زندگی منه...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.