|

همذات پنداری با سرخ‌آبی‌ها

فیروز مشعوف* مسوول ورزشی شبکه تلویزیونی عصر در هرات

فوتبال امروز دیگر در جهان یک ورزش نیست که یک زندگی است. خیلی‌ها در گوشه‌وکنار جهان فارغ از تعلقات فرهنگی و محیطی‌شان به فوتبال از پنجره خیلی گسترده نگاه می‌کنند. حتی می‌توان افرادی را در گوشه‌وکنار جهان دید که عاشق فوتبالیستی هستند که نظام کشور او دشمن نظام کشورش است. در مستطیل سبز لحظاتی است که هیجان و آدرنالین زندگی به اوج می‌رسد و آن زمانی است که داربی‌های پرتنش و پرهیجان در فوتبال جهان رخ می‌دهند. شهرآورد رئال و بارسلونا در اسپانیا، منچستر‌ها در انگلیس،
اینتر میلان و آث میلان در ایتالیا شهرآورد‌های مشهوری هستند، ولی مطمئنا وقتی نام داربی به گوش هر فوتبال‌دوست افغان می‌رسد، حواس‌ها خودبه‌خود اول به‌سوی داربی تهران و شهرآورد سرخابی‌ها می‌رود. داربی‌های زیادی در دنیا برگزار می‌شود که هزاران کیلومتر دور‌تر در افغانستان مخاطبین خود را دارد. اما واژه یا پدیده داربی در افغانستان در همان بازی حساس استقلال-پرسپولیس خلاصه می‌شود که یادآور استادیوم صدهزارنفری آبی‌وسرخ‌پوش تهران است.
جنگ در افغانستان ویرانی‌های زیادی ایجاد کرد و یکی از حوزه‌های کمرشکن شده‌ افغانستان در طول 30سال گذشته ورزش و جذاب‌ترین رشته‌اش فوتبال بود. نبود فوتبال قوی و منظم در افغانستان باعث شده فوتبالی‌های این‌کشور خود را با تماشای مسابقات فوتبال خارجی آرام کنند. کشور ایران نیز به‌دلیل هم‌زبانی و حضور طولانی‌مدت و زیاد مهاجران افغان در این کشور نیز زبانزد اهالی مستطیل سبز در افغانستان است. حداقل در سه‌شهر هرات، کابل و مزارشریف می‌توان گفت فوتبال ایران دنبال می‌شود و به‌خصوص در زمان برگزاری داربی و شهرآورد سرخابی‌های تهران علاقه‌مندان این دیدار با شوروشوق و حال‌وهوای خاص فوتبالی این مسابقه را تماشا می‌کنند. بیشتر این حس‌وحال از سوی مهاجرانی که در ایران زندگی کرده‌اند پس از بازگشت به افغانستان به سایر مردم افغان تزریق شده است.
مردم به‌طور معمول زمان برگزاری داربی تهران دورهم جمع می‌شوند، برای همدیگر کُری می‌خوانند و جالب‌تر اینکه با دست اعداد 6 و 4 را به‌هم نشان می‌دهند. 6 و 4 در تهران شعار تماشاگران و علاقه‌مندان دو تیم است اما دامنه 6 و 4 استقلال-پرسپولیس را می‌توان حین برگزاری داربی اینجا هم دید. اغلبا داربی در شهر‌های مثل هرات و مزار و کابل با میهمانی یا حساب‌کردن پول رستوران یا خرید چیزی برای برنده همراه می‌شود. اگر داربی سرخابی‌ها در روز برگزار شود، اکثر مغازه‌ها با مشتری‌های خود خیلی خشک و سرد برخورد می‌کنند تا مشتری یا زودتر خریدش را کرده و برود پی کارش یا از خیر خرید بگذرد. همه چشم‌ها در آن لحظات به تلویزیون‌ها دوخته می‌شود. مرکز بزرگ هرات یا (هرات ملی سنتر) یکی از پاساژ‌هایی است که روز داربی استقلال و پرسپولیس خلوت‌ترین لحظه‌های خود را می‌گذراند. خیلی از طرفداران این دیدار می‌گویند نمی‌توانند احساس و علاقه کودکی خود را که با آن بزرگ شده‌اند دور بیندازند.
افغان‌های بی‌شماری که در دوران اقامتشان در ایران به‌عنوان مهاجر به جز تماشاکردن تلویزیون‌های ایران فوتبال‌هایش برنامه‌ای دیگری نداشتند، کم‌کم حس همذات‌پندارانه قوی با فوتبال‌دوستان ایرانی پیدا کرده‌اند و همان تعصبی که نسبت به قرمز و آبی در ایران وجود دارد، در آنان نیز رخنه کرده است. به قول خودشان در آن زمان در افغانستان نه رسانه‌ای بود و نه فوتبال منظمی. بزرگ‌ترین تاثیر این مسابقه بزرگ در فوتبال افغانستان، هم‌نامی تیم‌های استقلال و پیروزی در شهر‌های فوتبالی افغانستان از جمله هرات و کابل است که نمی‌توان آن را بدون کُری‌های داربی تهران برگزار کرد. معمولا فوتبالی‌های افغان طرفدار استقلال، آبی‌پوش می‌شوند و پرسپولیسی‌هایش هم سرخ‌پوش. نمونه بارزش ایجاد یک تیم فوتبال در هرات است به نام سرخ‌پوشان. ریس باشگاه سرخ‌پوشان هدف و انگیزه تاسیس این تیم فوتبال در هرات را علاقه وافرش به تیم پرسپولیس تهران می‌داند. اگر خواسته باشیم فضا و فیصدی این علاقه‌مندی را درجه‌بندی کنیم شاید شهر هرات در غرب افغانستان را در صدر این علاقه‌مندی قرار دهیم. هرات به‌عنوان شهری نزدیک به کشور ایران و به‌دلیل حضور زیاد مهاجرانش در ایران طرفدران و دنبال‌کنندگان بیشتری نسبت به سایر شهرهای افغانستان به داربی و دیدار تیم‌های استقلال و پرسپولیس دارد. علاقه‌مندی به داربی در این‌شهر تا حدی بالاست که زمان برگزاری این دیدار از حضور علاقه‌مندان در استادیوم فوتبال هرات نیز کاسته می‌شود. در هرات به‌طور معمول این مسابقه با تجمع و با حال‌وهو‌ای فوتبالی دیده می‌شود. داربی‌ها روز جمعه برگزار می‌شوند و این بازی شاید یکی از دلایل جمع‌شدن مردم افغانستان به بهانه تفریح یا دورهم‌بودن باشد.

فوتبال امروز دیگر در جهان یک ورزش نیست که یک زندگی است. خیلی‌ها در گوشه‌وکنار جهان فارغ از تعلقات فرهنگی و محیطی‌شان به فوتبال از پنجره خیلی گسترده نگاه می‌کنند. حتی می‌توان افرادی را در گوشه‌وکنار جهان دید که عاشق فوتبالیستی هستند که نظام کشور او دشمن نظام کشورش است. در مستطیل سبز لحظاتی است که هیجان و آدرنالین زندگی به اوج می‌رسد و آن زمانی است که داربی‌های پرتنش و پرهیجان در فوتبال جهان رخ می‌دهند. شهرآورد رئال و بارسلونا در اسپانیا، منچستر‌ها در انگلیس،
اینتر میلان و آث میلان در ایتالیا شهرآورد‌های مشهوری هستند، ولی مطمئنا وقتی نام داربی به گوش هر فوتبال‌دوست افغان می‌رسد، حواس‌ها خودبه‌خود اول به‌سوی داربی تهران و شهرآورد سرخابی‌ها می‌رود. داربی‌های زیادی در دنیا برگزار می‌شود که هزاران کیلومتر دور‌تر در افغانستان مخاطبین خود را دارد. اما واژه یا پدیده داربی در افغانستان در همان بازی حساس استقلال-پرسپولیس خلاصه می‌شود که یادآور استادیوم صدهزارنفری آبی‌وسرخ‌پوش تهران است.
جنگ در افغانستان ویرانی‌های زیادی ایجاد کرد و یکی از حوزه‌های کمرشکن شده‌ افغانستان در طول 30سال گذشته ورزش و جذاب‌ترین رشته‌اش فوتبال بود. نبود فوتبال قوی و منظم در افغانستان باعث شده فوتبالی‌های این‌کشور خود را با تماشای مسابقات فوتبال خارجی آرام کنند. کشور ایران نیز به‌دلیل هم‌زبانی و حضور طولانی‌مدت و زیاد مهاجران افغان در این کشور نیز زبانزد اهالی مستطیل سبز در افغانستان است. حداقل در سه‌شهر هرات، کابل و مزارشریف می‌توان گفت فوتبال ایران دنبال می‌شود و به‌خصوص در زمان برگزاری داربی و شهرآورد سرخابی‌های تهران علاقه‌مندان این دیدار با شوروشوق و حال‌وهوای خاص فوتبالی این مسابقه را تماشا می‌کنند. بیشتر این حس‌وحال از سوی مهاجرانی که در ایران زندگی کرده‌اند پس از بازگشت به افغانستان به سایر مردم افغان تزریق شده است.
مردم به‌طور معمول زمان برگزاری داربی تهران دورهم جمع می‌شوند، برای همدیگر کُری می‌خوانند و جالب‌تر اینکه با دست اعداد 6 و 4 را به‌هم نشان می‌دهند. 6 و 4 در تهران شعار تماشاگران و علاقه‌مندان دو تیم است اما دامنه 6 و 4 استقلال-پرسپولیس را می‌توان حین برگزاری داربی اینجا هم دید. اغلبا داربی در شهر‌های مثل هرات و مزار و کابل با میهمانی یا حساب‌کردن پول رستوران یا خرید چیزی برای برنده همراه می‌شود. اگر داربی سرخابی‌ها در روز برگزار شود، اکثر مغازه‌ها با مشتری‌های خود خیلی خشک و سرد برخورد می‌کنند تا مشتری یا زودتر خریدش را کرده و برود پی کارش یا از خیر خرید بگذرد. همه چشم‌ها در آن لحظات به تلویزیون‌ها دوخته می‌شود. مرکز بزرگ هرات یا (هرات ملی سنتر) یکی از پاساژ‌هایی است که روز داربی استقلال و پرسپولیس خلوت‌ترین لحظه‌های خود را می‌گذراند. خیلی از طرفداران این دیدار می‌گویند نمی‌توانند احساس و علاقه کودکی خود را که با آن بزرگ شده‌اند دور بیندازند.
افغان‌های بی‌شماری که در دوران اقامتشان در ایران به‌عنوان مهاجر به جز تماشاکردن تلویزیون‌های ایران فوتبال‌هایش برنامه‌ای دیگری نداشتند، کم‌کم حس همذات‌پندارانه قوی با فوتبال‌دوستان ایرانی پیدا کرده‌اند و همان تعصبی که نسبت به قرمز و آبی در ایران وجود دارد، در آنان نیز رخنه کرده است. به قول خودشان در آن زمان در افغانستان نه رسانه‌ای بود و نه فوتبال منظمی. بزرگ‌ترین تاثیر این مسابقه بزرگ در فوتبال افغانستان، هم‌نامی تیم‌های استقلال و پیروزی در شهر‌های فوتبالی افغانستان از جمله هرات و کابل است که نمی‌توان آن را بدون کُری‌های داربی تهران برگزار کرد. معمولا فوتبالی‌های افغان طرفدار استقلال، آبی‌پوش می‌شوند و پرسپولیسی‌هایش هم سرخ‌پوش. نمونه بارزش ایجاد یک تیم فوتبال در هرات است به نام سرخ‌پوشان. ریس باشگاه سرخ‌پوشان هدف و انگیزه تاسیس این تیم فوتبال در هرات را علاقه وافرش به تیم پرسپولیس تهران می‌داند. اگر خواسته باشیم فضا و فیصدی این علاقه‌مندی را درجه‌بندی کنیم شاید شهر هرات در غرب افغانستان را در صدر این علاقه‌مندی قرار دهیم. هرات به‌عنوان شهری نزدیک به کشور ایران و به‌دلیل حضور زیاد مهاجرانش در ایران طرفدران و دنبال‌کنندگان بیشتری نسبت به سایر شهرهای افغانستان به داربی و دیدار تیم‌های استقلال و پرسپولیس دارد. علاقه‌مندی به داربی در این‌شهر تا حدی بالاست که زمان برگزاری این دیدار از حضور علاقه‌مندان در استادیوم فوتبال هرات نیز کاسته می‌شود. در هرات به‌طور معمول این مسابقه با تجمع و با حال‌وهو‌ای فوتبالی دیده می‌شود. داربی‌ها روز جمعه برگزار می‌شوند و این بازی شاید یکی از دلایل جمع‌شدن مردم افغانستان به بهانه تفریح یا دورهم‌بودن باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.