با من قدم بزن
هایده صلاحیفرد
از داروخانه که اومدم بیرون، داشتم با خودم فکر میکردم امروز چهاردهم برجه و تا آخر ماه باید با هشتاد هزار تومان سر کنم . ناراحت و عصبی بودم از اینکه چرا باید پول چند قلم دارو ، اونم با دفترچه بیمه بشه 128هزار تومان ؟ توی این فکرها بودم که یهو یه بچه پیچید جلو پام و گفت: خانم تو رو خدا میشه یکی از این دعاهارو بخری ؟ بدون توجه به بچه، گفتم: برو بابا ، پولم کجا بود؛ دوباره با اصرار جلومو گرفت و یکی از اون برگههای دعارو که تو دستش بود بالا آورد و گفت : خانم تو رو خدا فقط یکی، فقط یکی؛ بهش گفتم بچه جون من از هر کدام از اینهایی که تو داری دو سه تا توی خانه دارم، لازم ندارم؛ کمی مکث کرد، بعد دستش رو که سد راهم کرده بود انداخت پایین و مثل کسی که دیگه امیدی به من نداره، نگاه نافذش رو از نگاهم دزدید و رفت ... انگار تمام دنیا روی سرم خراب شد. پاهام سست شده بود و توان حرکت کردن نداشت. چند ثانیه ذهنم آشفتهتر از همیشه شد. تا به خودم آمدم دیدم چند قدمی از من دور شده ، دنبالش دویدم، صداش زدم: وایسا دختر جون. برگشت و من رو دید؛ تعجب کرد که چرا دنبالش اومدم، من که با حالت عصبی اون رو از خودم رانده بودم، از خودم خجالت کشیدم. لبخند زدم و لپش روگرفتم ؛ زبری پوست صورتش رو که از سرما خشک شده بود زیر انگشتهام حس کردم ؛ پرسیدم اسمت چیه؟ مکث کرد و با تعجب پرسید اسم من؟ با اشاره سر گفتم : آره.گفت: کژال گفتم: بهبه چه اسم قشنگی داری، معنی اسمت رو میدونی؟ گفت : نه، گفتم : یعنی آهو، لبخند سردی زد انگار با اسمش غریبه بود، گفتم این کارتها رو چند میفروشی ؟ دوباره مثل کسی که امید داشت ازش بخرم، برق زیبایی توی چشمهاش اومد و با خوشحالیگفت: هزار تومان ..پرسیدم چند تا داری؟ با عجله و با دستهای کوچکش شروع کرد به شمردن کارتها .گفت: 10تا. گفتم: من 10 تا رو ازت میخرم. مات و خیره نگاهم کرد. بهخاطر اینکه خیالش رو راحت کنم از تو کیفم 10 هزار تومان درآوردم و بهش دادم ؛ با خوشحالی پول رو از من گرفت و کارتها رو روبروم گرفت و گفت: بیا .. خواستم اونها رو ازش نگیرم ولی فورا پشیمان شدم چون خوشحالیش بهخاطر فروشکارتها بود و من نمیخواستم این خوشحالی رو از اون بگیرم ، فورا کارتها رو گرفتم و گفتم دستت درد نکنه ، بعدگفتم : اشکالی نداره نیم ساعت با هم راه بریم؟ سرش رو به حالت تایید تکون داد، چند ثانیه سکوت کردم و حرکاتش رو زیر نظرگرفتم انگار بار سنگینی رو از روی دوشش برداشته بودند ؛ مثل کسی بود که وظیفهاش رو انجام داده و کارش بهاتمام رسیده و سر بلند داره بر میگرده، از سر شوق خندید ولی کوتاه و همراه با خجالتی کودکانه، منم دستشو گرفتم و خندیدم، مسیر کوتاهی رو با هم راه رفتیم .. ازش پرسیدم: گرسنه نیستی؟ آب دهنش رو قورت داد و گفت: نه گفتم : ولی من خیلی گرسنمه، ساندویچ دوست داری؟ گفت: آخه من ناهار خوردم .گفتم: منم ناهار خوردم ولی الان عصر شده و وقت شامه.یه ساندویچی اونطرف خیابان بود دستش روکه توی دستم بود کمی فشار دادم تا کمتر احساس کنه که با یه غریبه همراه شده. تا ساندویچ آماده شد یه ربعی طول کشید فرصت خوبی بود که سوالهام رو ازش بپرسم گفتم: با پدر و مادرت زندگی میکنی؟ گفت : آره ، پرسیدم: پدرت چه کاره است؟ گفت: توی مرغداری کار میکنه، کارگره، پرسیدم: مادرت چی؟ گفت: مادرم مریضه همهش توی رختخوابه ، پرسیدم: چرا مریض شده؟ گفت: نمیدونم ولی نمیتونه کارکنه.گفتم: خواهر، برادر داری؟ گفت : آره دو تا برادر بزرگ دارم و یه خواهر که کلاس پنجمه ، پرسیدم: مدرسه میری؟ گفت آره کلاس دومم گفتم : آفرین بعد پرسیدم: چرا کار میکنی؟ مکث کرد و ساکت شد. پرسیدم میتونی هم درسهات رو بخونی هم کار کنی؟ گفت : آره ما همهمون باید کار کنیم که خرج خودمون رو در بیاریم ، پدرم کار میکنه که خرج دوا و دکتر مادرم رو بده ما هم... حرفش رو قطع کردم ، خواستم فضا رو عوض کنم با لبخند گفتم: کار خیلی خوبه آدم حوصلهش سر نمیره ، مگه نه؟ ولی اون آهیکشید و گفت: ولی هیچکی از این دعاها نمیخره.کمی مکث کرد وگفت: خاله تو این همه دعا رو برای کی خریدی؟ با شنیدن کلمه خاله اشک تو چشمم حلقه زد، سعیکردم احساساتم رو کنترل کنم دستی به سرشکشیدم و گفتم: برای دوستام میخوام. ساندویچ که آماده شد، روی میزمون گذاشتند ، بغض در گلویم تلنبار شده بود لقمهها به سختی ازگلوم پایین میرفتند. بیرون که اومدیم ، هوا دیگه داشت تاریک میشد پرسیدم: خونهتون کجاست؟ گفت: رشیدی. با هم سوار تاکسی شدیم و اونو تا رشیدی رساندم ،توی تاکسی ازش پرسیدم: هر روز تو پارکینگ شهرداری کارتهات رو میفروشی؟ گفت: نه هر روز جاهای مختلف شهر میرم که کارتهام فروش بره. بعدگفت: خاله دوباره میآی پیشم؟ با تردید گفتم: آره شاید بیام. بعد از خداحافظی چند بار به پشت سرم برگشتم که دزدکی نگاهشکنم احساس میکردم روح بزرگی در جسم کوچکش زندانی شده اما گویی یک نخ نامریی بین قلب من و اون واسطه شده بود چون هر بار که برگشتم اونم برگشت و من مجبور بودم اشک و بغضی رو که توی چشم و گلوم داشتم پنهانکنم و لبخندی زورکی بزنم. از خودم پرسیدم آیا دوباره اونو میبینم ؟ چه فرقی داره اون یا یکی مثل اون، شاید شما هم گاهی با چشمان معصوم و دستان کوچکی روبرو شده اید که بارها و بارها به شما التماس کردهاند که چیزی ازشون بخرید شاید هم تعدادی از شما توانسته باشید باری هر چند کوچک از روی شانههای لرزان و نحیفی بردارید و یا شاید هم وقتی چند قدم آنورتر ایستادهاید و به پشت خود نگاه کردهاید دیگر آن چشمان ملتمس را میان سیاهی جمعیت گم شده ببینید ، شاید دیر شده باشد...
از داروخانه که اومدم بیرون، داشتم با خودم فکر میکردم امروز چهاردهم برجه و تا آخر ماه باید با هشتاد هزار تومان سر کنم . ناراحت و عصبی بودم از اینکه چرا باید پول چند قلم دارو ، اونم با دفترچه بیمه بشه 128هزار تومان ؟ توی این فکرها بودم که یهو یه بچه پیچید جلو پام و گفت: خانم تو رو خدا میشه یکی از این دعاهارو بخری ؟ بدون توجه به بچه، گفتم: برو بابا ، پولم کجا بود؛ دوباره با اصرار جلومو گرفت و یکی از اون برگههای دعارو که تو دستش بود بالا آورد و گفت : خانم تو رو خدا فقط یکی، فقط یکی؛ بهش گفتم بچه جون من از هر کدام از اینهایی که تو داری دو سه تا توی خانه دارم، لازم ندارم؛ کمی مکث کرد، بعد دستش رو که سد راهم کرده بود انداخت پایین و مثل کسی که دیگه امیدی به من نداره، نگاه نافذش رو از نگاهم دزدید و رفت ... انگار تمام دنیا روی سرم خراب شد. پاهام سست شده بود و توان حرکت کردن نداشت. چند ثانیه ذهنم آشفتهتر از همیشه شد. تا به خودم آمدم دیدم چند قدمی از من دور شده ، دنبالش دویدم، صداش زدم: وایسا دختر جون. برگشت و من رو دید؛ تعجب کرد که چرا دنبالش اومدم، من که با حالت عصبی اون رو از خودم رانده بودم، از خودم خجالت کشیدم. لبخند زدم و لپش روگرفتم ؛ زبری پوست صورتش رو که از سرما خشک شده بود زیر انگشتهام حس کردم ؛ پرسیدم اسمت چیه؟ مکث کرد و با تعجب پرسید اسم من؟ با اشاره سر گفتم : آره.گفت: کژال گفتم: بهبه چه اسم قشنگی داری، معنی اسمت رو میدونی؟ گفت : نه، گفتم : یعنی آهو، لبخند سردی زد انگار با اسمش غریبه بود، گفتم این کارتها رو چند میفروشی ؟ دوباره مثل کسی که امید داشت ازش بخرم، برق زیبایی توی چشمهاش اومد و با خوشحالیگفت: هزار تومان ..پرسیدم چند تا داری؟ با عجله و با دستهای کوچکش شروع کرد به شمردن کارتها .گفت: 10تا. گفتم: من 10 تا رو ازت میخرم. مات و خیره نگاهم کرد. بهخاطر اینکه خیالش رو راحت کنم از تو کیفم 10 هزار تومان درآوردم و بهش دادم ؛ با خوشحالی پول رو از من گرفت و کارتها رو روبروم گرفت و گفت: بیا .. خواستم اونها رو ازش نگیرم ولی فورا پشیمان شدم چون خوشحالیش بهخاطر فروشکارتها بود و من نمیخواستم این خوشحالی رو از اون بگیرم ، فورا کارتها رو گرفتم و گفتم دستت درد نکنه ، بعدگفتم : اشکالی نداره نیم ساعت با هم راه بریم؟ سرش رو به حالت تایید تکون داد، چند ثانیه سکوت کردم و حرکاتش رو زیر نظرگرفتم انگار بار سنگینی رو از روی دوشش برداشته بودند ؛ مثل کسی بود که وظیفهاش رو انجام داده و کارش بهاتمام رسیده و سر بلند داره بر میگرده، از سر شوق خندید ولی کوتاه و همراه با خجالتی کودکانه، منم دستشو گرفتم و خندیدم، مسیر کوتاهی رو با هم راه رفتیم .. ازش پرسیدم: گرسنه نیستی؟ آب دهنش رو قورت داد و گفت: نه گفتم : ولی من خیلی گرسنمه، ساندویچ دوست داری؟ گفت: آخه من ناهار خوردم .گفتم: منم ناهار خوردم ولی الان عصر شده و وقت شامه.یه ساندویچی اونطرف خیابان بود دستش روکه توی دستم بود کمی فشار دادم تا کمتر احساس کنه که با یه غریبه همراه شده. تا ساندویچ آماده شد یه ربعی طول کشید فرصت خوبی بود که سوالهام رو ازش بپرسم گفتم: با پدر و مادرت زندگی میکنی؟ گفت : آره ، پرسیدم: پدرت چه کاره است؟ گفت: توی مرغداری کار میکنه، کارگره، پرسیدم: مادرت چی؟ گفت: مادرم مریضه همهش توی رختخوابه ، پرسیدم: چرا مریض شده؟ گفت: نمیدونم ولی نمیتونه کارکنه.گفتم: خواهر، برادر داری؟ گفت : آره دو تا برادر بزرگ دارم و یه خواهر که کلاس پنجمه ، پرسیدم: مدرسه میری؟ گفت آره کلاس دومم گفتم : آفرین بعد پرسیدم: چرا کار میکنی؟ مکث کرد و ساکت شد. پرسیدم میتونی هم درسهات رو بخونی هم کار کنی؟ گفت : آره ما همهمون باید کار کنیم که خرج خودمون رو در بیاریم ، پدرم کار میکنه که خرج دوا و دکتر مادرم رو بده ما هم... حرفش رو قطع کردم ، خواستم فضا رو عوض کنم با لبخند گفتم: کار خیلی خوبه آدم حوصلهش سر نمیره ، مگه نه؟ ولی اون آهیکشید و گفت: ولی هیچکی از این دعاها نمیخره.کمی مکث کرد وگفت: خاله تو این همه دعا رو برای کی خریدی؟ با شنیدن کلمه خاله اشک تو چشمم حلقه زد، سعیکردم احساساتم رو کنترل کنم دستی به سرشکشیدم و گفتم: برای دوستام میخوام. ساندویچ که آماده شد، روی میزمون گذاشتند ، بغض در گلویم تلنبار شده بود لقمهها به سختی ازگلوم پایین میرفتند. بیرون که اومدیم ، هوا دیگه داشت تاریک میشد پرسیدم: خونهتون کجاست؟ گفت: رشیدی. با هم سوار تاکسی شدیم و اونو تا رشیدی رساندم ،توی تاکسی ازش پرسیدم: هر روز تو پارکینگ شهرداری کارتهات رو میفروشی؟ گفت: نه هر روز جاهای مختلف شهر میرم که کارتهام فروش بره. بعدگفت: خاله دوباره میآی پیشم؟ با تردید گفتم: آره شاید بیام. بعد از خداحافظی چند بار به پشت سرم برگشتم که دزدکی نگاهشکنم احساس میکردم روح بزرگی در جسم کوچکش زندانی شده اما گویی یک نخ نامریی بین قلب من و اون واسطه شده بود چون هر بار که برگشتم اونم برگشت و من مجبور بودم اشک و بغضی رو که توی چشم و گلوم داشتم پنهانکنم و لبخندی زورکی بزنم. از خودم پرسیدم آیا دوباره اونو میبینم ؟ چه فرقی داره اون یا یکی مثل اون، شاید شما هم گاهی با چشمان معصوم و دستان کوچکی روبرو شده اید که بارها و بارها به شما التماس کردهاند که چیزی ازشون بخرید شاید هم تعدادی از شما توانسته باشید باری هر چند کوچک از روی شانههای لرزان و نحیفی بردارید و یا شاید هم وقتی چند قدم آنورتر ایستادهاید و به پشت خود نگاه کردهاید دیگر آن چشمان ملتمس را میان سیاهی جمعیت گم شده ببینید ، شاید دیر شده باشد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.