|

در سیاره گل

مجید سعیدی

خیلی دوست دارم اسم این عکس را بگذارم «حس‌کردن زندگی»؛ این دخترها در حال تست دست مصنوعی برادرشان بودند و می‌خواستند ببینند اگر دست مصنوعی را گاز بگیرند آیا برادرشان احساس درد می‌کند یا نه؛ انگار داشتند زندگی جدید برادرشان را امتحان می‌کردند. هرچند آشفتگی و ویرانی فضای درونی عکس، سرد و خشن به نظر می‌آید اما حالت چهره دخترک که با خنده شیطنت‌آمیزی در حال گازگرفتن دست مصنوعی است، توجه را جلب می‌کند و چون در مرکز تصویر قرار گرفته، به سردی فضای اطراف سوژه غالب شده است. خیلی‌ها معتقدند از میان مجموعه‌عکسی که از زندگی افغان‌ها در جنگ تهیه کرده‌ام، این عکس جزو عکس‌هایی است که در ذهن مخاطب ماندگار می‌شود. شاید علت این مساله کنار هم قرارگرفتن تلخی واقعیت جنگ با چهره دخترکانی است که با شطینتی کودکانه می‌خندند.
دخترها مشغول بازی با دست مصنوعی بودند و متوجه حضور عکاس نشدند و این تصویر، طبیعی‌ترین حالت چهره آنان را ثبت کرد.
عکس‌گرفتن از کودکان همیشه برایم تجربه متفاوتی بوده؛ بچه‌ها با دنیای خودشان زندگی می‌کنند و برای همین وقتی قرار است از آنها عکس گرفته شود، ژست نمی‌گیرند و دغدغه این را ندارند که چطور دیده می‌شوند. انگار در دنیای آنها همه آزادند واقعیت‌ها را ببینند، همه می‌توانند برداشت خودشان را داشته باشند و در عین حال با هم دوست باشند. کودکان بین واقعیت‌های تلخ جنگ، خصیصه‌های انسانی را به یاد آدم می‌آورند. بازی می‌کنند، می‌خندند و گاهی مبهم و متعجب به لنز دوربین نگاه می‌کنند. به نظرم بچه‌ها همان زندگی هستند که گاهی آدم‌بزرگ‌ها از آن فاصله گرفتند. هر کسی جنگی را در گوشه‌ای از دنیا با تصویر ثبت می‌کند، شاهد این واقعیت است که همیشه اولین و مظلوم‌ترین قربانیان جنگ، کودکان هستند. آنهایی که هیچ اطلاعی از علت جنگ‌ها ندارند و اولین تجربه‌های زندگی‌شان با منفعت‌طلبی، خودخواهی، خشم و کینه آدم‌های دیگر رقم می‌خورد. بچه‌ها خالص‌ترین و واقعی‌ترین افرادی هستند که در موقعیت‌های جنگی با آن روبه‌رو می‌شویم. آنها نه برای کسی می‌جنگند، نه از دوردست‌ها خبر دارند و نه ناگزیرند بمانند؛ آنها فقط می‌خواهند زندگی کنند، به همین سادگی.

خیلی دوست دارم اسم این عکس را بگذارم «حس‌کردن زندگی»؛ این دخترها در حال تست دست مصنوعی برادرشان بودند و می‌خواستند ببینند اگر دست مصنوعی را گاز بگیرند آیا برادرشان احساس درد می‌کند یا نه؛ انگار داشتند زندگی جدید برادرشان را امتحان می‌کردند. هرچند آشفتگی و ویرانی فضای درونی عکس، سرد و خشن به نظر می‌آید اما حالت چهره دخترک که با خنده شیطنت‌آمیزی در حال گازگرفتن دست مصنوعی است، توجه را جلب می‌کند و چون در مرکز تصویر قرار گرفته، به سردی فضای اطراف سوژه غالب شده است. خیلی‌ها معتقدند از میان مجموعه‌عکسی که از زندگی افغان‌ها در جنگ تهیه کرده‌ام، این عکس جزو عکس‌هایی است که در ذهن مخاطب ماندگار می‌شود. شاید علت این مساله کنار هم قرارگرفتن تلخی واقعیت جنگ با چهره دخترکانی است که با شطینتی کودکانه می‌خندند.
دخترها مشغول بازی با دست مصنوعی بودند و متوجه حضور عکاس نشدند و این تصویر، طبیعی‌ترین حالت چهره آنان را ثبت کرد.
عکس‌گرفتن از کودکان همیشه برایم تجربه متفاوتی بوده؛ بچه‌ها با دنیای خودشان زندگی می‌کنند و برای همین وقتی قرار است از آنها عکس گرفته شود، ژست نمی‌گیرند و دغدغه این را ندارند که چطور دیده می‌شوند. انگار در دنیای آنها همه آزادند واقعیت‌ها را ببینند، همه می‌توانند برداشت خودشان را داشته باشند و در عین حال با هم دوست باشند. کودکان بین واقعیت‌های تلخ جنگ، خصیصه‌های انسانی را به یاد آدم می‌آورند. بازی می‌کنند، می‌خندند و گاهی مبهم و متعجب به لنز دوربین نگاه می‌کنند. به نظرم بچه‌ها همان زندگی هستند که گاهی آدم‌بزرگ‌ها از آن فاصله گرفتند. هر کسی جنگی را در گوشه‌ای از دنیا با تصویر ثبت می‌کند، شاهد این واقعیت است که همیشه اولین و مظلوم‌ترین قربانیان جنگ، کودکان هستند. آنهایی که هیچ اطلاعی از علت جنگ‌ها ندارند و اولین تجربه‌های زندگی‌شان با منفعت‌طلبی، خودخواهی، خشم و کینه آدم‌های دیگر رقم می‌خورد. بچه‌ها خالص‌ترین و واقعی‌ترین افرادی هستند که در موقعیت‌های جنگی با آن روبه‌رو می‌شویم. آنها نه برای کسی می‌جنگند، نه از دوردست‌ها خبر دارند و نه ناگزیرند بمانند؛ آنها فقط می‌خواهند زندگی کنند، به همین سادگی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.