|

چنان که خود می‌دانی

مازیار خسروی

نشسته‌ایم کنار سفره‌هایی که دور تا دورشان، جای خالی بسیارانی توی ذوق می‌زند که دیگر نیستند. درست مثل میخ پولادینی که انبر زمان، آن را از دیوار زندگی کنده و جای زخم ناسورش بر تن دیوار مانده...
توپ سال‌ کهنه که بترکد و دل ماهی قرمز در تنگ بلور بلرزد، چشم‌ می‌دوزیم به رخت چروکیده سال کهنه. رختی که از غبار رنج‌ها و شادی‌هایی به ژرفای یک بار گشتن زمین به دور خورشید، گران‌بار است. رنج‌ و شادی‌ آدمی اما رخت کهنه و خرده‌ریز دور ریختنی نیست که بشود در کیسه‌ای سیاه تلنبارش کرد و پشت در گذاشت. زخم، سربار نیست. سرمایه است. آدمی در مسیر عادتی که زندگی است، گاه می‌برد و گاه می‌آموزد.
دیوارها اغلب بر تن خود جز جای زخم میخ‌های کنده شده، یادگاری‌های خط خطی نیز دارند. خط‌ خطی‌هایی که گذر زمان کم‌رنگشان کرده. پاک اما نه. هیچ‌ دیواری بی‌یادگاری نیست. «چون نیک نظر کرد، پر خویش در او یافت...»
شاعری روزگاری سرود: «نصیحتم کن، دلالتم کن، و بگو که غم، حق است و غم تو ، بخش کوچکی از حق؛ اما هرگز مخواه كه، زار نزنم... همدردی کن، دلداری بده، نوازش کن، اما هرگز مگو که گریستن، دردی را درمان نمی‌کند؛ گریستن به خاطر شفای انسان نیست، به خاطر وفای انسان است...»
با این‌ها و این همه، زندگی همچنان در پیش روست. به آوازی می‌ماند در دور دست‌ کوهستان که از پژواک عطش آدمی به نشاندن رد خود بر خاطره زمین طنین می گیرد و هوا را آکنده می کند. زیر لب می‌‌گوییم: «ای دگرگون کننده قلب‌ها...» با هراس پنهان که در دل داریم و امید آشکار که در چهره. «ای که سر رشته روز و شب در سرانگشتان توست...» دست‌‌مان، دست کسی را می جوید در ورای زمین و زمان. «ای زیر و زبر کننده آنچه در جان و جهان است...» اکنون تویی و تیک تاک ساعت. «بخوان تا بخواند این غریق/ با نام/ خفته در گلویش/ خویشاوند نگاه تو/ سرو و سلاح و کبوتر...»
انگار یخ‌بسته زمان برای یک آن. نفست را حبس می‌کنی تا لحظه، با تمامی وزن خویش در درونت ته‌‌نشین شود:‌ «التیام بخش ما را، حال‌مان را خوب کن، چنان که خود می‌دانی و ما نمی‌‌دانیم...»

نشسته‌ایم کنار سفره‌هایی که دور تا دورشان، جای خالی بسیارانی توی ذوق می‌زند که دیگر نیستند. درست مثل میخ پولادینی که انبر زمان، آن را از دیوار زندگی کنده و جای زخم ناسورش بر تن دیوار مانده...
توپ سال‌ کهنه که بترکد و دل ماهی قرمز در تنگ بلور بلرزد، چشم‌ می‌دوزیم به رخت چروکیده سال کهنه. رختی که از غبار رنج‌ها و شادی‌هایی به ژرفای یک بار گشتن زمین به دور خورشید، گران‌بار است. رنج‌ و شادی‌ آدمی اما رخت کهنه و خرده‌ریز دور ریختنی نیست که بشود در کیسه‌ای سیاه تلنبارش کرد و پشت در گذاشت. زخم، سربار نیست. سرمایه است. آدمی در مسیر عادتی که زندگی است، گاه می‌برد و گاه می‌آموزد.
دیوارها اغلب بر تن خود جز جای زخم میخ‌های کنده شده، یادگاری‌های خط خطی نیز دارند. خط‌ خطی‌هایی که گذر زمان کم‌رنگشان کرده. پاک اما نه. هیچ‌ دیواری بی‌یادگاری نیست. «چون نیک نظر کرد، پر خویش در او یافت...»
شاعری روزگاری سرود: «نصیحتم کن، دلالتم کن، و بگو که غم، حق است و غم تو ، بخش کوچکی از حق؛ اما هرگز مخواه كه، زار نزنم... همدردی کن، دلداری بده، نوازش کن، اما هرگز مگو که گریستن، دردی را درمان نمی‌کند؛ گریستن به خاطر شفای انسان نیست، به خاطر وفای انسان است...»
با این‌ها و این همه، زندگی همچنان در پیش روست. به آوازی می‌ماند در دور دست‌ کوهستان که از پژواک عطش آدمی به نشاندن رد خود بر خاطره زمین طنین می گیرد و هوا را آکنده می کند. زیر لب می‌‌گوییم: «ای دگرگون کننده قلب‌ها...» با هراس پنهان که در دل داریم و امید آشکار که در چهره. «ای که سر رشته روز و شب در سرانگشتان توست...» دست‌‌مان، دست کسی را می جوید در ورای زمین و زمان. «ای زیر و زبر کننده آنچه در جان و جهان است...» اکنون تویی و تیک تاک ساعت. «بخوان تا بخواند این غریق/ با نام/ خفته در گلویش/ خویشاوند نگاه تو/ سرو و سلاح و کبوتر...»
انگار یخ‌بسته زمان برای یک آن. نفست را حبس می‌کنی تا لحظه، با تمامی وزن خویش در درونت ته‌‌نشین شود:‌ «التیام بخش ما را، حال‌مان را خوب کن، چنان که خود می‌دانی و ما نمی‌‌دانیم...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.