|

درباره درخشش خیره‌کننده تکواندوکاران افغانستانی

این «شیاپ‌چانگ» دوست‌داشتنی

افغانستان مانند هرکشوری ورزش‌های‌ ملی قابل‌توجهی دارد؛ ورزش‌هایی که یا در خاک این کشور ابداع شده‌اند یا به‌طور بسیار گسترده‌ای در این کشور انجام می‌شوند. کارشناسان مهم‌ترین ورزش‌های ملی افغانستان را بزکشی، اسب‌دوانی، کشتی‌گیری، شمشیرجنگی، چوب‌جنگی شناوری، دویدن، ناتک، نیزه‌بازی، سنگ‌دورکان، دست‌بردکان، شرط‌زنی، یخ‌مالک‌زنی، نفس‌بردکان، توپ‌دنده و دنده‌کلک می‌دانند. بااین‌همه در سال‌های گذشته ورزش‌هایی همچون کریکت، فوتبال و پرورش‌اندام هم جای خود را بین مردم دیار افغانستان باز کرده است. در کنار اینها جوانان افغان توجه ‌ویژه‌ای هم به ورزش‌های رزمی نشان داده‌اند. ورزش‌هایی همچون کنگ‌فو، ووشو، بوکس، تای‌بوکسینگ، کیک‌بوکسینگ، تکواندو و کاراته، اما در بین همه ورزش‌های رزمی، هیچ ورزشی اندازه تکواندو نتوانسته ملت افغانستان را در کارزارهای بین‌المللی خوشحال کند. افغانستانی‌ها اولین مدال جهانی‌شان را در این رشته توسط نثاراحمد بهاوی کسب کرده‌اند و کمی بعد موفق شده‌اند باز در همین رشته به مدال خاطره‌انگیز المپیک هم برسند. این‌بار توسط روح‌الله نیکپا، اما راز محبوبیت و قدرت تکواندوی افغانستان چیست؟
دانشگاه کابل پل ورودی تکواندو به دیار افغانستان
ورزش تکواندو اولین‌بار در سال۱۳۵۲ خورشیدی وارد افغانستان شد. زمانی که محمد داودخان، رییس‌جمهور افغانستان بود. از قرار معلوم فل‌گنگهم که یک استاد آمریکایی بود، در دانشگاه ‌پوهنتون‌کابل این ورزش را جلو چشمان فرهیختگان افغان نمایش داد. این اولین آشنایی افغان‌ها با ورزش تکواندو بود.
«فل‌گنگهم» که یکی از استادان خوب دانشکده مهندسی دانشگاه کابل بود، با پشتکار و علاقمندی فراوان در تدریس تکواندو توانست تعدادی زیادی از دانشجویان دانشگاه کابل را به‌سوی این ورزش جذاب و هیجان‌انگیز بکشاند. درنتیجه تکواندو باوجود ماهیت نسبتا خشنش، در زمان پیدایش در افغانستان ورزش مخصوص فرهیختگان به‌شمار می‌رفت. نخستین هسته شکل‌گیری باشگاه‌های ورزشی تکواندو در پایتخت افغانستان را هم همان دانشجویان دانشگاه کابل رقم زدند.
استاد همایون، استاد خلیل حیدری، استاد عتیق، استاد حبیب، استاد محمداکبر حیدری استاد اسدالله اوریا‌خیل، ازجمله نخستین دانشجویان تکواندو افغانستان بودند که توانستند با خون‌دل‌خوردن فراوان و پشتکار ستودنی و تاخیر‌ناپذیر تکواندو را در افغانستان به‌صورت علمی و آکادمیک دربیاورند و در رشد و توسعه آن سرآمد باشند. هرچند حضور استاد فل‌گنگهم در آن روزگار موهبت بزرگی برای تکواندوی افغانستان شمرده می‌شد، اما باید گفت تاریخ نشان می‌دهد افغان‌ها خود توانستند از پس مدیریت این ورزش بربیایند.
چندی‌بعد از آشناشدن دانشجویان دانشگاه کابل با تکواندو، همایون کلپ‌میوند، حبیب کلپ‌حبیب، محمداکبر حیدری و اسدالله اوریا، باشگاه ورزشی «اسد» را بنیان گذاشتند. دهه60خورشیدی، دهه شکوفایی تکواندو و گسترش آن در افغانستان بود. این ورزش در این دهه تنها در کابل محصور نماند و به ولایات مجاور کابل هم گسترش یافت. مورخان ورزشی افغانستان می‌گویند تا سال1366 نوآوری خاصی در تکواندوی افغانستان رخ نداد تا اینکه عبدالناصر هوتکی توانست برای اولین‌بار تکواندوی پومسه را در افغانستان راه بیندازد. او که از شاگردان استاد محمداکبر حیدری بود، پومسه را در ایران آموخته بود. چندسال بعد هم فدراسیون تکواندوی افغانستان در فدراسیون جهانی این رشته در کره‌جنوبی عضو شد، درست در سال۱۳۷۱. سال‌هایی که جنگ‌های شدیدی میان گروه‌های مختلف افغان به‌وجود آمده بود و طالبان درحال بروز خود بود. بااین‌همه فدراسیون افغانستان در سال۱۳۷۲ سعی کرد تیم‌ملی آبرومندی برای کشور افغانستان تشکیل دهد. آنها حتی در مسابقات بین‌المللی هیروشیما هم شرکت کردند، اما افتخار و قهرمانی کمی دیر درِ خانه افغان‌ها را زد.
نامداران تکواندوی افغانستان
اولین‌مدال جهان تکواندوکاران افغان را «نثاراحمد بهاوی» در سال2007 گرفت. او اولین ورزشکار افغانستانی است که در یک رقابت جهانی و بین‌المللی مدال گرفته است؛ مدالی که البته در خاطر ایرانی‌ها هم مانده است. چه اینکه بهاوی برای رسیدن به مدال نقره مسابقات جهانی پکن از سد هادی ساعی قهرمان چندین‌باره جهان و المپیک ایران گذشت. جالب اینجاست که بهاوی درست یک‌سال پیش موفق شده بود تنها مدال کاروان اعزامی افغانستان به بازی‌های آسیایی سال۲۰۰۶ دوحه را هم کسب کند. او در این مسابقات سوم شد و برنز گرفت. بهاوی چهارسال بعد در مسابقات آسیایی۲۰۱۰ «گوانگژو» با یک‌پله صعود به مدال نقره رسید. مدالی که این‌بار هم با گذر از یک‌قهرمان ایرانی دیگر یعنی فرزاد عبداللهی به‌دست آمد. شهرت بهاوی البته تنها به‌دلیل مدال‌های کسب‌شده نیست. او در مسابقات المپیک۲۰۰۸ چین و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو پرچمدار کاروان اعزامی افغان‌ها به مسابقات بوده است و چهره‌اش برای ورزش‌‌دوستان جهانی آشناست. دولت افغانستان هم به پاس زحمات او برای ورزش این کشور، یک ورزشگاه ۱۰هزارنفری در زادگاهش کاپیسا را به‌نام او ثبت کرده است. بااین‌همه سرشناس‌ترین چهره این روزهای ورزش افغانستان شخص دیگری است، شخصی که بازهم در ورزش تکواندو فعالیت دارد؛ «روح‌الله نیکپا». او در سال۲۰۰۸ موفق شد اولین‌مدال المپیکی تاریخ ورزش افغانستان را برای این کشور به ارمغان بیاورد. نیکپا که ۲۷ساله است، تکواندو را از ۱۰سالگی در کابل آغاز کرد. خانواده او پس از جنگ داخلی افغانستان به اردوگاه‌های پناهندگان افغان در ایران مهاجرت کردند. روح‌الله پس از آن به عضویت تیم تکواندوی پناهندگان افغان در ایران درآمد. او در سال۱۳۸۳ به کابل بازگشت و تمریناتش را برای آماده‌سازی مسابقات المپیک پی‌گرفت؛ تمریناتی که در آخر به مدال برنز المپیک ختم شد. مدالی که چهارسال بعد در المپیک لندن هم تکرار شد تا نیکپا با دومدال برنز المپیکی، پرافتخار‌ترین ورزشکار تاریخ افغانستان باشد.
آینده نامعلوم ورزش محبوب تکواندو
با اینکه تکواندو در سال‌های گذشته ورزش اصلی کشور افغانستان محسوب می‌شود و به نوعی تنها امید این کشور برای کسب مدال در مسابقات جهانی است، اما این‌روزها حال‌وروز خوشی ندارد. روح‌الله نیکپا، پرافتخارترین ورزشکار افغانستان به نیوزلند مهاجرت کرده است. اخباری که از کابل می‌رسد حاکی از آن است که او حتی درخواست پناهندگی هم به این کشور داده و قصد دارد برای این کشور روی شیاپ‌چانگ (تشک مخصوص ورزش تکواندو) برود. گویا دلیل اصلی مهاجرت او ادامه مدیریت فهیم هاشمی در کمیته ملی المپیک کشور افغانستان است. او بارها اعلام کرده بود تا زمانی که این فرد از کمیته المپیک برکنار نشود، برای افغانستان مبارزه نخواهد کرد. نیکپا به صراحت از دولت وحدت ملی افغانستان خواسته تا هاشمی را از این کمیته حساس بردارد، البته نیکپا در این کارزار تنها نیست. ظاهرا چند ورزشکار دیگر هم از اتفاقاتی که در کمیته المپیک افغانستان می‌افتد ناراضی هستند. آنها اعتقاد دارند این کمیته در زمان مدیریت هاشمی به وفور در منجلاب فساد فرورفته‌ است، اما هرچه باشد دود دعوای ورزشکاران و کمیته ملی المپیک افغانستان تنها به چشم مردم می‌رود؛ افغانستانی‌هایی که بی‌تابی فراوانی برای تماشای افتخار‌آفرینی ورزشکارانشان در مسابقات جهانی دارند.
-------------------------------------------------------------
افتخارات جهانی تکواندوکاران افغان
تیم‌ملی افغانستان برای اولین‌بار در سال۱۳۷۲ در مسابقات آسیایی شرکت کرد، اما اولین افتخارش را در سال۱۳۸۶ به‌دست آورد. در این سال نثاراحمد بهاوی توانست در مسابقات جهانی پکن به مقام نایب‌قهرمانی دست یابد. بعد محمود حیدری و حسن رضایی در مسابقات نوجوانان جهان که در کشور ترکیه برگزار می‌شد، سوم شدند و هریک به یک‌مدال برنز بسنده کردند. چندماه بعد نوبت به روح‌الله نیکپا رسید که در مهم‌ترین مسابقات جهان یعنی المپیک بر سکوی سوم تکیه زند. او اولین مدال المپیکی افغانستان را گرفت و یک‌ملت را شادمان کرد. او البته در همین سال مدال برنز رقابت‌های آسیایی لویانگ را هم کسب کرد. سال بعد (۲۰۰۹) هم محمود حیدری توانست مدال نقره جهانی را از مسابقات دانمارک برای کشورش به ارمغان بیاورد. در این سال نثاراحمد بهاوی در بازی‌های آسیایی هنرهای رزمی که در بانکوک برگزار می‌شد، مدال خوش‌رنگ طلا را برای افغانستان به‌دست آورد. سال۲۰۱۰ هم سال خوبی برای تکواندوکاران افغان بود. آنها در شروع سال موفق شدند در مسابقات سنگاپور مدال طلا بگیرند و بعد ده‌هامدال را در جام‌هایی که در کشورهای کره‌جنوبی، تایلند و هند برگزار می‌شد، کسب کنند. نثاراحمد بهاوی هم در همین سال به مدال نقره بازی‌های آسیایی گوانگژو رسید. در سال۲۰۱۱ روح‌الله نیکپا موفق شد مدال برنز رقابت‌های جهانی گوانگژو۲۰۱۱ کره‌جنوبی را کسب کند. افتخارات تیم ملی افغانستان در سال۲۰۱۲ هم ادامه داشت و آنها در این سال توانستند دوباره توسط روح‌الله نیکپا به مقام سومی المپیک دست یابند و یک مدال خوش‌رنگ برنز را از آن خود کنند. نیکپا در این سال در مسابقات آسیایی هوشی مینه‌سیتی هم به مدال نقره رسید. جالب اینجاست که تکواندوکاران افغان در سال‌های گذشته برای شرکت در مسابقات جام‌فجر بارها به ایران سفر کرده‌اند و مدال‌های رنگارنگی از تهران به کابل به سوغات برده‌اند.
تکواندو کاراته ژاپنی‌ها
تکواندو از ورزش‌های سنتی کشور کره‌جنوبی است. البته آنچه ما امروزه به‌عنوان تکواندوی مدرن می‌شناسیم تحت‌تاثیر تکنیک‌های سایر ورزش‌های رزمی است. از مهم‌ترین هنرهای رزمی که تکواندو تحت‌تاثیر آن است، کاراته ژاپنی‌ها است. علت این امر این است که از سال۱۹۱۰ تا پایان جنگ‌جهانی‌دوم ژاپنی‌ها کشور کره را اشغال کرده بودند و سعی داشتند فرهنگ کره را از بین ببرند. بی‌‌شک یکی از مهم‌ترین این فرهنگ‌ها، همین ورزش سنتی کره، یعنی تکواند بود. شاید برای شما جالب باشد که بدانید واژه تکواندو از سه‌بخش تشکیل می‌شود: «ت» به معنای پریدن، «کوان» به معنای ضربه‌زدن با پا و دست و خردکردن اجسام سخت و «دو» به معنای راه و روش است.

افغانستان مانند هرکشوری ورزش‌های‌ ملی قابل‌توجهی دارد؛ ورزش‌هایی که یا در خاک این کشور ابداع شده‌اند یا به‌طور بسیار گسترده‌ای در این کشور انجام می‌شوند. کارشناسان مهم‌ترین ورزش‌های ملی افغانستان را بزکشی، اسب‌دوانی، کشتی‌گیری، شمشیرجنگی، چوب‌جنگی شناوری، دویدن، ناتک، نیزه‌بازی، سنگ‌دورکان، دست‌بردکان، شرط‌زنی، یخ‌مالک‌زنی، نفس‌بردکان، توپ‌دنده و دنده‌کلک می‌دانند. بااین‌همه در سال‌های گذشته ورزش‌هایی همچون کریکت، فوتبال و پرورش‌اندام هم جای خود را بین مردم دیار افغانستان باز کرده است. در کنار اینها جوانان افغان توجه ‌ویژه‌ای هم به ورزش‌های رزمی نشان داده‌اند. ورزش‌هایی همچون کنگ‌فو، ووشو، بوکس، تای‌بوکسینگ، کیک‌بوکسینگ، تکواندو و کاراته، اما در بین همه ورزش‌های رزمی، هیچ ورزشی اندازه تکواندو نتوانسته ملت افغانستان را در کارزارهای بین‌المللی خوشحال کند. افغانستانی‌ها اولین مدال جهانی‌شان را در این رشته توسط نثاراحمد بهاوی کسب کرده‌اند و کمی بعد موفق شده‌اند باز در همین رشته به مدال خاطره‌انگیز المپیک هم برسند. این‌بار توسط روح‌الله نیکپا، اما راز محبوبیت و قدرت تکواندوی افغانستان چیست؟
دانشگاه کابل پل ورودی تکواندو به دیار افغانستان
ورزش تکواندو اولین‌بار در سال۱۳۵۲ خورشیدی وارد افغانستان شد. زمانی که محمد داودخان، رییس‌جمهور افغانستان بود. از قرار معلوم فل‌گنگهم که یک استاد آمریکایی بود، در دانشگاه ‌پوهنتون‌کابل این ورزش را جلو چشمان فرهیختگان افغان نمایش داد. این اولین آشنایی افغان‌ها با ورزش تکواندو بود.
«فل‌گنگهم» که یکی از استادان خوب دانشکده مهندسی دانشگاه کابل بود، با پشتکار و علاقمندی فراوان در تدریس تکواندو توانست تعدادی زیادی از دانشجویان دانشگاه کابل را به‌سوی این ورزش جذاب و هیجان‌انگیز بکشاند. درنتیجه تکواندو باوجود ماهیت نسبتا خشنش، در زمان پیدایش در افغانستان ورزش مخصوص فرهیختگان به‌شمار می‌رفت. نخستین هسته شکل‌گیری باشگاه‌های ورزشی تکواندو در پایتخت افغانستان را هم همان دانشجویان دانشگاه کابل رقم زدند.
استاد همایون، استاد خلیل حیدری، استاد عتیق، استاد حبیب، استاد محمداکبر حیدری استاد اسدالله اوریا‌خیل، ازجمله نخستین دانشجویان تکواندو افغانستان بودند که توانستند با خون‌دل‌خوردن فراوان و پشتکار ستودنی و تاخیر‌ناپذیر تکواندو را در افغانستان به‌صورت علمی و آکادمیک دربیاورند و در رشد و توسعه آن سرآمد باشند. هرچند حضور استاد فل‌گنگهم در آن روزگار موهبت بزرگی برای تکواندوی افغانستان شمرده می‌شد، اما باید گفت تاریخ نشان می‌دهد افغان‌ها خود توانستند از پس مدیریت این ورزش بربیایند.
چندی‌بعد از آشناشدن دانشجویان دانشگاه کابل با تکواندو، همایون کلپ‌میوند، حبیب کلپ‌حبیب، محمداکبر حیدری و اسدالله اوریا، باشگاه ورزشی «اسد» را بنیان گذاشتند. دهه60خورشیدی، دهه شکوفایی تکواندو و گسترش آن در افغانستان بود. این ورزش در این دهه تنها در کابل محصور نماند و به ولایات مجاور کابل هم گسترش یافت. مورخان ورزشی افغانستان می‌گویند تا سال1366 نوآوری خاصی در تکواندوی افغانستان رخ نداد تا اینکه عبدالناصر هوتکی توانست برای اولین‌بار تکواندوی پومسه را در افغانستان راه بیندازد. او که از شاگردان استاد محمداکبر حیدری بود، پومسه را در ایران آموخته بود. چندسال بعد هم فدراسیون تکواندوی افغانستان در فدراسیون جهانی این رشته در کره‌جنوبی عضو شد، درست در سال۱۳۷۱. سال‌هایی که جنگ‌های شدیدی میان گروه‌های مختلف افغان به‌وجود آمده بود و طالبان درحال بروز خود بود. بااین‌همه فدراسیون افغانستان در سال۱۳۷۲ سعی کرد تیم‌ملی آبرومندی برای کشور افغانستان تشکیل دهد. آنها حتی در مسابقات بین‌المللی هیروشیما هم شرکت کردند، اما افتخار و قهرمانی کمی دیر درِ خانه افغان‌ها را زد.
نامداران تکواندوی افغانستان
اولین‌مدال جهان تکواندوکاران افغان را «نثاراحمد بهاوی» در سال2007 گرفت. او اولین ورزشکار افغانستانی است که در یک رقابت جهانی و بین‌المللی مدال گرفته است؛ مدالی که البته در خاطر ایرانی‌ها هم مانده است. چه اینکه بهاوی برای رسیدن به مدال نقره مسابقات جهانی پکن از سد هادی ساعی قهرمان چندین‌باره جهان و المپیک ایران گذشت. جالب اینجاست که بهاوی درست یک‌سال پیش موفق شده بود تنها مدال کاروان اعزامی افغانستان به بازی‌های آسیایی سال۲۰۰۶ دوحه را هم کسب کند. او در این مسابقات سوم شد و برنز گرفت. بهاوی چهارسال بعد در مسابقات آسیایی۲۰۱۰ «گوانگژو» با یک‌پله صعود به مدال نقره رسید. مدالی که این‌بار هم با گذر از یک‌قهرمان ایرانی دیگر یعنی فرزاد عبداللهی به‌دست آمد. شهرت بهاوی البته تنها به‌دلیل مدال‌های کسب‌شده نیست. او در مسابقات المپیک۲۰۰۸ چین و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو پرچمدار کاروان اعزامی افغان‌ها به مسابقات بوده است و چهره‌اش برای ورزش‌‌دوستان جهانی آشناست. دولت افغانستان هم به پاس زحمات او برای ورزش این کشور، یک ورزشگاه ۱۰هزارنفری در زادگاهش کاپیسا را به‌نام او ثبت کرده است. بااین‌همه سرشناس‌ترین چهره این روزهای ورزش افغانستان شخص دیگری است، شخصی که بازهم در ورزش تکواندو فعالیت دارد؛ «روح‌الله نیکپا». او در سال۲۰۰۸ موفق شد اولین‌مدال المپیکی تاریخ ورزش افغانستان را برای این کشور به ارمغان بیاورد. نیکپا که ۲۷ساله است، تکواندو را از ۱۰سالگی در کابل آغاز کرد. خانواده او پس از جنگ داخلی افغانستان به اردوگاه‌های پناهندگان افغان در ایران مهاجرت کردند. روح‌الله پس از آن به عضویت تیم تکواندوی پناهندگان افغان در ایران درآمد. او در سال۱۳۸۳ به کابل بازگشت و تمریناتش را برای آماده‌سازی مسابقات المپیک پی‌گرفت؛ تمریناتی که در آخر به مدال برنز المپیک ختم شد. مدالی که چهارسال بعد در المپیک لندن هم تکرار شد تا نیکپا با دومدال برنز المپیکی، پرافتخار‌ترین ورزشکار تاریخ افغانستان باشد.
آینده نامعلوم ورزش محبوب تکواندو
با اینکه تکواندو در سال‌های گذشته ورزش اصلی کشور افغانستان محسوب می‌شود و به نوعی تنها امید این کشور برای کسب مدال در مسابقات جهانی است، اما این‌روزها حال‌وروز خوشی ندارد. روح‌الله نیکپا، پرافتخارترین ورزشکار افغانستان به نیوزلند مهاجرت کرده است. اخباری که از کابل می‌رسد حاکی از آن است که او حتی درخواست پناهندگی هم به این کشور داده و قصد دارد برای این کشور روی شیاپ‌چانگ (تشک مخصوص ورزش تکواندو) برود. گویا دلیل اصلی مهاجرت او ادامه مدیریت فهیم هاشمی در کمیته ملی المپیک کشور افغانستان است. او بارها اعلام کرده بود تا زمانی که این فرد از کمیته المپیک برکنار نشود، برای افغانستان مبارزه نخواهد کرد. نیکپا به صراحت از دولت وحدت ملی افغانستان خواسته تا هاشمی را از این کمیته حساس بردارد، البته نیکپا در این کارزار تنها نیست. ظاهرا چند ورزشکار دیگر هم از اتفاقاتی که در کمیته المپیک افغانستان می‌افتد ناراضی هستند. آنها اعتقاد دارند این کمیته در زمان مدیریت هاشمی به وفور در منجلاب فساد فرورفته‌ است، اما هرچه باشد دود دعوای ورزشکاران و کمیته ملی المپیک افغانستان تنها به چشم مردم می‌رود؛ افغانستانی‌هایی که بی‌تابی فراوانی برای تماشای افتخار‌آفرینی ورزشکارانشان در مسابقات جهانی دارند.
-------------------------------------------------------------
افتخارات جهانی تکواندوکاران افغان
تیم‌ملی افغانستان برای اولین‌بار در سال۱۳۷۲ در مسابقات آسیایی شرکت کرد، اما اولین افتخارش را در سال۱۳۸۶ به‌دست آورد. در این سال نثاراحمد بهاوی توانست در مسابقات جهانی پکن به مقام نایب‌قهرمانی دست یابد. بعد محمود حیدری و حسن رضایی در مسابقات نوجوانان جهان که در کشور ترکیه برگزار می‌شد، سوم شدند و هریک به یک‌مدال برنز بسنده کردند. چندماه بعد نوبت به روح‌الله نیکپا رسید که در مهم‌ترین مسابقات جهان یعنی المپیک بر سکوی سوم تکیه زند. او اولین مدال المپیکی افغانستان را گرفت و یک‌ملت را شادمان کرد. او البته در همین سال مدال برنز رقابت‌های آسیایی لویانگ را هم کسب کرد. سال بعد (۲۰۰۹) هم محمود حیدری توانست مدال نقره جهانی را از مسابقات دانمارک برای کشورش به ارمغان بیاورد. در این سال نثاراحمد بهاوی در بازی‌های آسیایی هنرهای رزمی که در بانکوک برگزار می‌شد، مدال خوش‌رنگ طلا را برای افغانستان به‌دست آورد. سال۲۰۱۰ هم سال خوبی برای تکواندوکاران افغان بود. آنها در شروع سال موفق شدند در مسابقات سنگاپور مدال طلا بگیرند و بعد ده‌هامدال را در جام‌هایی که در کشورهای کره‌جنوبی، تایلند و هند برگزار می‌شد، کسب کنند. نثاراحمد بهاوی هم در همین سال به مدال نقره بازی‌های آسیایی گوانگژو رسید. در سال۲۰۱۱ روح‌الله نیکپا موفق شد مدال برنز رقابت‌های جهانی گوانگژو۲۰۱۱ کره‌جنوبی را کسب کند. افتخارات تیم ملی افغانستان در سال۲۰۱۲ هم ادامه داشت و آنها در این سال توانستند دوباره توسط روح‌الله نیکپا به مقام سومی المپیک دست یابند و یک مدال خوش‌رنگ برنز را از آن خود کنند. نیکپا در این سال در مسابقات آسیایی هوشی مینه‌سیتی هم به مدال نقره رسید. جالب اینجاست که تکواندوکاران افغان در سال‌های گذشته برای شرکت در مسابقات جام‌فجر بارها به ایران سفر کرده‌اند و مدال‌های رنگارنگی از تهران به کابل به سوغات برده‌اند.
تکواندو کاراته ژاپنی‌ها
تکواندو از ورزش‌های سنتی کشور کره‌جنوبی است. البته آنچه ما امروزه به‌عنوان تکواندوی مدرن می‌شناسیم تحت‌تاثیر تکنیک‌های سایر ورزش‌های رزمی است. از مهم‌ترین هنرهای رزمی که تکواندو تحت‌تاثیر آن است، کاراته ژاپنی‌ها است. علت این امر این است که از سال۱۹۱۰ تا پایان جنگ‌جهانی‌دوم ژاپنی‌ها کشور کره را اشغال کرده بودند و سعی داشتند فرهنگ کره را از بین ببرند. بی‌‌شک یکی از مهم‌ترین این فرهنگ‌ها، همین ورزش سنتی کره، یعنی تکواند بود. شاید برای شما جالب باشد که بدانید واژه تکواندو از سه‌بخش تشکیل می‌شود: «ت» به معنای پریدن، «کوان» به معنای ضربه‌زدن با پا و دست و خردکردن اجسام سخت و «دو» به معنای راه و روش است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.