|

گفت‌وگو ی منتشر نشده با مرحوم مرتضی پاشایی

اهل ریسک نیستم

آرش نصیری

این گفت‌وگو بعد از انتشار آلبوم «یکی هست» انجام شد. تازه می‌خواست برای اولین کنسرتش برنامه‌ریزی کند و انتشار آلبومش هم با استقبال خوبی مواجه شده بود اما معلوم بود هنوز راه درازی دارد تا به یک ستاره بدل شود. هنوز خبری از موضوع بیماری هم نبود و هنوز به آن استقبال‌های بی‌نظیر در کنسرت‌ها نرسیده بود اما حالتی داشت که انگار معلوم است قرار است برایش اتفاقات بزرگی بیفتد. ترکیبی بود از اعتماد‌به‌نفس، حجب‌و‌حیا، آرامش و حرکت. همه‌چیز را با هم داشت. انگار هر لحظه می‌خواهد و می‌تواند پرواز کند اما حالا با آرامش نشسته و دارد به حرف‌های تو گوش می‌کند. یک‌جا وسط مصاحبه می‌گوید هیچ‌وقت کاری نمی‌کنم که فقط برای دل خودم باشد.
یعنی همیشه نظر و سلیقه مردم را هم در نظر داشت و برای همین هم بود که کارهایش به دل مردم نشست و جاودانه شد. پرنده آرامی که بی‌قرار پرواز بود، بالاخره پرید و مثل یک خاطره مهربان در خاطر مردمی که دوستش داشتند جاودانه شد.

بگذارید از کمی پیش‏تر آغاز کنیم. اصلا چه شد که تصمیم گرفتید خواننده شوید؟
برخی هستند که بدون هیچ پیش‌زمینه‏ای به این کار وارد می‌شوند. مثلا خیلی‌ها اتفاقی هنرپیشه می‌شوند، خیلی‌ها از طرف دیگران برای خواننده‌شدن تشویق می‌شوند اما برخی قرار است از ابتدا در این راه قدم بگذارند و فکر می‌کنم من جزو گروه دوم هستم. چون از کودکی هرجایی که در آن خواندن وجود داشته، حضور داشته‏ام و از یک سنی هم که شروع به ساز‌نواختن کردم.
منظور از خواندن چیست؟ یعنی در جمع‏های خانوادگی یا کمی گسترده‏تر؟
اینها که در بچگی اتفاق می‏افتاد‏، اما منظور این است که در هرجایی که موسیقی جریان داشت مثل گروه سرود مدرسه، که البته در آن سن نمی‏شد کار را به صورت حرفه‏ای شروع کرد. اما از 13، 14‌سالگی به‌طور جدی وارد جریان موسیقی شدم.
آن زمان دیگر همه متوجه شده بودند که صدای خوبی دارید؟
بله، دقیقا.
اولین تک‌تِرَ کی که از شما منتشر شد چه بود؟
راستش یادم نیست کدام بود... .
مگر مربوط به چه سالی می‌شود؟
دو، سه‌سال پیش بود. فکر می‌کنم قطعه «به‌دادش‌رسیدم» بود. بعد از آن چند ترک در فضای مجازی منتشر کردم که فراگیر نشده بودند اما طرفداران خاص خودش را داشتند. اما با قطعه «یکی هست» توانستم بین مردم شناخته شوم.
درواقع می‌توان گفت قطعه «یکی هست» نقطه‌عطف زندگی هنری شما محسوب می‌شود.
بله. خداراشکر برای این ترک اتفاق خوبی افتاد و به قول شما نقطه‌عطف زندگی هنری من محسوب می‌شود. نکته‏ای که در مورد من وجود دارد این است که همیشه، حتی از همان روز اول در مورد قطعاتی که می‌خواستم کار کنم، حساسیت لازم را داشته‏ام و به این شکل نبوده که فقط بخواهم یک ترک بیرون بدهم، اما تجربه‏ای که الان دارم را قطعا آن اوایل نداشتم. شاید تنظیم‏ها یک‏مقدار ضعیف‎‏تر بودند اما همیشه روی شعر و ملودی حساس بودم که خداراشکر تا حد زیادی توانستم به چیزی که می‌خواهم برسم و مردم هم از آن استقبال کنند.
استارت قطعه «یکی هست» را از چه زمانی زدید؟
فکر می‌کنم یک‌سال‌و‌نیم پیش بود که یک‌شب ملودی آن را ساختم و مهرزاد هم همان‌موقع شعرش را نوشت. همان‌زمان خود مهرزاد هم گفت که این کار یکی از بهترین کارهایت می‌شود و دیدیم که همانطور هم شد.
این موضوع که دوست‌ داری در چه ژانری بخوانی را چطور متوجه شدی؟ به‌خاطر خواننده مورد‌علاقه‏ات بود یا... ؟
خیر. من چون همه‌نوع موسیقی گوش می‌کنم، تحت‌تاثیر خواننده خاصی نیستم و در نهایت احساسی که در وجودم داشتم را ارایه کردم. به‌هر‌حال نوع موزیکی که گوش می‏کنی در کارهایت تاثیر می‌گذارد.
خب خواننده مورد‌علاقه‏ات قبل از اینکه شروع به کار کنید چه‌کسی بود؟
شخص خاصی نبود و همانطور که گفتم همه‌نوع موزیکی گوش کرده‏ ام.
در یک مقطع شما با میلاد ترابی همکاری کردید. حضور میلاد ترابی باعث چه تغییراتی در کارهای شما شد، چون پیش از این شما قطعاتی ساخته بودید و می‌توانستید با همان گروه کارتان را ادامه دهید.
صددرصد. هرکسی حس خاص خودش را دارد و میلاد ترابی پیش از این نشان داده بود که حس خوبی دارد و بارها کارهایش مورد استقبال قرار گرفته است. از ابتدا این ذهنیت را داشتم که با میلاد کار کنم و خداراشکر از این همکاری راضی بودم.
کدام‌یک از کارهای میلاد ترابی که پیش از این انجام داده بود، شما را برای همکاری با ایشان ترغیب کرد؟
کارهای قدیمی او مثل کارهای حمید عسگری، محمد علیزاده، شهرام شکوهی و... .
منظور کار خاصی است که باعث شد این همکاری را با میلاد ترابی انجام دهید.
در وهله اول مساله همخوانی حس‏هاست و مساله بعدی هوش و ذکاوت در این کار است چون خیلی‌ها هستند که موزیسین‌اند اما تکنیکی که برای مردم قابل‌قبول باشد را ندارند. میلاد ترابی پیش از این ثابت کرده بود که این دو موضوع اصلی را دارد.
این حسی که این همه از آن صحبت می‌کنید، چقدر به شما برمی‌گردد چقدر به ترانه‌سرای کارهایتان مهرزاد امیرخانی؟
فکر می‌کنم این یک کار جمعی است. یعنی مجموع یک اثر است که آن حس را به شنونده منتقل می‌کند. مخصوصا در کارهای مهرزاد که 90درصد ترانه‌ها روی ملودی نوشته شده و اگر آنها را روی کاغذ بنویسیم، وزن استانداردی ندارند و قالب منظم و خاصی هم ندارد برای همین شاید روی کاغذ حس خاصی را منتقل نکند.
آلبومی که قرار است پراحساس باشد معمولا ترانه‌های ویژه‏ای نیاز دارد، در واقع ترانه‌هایی که به‌خودی‌خود ترانه بوده‏اند و بعدا ملودی روی آنها ساخته شده است. معمولا وقتی اول ملودی ساخته می‌شود و بعدا شعر روی آنها نوشته می‌شود این‌طور احساس می‌شود که شعر خیلی اهمیت ندارد.
دقیقا همین‌طور است که شما می‏گویید اما در مورد مهرزاد امیرخانی می‌توانم بگویم تنها کسی است که دیده‏ام کارهایش هم حس دارد و هم اینکه این‌طور نیست که بگوییم فقط وزن کار را رعایت کرده است.
شما به‌راحتی می‌توانستید با ترانه‏سراهای دیگری هم کار کنید و این امکان وجود داشت که برای برخی قطعات ترانه‌های بهتری نوشته شود. اصلا به ترانه‏سرای دیگری فکر نکردید؟
قبل از اینکه با مهرزاد (امیرخانی) آَشنا شوم با اشخاصی که در این زمینه فعالیت می‌کردند کار می‌کردم اما واقعا کسی که از نظر من توانست آن احساس را به خوبی منتقل کند و کار را درست انجام دهد، مهرزاد بود.
دوستانه به این موضوع نگاه می‌کنید؟
به‌هیچ‌عنوان، چون مدت طولانی است که با هم همکاری می‌کنیم. مثلا در این آلبوم شعر علی بحرینی هم حضور دارد که یکی از بهترین ترانه‌های آلبوم است. من معتقدم هر کاری را باید بجا انجام داد و از نظر من توانایی مهرزاد تا حدی بود که بیشتر ترانه‌های آلبوم را به او بسپارم.
درست است که ثابت‌بودن تیم تولید می‌تواند باعث یکدستی آلبوم شود اما هیچ‏وقت نگران این موضوع نبودید که کارکردن با یک ترانه‏سرا برای چنین فضایی ممکن است کارهایتان را به تکرار برساند؟
چون اولین آلبومم بود و مردم هم این فضا را دوست دارند، فکر نمی‌کنم به یک‏نواختی رسیده باشد. هر کلمه حتی اگر تکراری هم باشد روی یک ملودی متفاوت، حس متفاوتی را القا می‌کند.
بله اما اگر ملودی‏ساز، خواننده و حس‏ها یکی باشد این جریان یک‏مقدار متفاوت‏تر می‌شود.
ملودی‏ها متفاوت است و واقعا هیچ شباهتی با یکدیگر ندارند...
اولین‌بار چه زمانی توانستید بازتاب خوبی از کارهایتان در فضای مجازی بگیرید؟
اولین‌بار مربوط به زمانی بود که قطعه «یکی هست» منتشر شد.
پیش از این ترک، چقدر شنونده داشتید؟
خیلی کم بودند. یک‏سری مخاطب خاص بودند که کارهایم را دنبال می‌کردند اما فراگیر نبود.
آماری از اینکه ترک «یکی هست» چقدر در فضای مجازی دانلود شد، دارید؟
آمار خاصی از دانلود ندارم، چون خیلی برایم مهم نیست. به نظرم بازتابی که حضوری از مردم می‏بینی، خیلی مهم‌تر از تعداد دانلودهاست.
آقای پاشایی، وقتی کارتان منتشر شد خیلی‌ها شما را با محسن یگانه مقایسه می‌کردند و می‌گفتند شبیه او می‌خوانی. آیا خواننده مورد علاقه شما، محسن یگانه بود؟
خیر. شادمهر عقیلی آن زمان‏ها جزو اولین خوانندگان مجاز بود و به‌هر‌حال بر تمام خواننده‌ها، حتی کسانی که صدایشان به او شباهت ندارد، تاثیر خودش را گذاشته است. معمولا این اتفاق پیش می‏آید اما از یکجا به بعد هر کس سعی می‌کند دنبال استایل و سبک خودش برود. البته آقای یگانه را دوست دارم.
یکی از ویژگی‌های شادمهر موزیسین‌بودنش بود که باعث می‌شد خودش به نحوی مولف باشد و یکی از ویژگی‌هایی که محسن یگانه داشت این بود که خودش هم ترانه می‏گفت. این دو موضوع در شما هم وجود داشت؟
شاید من گاهی اوقات تنظیم کنم، آهنگ‏سازی کنم و بخوانم اما ملودی‏سازی ژانری است که بیش‏تر از همه از پس آن برمی‏آیم.
شما خیلی حرفه‌ای کار را شروع کردید و برای خودتان مدیر برنامه و تهیه‌کننده گذاشتید و کار را محکم و حرفه‌ای پیش بردید. آقای کرد از چه زمانی وارد پروسه تولید آلبوم شما شد؟
مهدی تقریبا از زمانی که من موسیقی را شروع کردم با من آشنا شد. قبل از این هم کار موسیقی انجام می‌داد و بیشتر کار اجرایی و تهیه‏کنندگی کنسرت‏ها را بر عهده داشت.
پیش از آن با چه کسانی کار کرده بود؟
حمید عسگری، احسان خواجه‏امیری، رضا صادقی و همکاری‌هایی با آقای توتونچیان داشت.
پس دلیل همکاری شما با آقای توتونچیان (موسسه ققنوس) مهدی بود؟
بله. به من لطف داشت و از صدای من خوشش آمده بود و فکر می‌کنم قطعه «یکی هست» را تازه شروع کرده بودم که تصمیم گرفت برای من در کرج کنسرت بگذارد. تبلیغات خیلی گسترده‌ای هم انجام داد تا مرا به مردم بشناساند. البته بیشتر کسانی که آمدند کسانی بودند که مرا از فضای مجازی می‌شناختند. خلاصه آنکه استارت این کار را زدیم و قطعه «یکی‌هست» هم طی همان پروسه منتشر شد و با استقبال هم مواجه شد...
کارمان را این‌طوری آغاز کردیم و اواخر سال89، ایشان مجوزهای کار من را گرفت و سه کنسرت هم در کرج برگزار کردیم که خیلی مورد استقبال واقع شد. سه روز قبل از اجرای کنسرت تمام بلیت‌ها فروخته شده بود و به اصطلاح Sold out شده بود. تبلیغات محیطی زیادی داشتیم، علاوه بر آن روزنامه‌ها و پیامک هم داشتیم. تبلیغات خیلی خوب بود. بعد از آن کنسرت‏ها تصمیمات جدی‏تری گرفتیم و برنامه‌هایمان را با هم مشخص کردیم.
آقای پاشایی، آیا با انتشار آلبوم به انتظاراتی که داشتید، رسیدید؟
از‌لحاظ پخش که خیلی خوب بود و مهدی کرد کارش را درست انجام داد اما از لحاظ بازتاب کار، احتیاج به زمان دارد. هم فکر و ایده من و هم میلاد به گونه‏ای نبود که کاری کنیم از همان ابتدا همه، کار را بشنوند و یک آلبوم ریتمیک به بازار ارایه کنیم بلکه بیشتر به ماندگاری و حس کارها فکر کردیم. معمولا این نوع کارها برای جا‌افتادن بین مردم احتیاج به زمان دارد.
تعداد قطعات آلبوم یک‏مقدار زیاد نبود؟
ما یک‏سری قطعات را به این دلیل به آلبوم اضافه کردیم که فضای آلبوم کمی تغییر کند. مثلا یک ترک ماژور (قطعه یازده) به این دلیل که فضای آلبوم کمی تغییر کند به کار اضافه کردیم، البته خودم هم به این فضا علاقه‌مندم و سلیقه اصلی خودم شاید این فضا باشد.
آن ترک کاور بود؟
بیشتر الهام‌گرفته است. یعنی تکنیک‌خواندن آن براساس یک کار غربی است.
فکر می‌کنم خیلی اهل ریسک‌کردن نباشید.
بله. خیلی اهل ریسک‌کردن نیستم.
به‌دلیل اینکه تنها یک ترک را در این فضا خوانده بودید، این سوال را کردم. امکان این هست که بخواهید فعالیت‌تان را در سبک و سیاق ترک 11 و استفاده از تحریرهای سبک بولوز ادامه دهید؟
این‌کار را حتما انجام می‌دهم اما ریسک نمی‌کنم. درواقع کاری انجام نمی‌دهم که فقط برای دل خودم باشد.
یک‌قطعه شش‌و‌هشت هم در آلبوم بود که فکر می‌کنم با توجه به فضای اسلو و آرام آلبوم زیادی ریتمیک بود و خیلی با فضای کلی آلبوم هماهنگ نبود. شاید بهتر بود تنظیم کمی خلوت‏تر و نرم‏تر بود.
ما به‌دلیل اینکه فضای یکنواخت آلبوم بشکند، این قطعه را در آلبوم گذاشتیم.
البته منظور من این نیست که چرا کار شش‌و‌هشت را در آلبوم قرار داده‏اید. حرف من این است که تنظیم کار با توجه به فضای کلی آلبوم یک‏مقدار شلوغ بود.
فکر می‌کنم این موضوع ‏مقداری سلیقه‏ای باشد.
دقیقا. اما یکی از وظایف سنگینی که هنرمند بر عهده دارد، این است که سعی کند برای مردم سلیقه‌سازی کند و در این زمینه این سلیقه را خواننده می‌تواند به‌راحتی به مردم القا کند. پس چه بهتر که سعی کند سلیقه درست و خوبی را به مردم بدهد.
بله، اما خیلی مواقع با توجه به بازتابی که در بین مردم داشته، می‌توانیم بفهمیم که کار درستی کرده‏ایم یا نه که خداروشکر این قطعه بازتاب خوبی داشته است.
آیا این آلبوم توانست شما را برای آلبوم‏های بعدی امیدوار کند و انگیزه‏ای باشد برای ادامه این مسیر؟
صددرصد. اما طی مدت زمانی که مردم کار را گوش می‌کنند تجربه‌های جدیدی کسب می‌کنیم و متوجه می‌شویم که کجای کار اشتباه کرده‏ایم و بالعکس.

این گفت‌وگو بعد از انتشار آلبوم «یکی هست» انجام شد. تازه می‌خواست برای اولین کنسرتش برنامه‌ریزی کند و انتشار آلبومش هم با استقبال خوبی مواجه شده بود اما معلوم بود هنوز راه درازی دارد تا به یک ستاره بدل شود. هنوز خبری از موضوع بیماری هم نبود و هنوز به آن استقبال‌های بی‌نظیر در کنسرت‌ها نرسیده بود اما حالتی داشت که انگار معلوم است قرار است برایش اتفاقات بزرگی بیفتد. ترکیبی بود از اعتماد‌به‌نفس، حجب‌و‌حیا، آرامش و حرکت. همه‌چیز را با هم داشت. انگار هر لحظه می‌خواهد و می‌تواند پرواز کند اما حالا با آرامش نشسته و دارد به حرف‌های تو گوش می‌کند. یک‌جا وسط مصاحبه می‌گوید هیچ‌وقت کاری نمی‌کنم که فقط برای دل خودم باشد.
یعنی همیشه نظر و سلیقه مردم را هم در نظر داشت و برای همین هم بود که کارهایش به دل مردم نشست و جاودانه شد. پرنده آرامی که بی‌قرار پرواز بود، بالاخره پرید و مثل یک خاطره مهربان در خاطر مردمی که دوستش داشتند جاودانه شد.

بگذارید از کمی پیش‏تر آغاز کنیم. اصلا چه شد که تصمیم گرفتید خواننده شوید؟
برخی هستند که بدون هیچ پیش‌زمینه‏ای به این کار وارد می‌شوند. مثلا خیلی‌ها اتفاقی هنرپیشه می‌شوند، خیلی‌ها از طرف دیگران برای خواننده‌شدن تشویق می‌شوند اما برخی قرار است از ابتدا در این راه قدم بگذارند و فکر می‌کنم من جزو گروه دوم هستم. چون از کودکی هرجایی که در آن خواندن وجود داشته، حضور داشته‏ام و از یک سنی هم که شروع به ساز‌نواختن کردم.
منظور از خواندن چیست؟ یعنی در جمع‏های خانوادگی یا کمی گسترده‏تر؟
اینها که در بچگی اتفاق می‏افتاد‏، اما منظور این است که در هرجایی که موسیقی جریان داشت مثل گروه سرود مدرسه، که البته در آن سن نمی‏شد کار را به صورت حرفه‏ای شروع کرد. اما از 13، 14‌سالگی به‌طور جدی وارد جریان موسیقی شدم.
آن زمان دیگر همه متوجه شده بودند که صدای خوبی دارید؟
بله، دقیقا.
اولین تک‌تِرَ کی که از شما منتشر شد چه بود؟
راستش یادم نیست کدام بود... .
مگر مربوط به چه سالی می‌شود؟
دو، سه‌سال پیش بود. فکر می‌کنم قطعه «به‌دادش‌رسیدم» بود. بعد از آن چند ترک در فضای مجازی منتشر کردم که فراگیر نشده بودند اما طرفداران خاص خودش را داشتند. اما با قطعه «یکی هست» توانستم بین مردم شناخته شوم.
درواقع می‌توان گفت قطعه «یکی هست» نقطه‌عطف زندگی هنری شما محسوب می‌شود.
بله. خداراشکر برای این ترک اتفاق خوبی افتاد و به قول شما نقطه‌عطف زندگی هنری من محسوب می‌شود. نکته‏ای که در مورد من وجود دارد این است که همیشه، حتی از همان روز اول در مورد قطعاتی که می‌خواستم کار کنم، حساسیت لازم را داشته‏ام و به این شکل نبوده که فقط بخواهم یک ترک بیرون بدهم، اما تجربه‏ای که الان دارم را قطعا آن اوایل نداشتم. شاید تنظیم‏ها یک‏مقدار ضعیف‎‏تر بودند اما همیشه روی شعر و ملودی حساس بودم که خداراشکر تا حد زیادی توانستم به چیزی که می‌خواهم برسم و مردم هم از آن استقبال کنند.
استارت قطعه «یکی هست» را از چه زمانی زدید؟
فکر می‌کنم یک‌سال‌و‌نیم پیش بود که یک‌شب ملودی آن را ساختم و مهرزاد هم همان‌موقع شعرش را نوشت. همان‌زمان خود مهرزاد هم گفت که این کار یکی از بهترین کارهایت می‌شود و دیدیم که همانطور هم شد.
این موضوع که دوست‌ داری در چه ژانری بخوانی را چطور متوجه شدی؟ به‌خاطر خواننده مورد‌علاقه‏ات بود یا... ؟
خیر. من چون همه‌نوع موسیقی گوش می‌کنم، تحت‌تاثیر خواننده خاصی نیستم و در نهایت احساسی که در وجودم داشتم را ارایه کردم. به‌هر‌حال نوع موزیکی که گوش می‏کنی در کارهایت تاثیر می‌گذارد.
خب خواننده مورد‌علاقه‏ات قبل از اینکه شروع به کار کنید چه‌کسی بود؟
شخص خاصی نبود و همانطور که گفتم همه‌نوع موزیکی گوش کرده‏ ام.
در یک مقطع شما با میلاد ترابی همکاری کردید. حضور میلاد ترابی باعث چه تغییراتی در کارهای شما شد، چون پیش از این شما قطعاتی ساخته بودید و می‌توانستید با همان گروه کارتان را ادامه دهید.
صددرصد. هرکسی حس خاص خودش را دارد و میلاد ترابی پیش از این نشان داده بود که حس خوبی دارد و بارها کارهایش مورد استقبال قرار گرفته است. از ابتدا این ذهنیت را داشتم که با میلاد کار کنم و خداراشکر از این همکاری راضی بودم.
کدام‌یک از کارهای میلاد ترابی که پیش از این انجام داده بود، شما را برای همکاری با ایشان ترغیب کرد؟
کارهای قدیمی او مثل کارهای حمید عسگری، محمد علیزاده، شهرام شکوهی و... .
منظور کار خاصی است که باعث شد این همکاری را با میلاد ترابی انجام دهید.
در وهله اول مساله همخوانی حس‏هاست و مساله بعدی هوش و ذکاوت در این کار است چون خیلی‌ها هستند که موزیسین‌اند اما تکنیکی که برای مردم قابل‌قبول باشد را ندارند. میلاد ترابی پیش از این ثابت کرده بود که این دو موضوع اصلی را دارد.
این حسی که این همه از آن صحبت می‌کنید، چقدر به شما برمی‌گردد چقدر به ترانه‌سرای کارهایتان مهرزاد امیرخانی؟
فکر می‌کنم این یک کار جمعی است. یعنی مجموع یک اثر است که آن حس را به شنونده منتقل می‌کند. مخصوصا در کارهای مهرزاد که 90درصد ترانه‌ها روی ملودی نوشته شده و اگر آنها را روی کاغذ بنویسیم، وزن استانداردی ندارند و قالب منظم و خاصی هم ندارد برای همین شاید روی کاغذ حس خاصی را منتقل نکند.
آلبومی که قرار است پراحساس باشد معمولا ترانه‌های ویژه‏ای نیاز دارد، در واقع ترانه‌هایی که به‌خودی‌خود ترانه بوده‏اند و بعدا ملودی روی آنها ساخته شده است. معمولا وقتی اول ملودی ساخته می‌شود و بعدا شعر روی آنها نوشته می‌شود این‌طور احساس می‌شود که شعر خیلی اهمیت ندارد.
دقیقا همین‌طور است که شما می‏گویید اما در مورد مهرزاد امیرخانی می‌توانم بگویم تنها کسی است که دیده‏ام کارهایش هم حس دارد و هم اینکه این‌طور نیست که بگوییم فقط وزن کار را رعایت کرده است.
شما به‌راحتی می‌توانستید با ترانه‏سراهای دیگری هم کار کنید و این امکان وجود داشت که برای برخی قطعات ترانه‌های بهتری نوشته شود. اصلا به ترانه‏سرای دیگری فکر نکردید؟
قبل از اینکه با مهرزاد (امیرخانی) آَشنا شوم با اشخاصی که در این زمینه فعالیت می‌کردند کار می‌کردم اما واقعا کسی که از نظر من توانست آن احساس را به خوبی منتقل کند و کار را درست انجام دهد، مهرزاد بود.
دوستانه به این موضوع نگاه می‌کنید؟
به‌هیچ‌عنوان، چون مدت طولانی است که با هم همکاری می‌کنیم. مثلا در این آلبوم شعر علی بحرینی هم حضور دارد که یکی از بهترین ترانه‌های آلبوم است. من معتقدم هر کاری را باید بجا انجام داد و از نظر من توانایی مهرزاد تا حدی بود که بیشتر ترانه‌های آلبوم را به او بسپارم.
درست است که ثابت‌بودن تیم تولید می‌تواند باعث یکدستی آلبوم شود اما هیچ‏وقت نگران این موضوع نبودید که کارکردن با یک ترانه‏سرا برای چنین فضایی ممکن است کارهایتان را به تکرار برساند؟
چون اولین آلبومم بود و مردم هم این فضا را دوست دارند، فکر نمی‌کنم به یک‏نواختی رسیده باشد. هر کلمه حتی اگر تکراری هم باشد روی یک ملودی متفاوت، حس متفاوتی را القا می‌کند.
بله اما اگر ملودی‏ساز، خواننده و حس‏ها یکی باشد این جریان یک‏مقدار متفاوت‏تر می‌شود.
ملودی‏ها متفاوت است و واقعا هیچ شباهتی با یکدیگر ندارند...
اولین‌بار چه زمانی توانستید بازتاب خوبی از کارهایتان در فضای مجازی بگیرید؟
اولین‌بار مربوط به زمانی بود که قطعه «یکی هست» منتشر شد.
پیش از این ترک، چقدر شنونده داشتید؟
خیلی کم بودند. یک‏سری مخاطب خاص بودند که کارهایم را دنبال می‌کردند اما فراگیر نبود.
آماری از اینکه ترک «یکی هست» چقدر در فضای مجازی دانلود شد، دارید؟
آمار خاصی از دانلود ندارم، چون خیلی برایم مهم نیست. به نظرم بازتابی که حضوری از مردم می‏بینی، خیلی مهم‌تر از تعداد دانلودهاست.
آقای پاشایی، وقتی کارتان منتشر شد خیلی‌ها شما را با محسن یگانه مقایسه می‌کردند و می‌گفتند شبیه او می‌خوانی. آیا خواننده مورد علاقه شما، محسن یگانه بود؟
خیر. شادمهر عقیلی آن زمان‏ها جزو اولین خوانندگان مجاز بود و به‌هر‌حال بر تمام خواننده‌ها، حتی کسانی که صدایشان به او شباهت ندارد، تاثیر خودش را گذاشته است. معمولا این اتفاق پیش می‏آید اما از یکجا به بعد هر کس سعی می‌کند دنبال استایل و سبک خودش برود. البته آقای یگانه را دوست دارم.
یکی از ویژگی‌های شادمهر موزیسین‌بودنش بود که باعث می‌شد خودش به نحوی مولف باشد و یکی از ویژگی‌هایی که محسن یگانه داشت این بود که خودش هم ترانه می‏گفت. این دو موضوع در شما هم وجود داشت؟
شاید من گاهی اوقات تنظیم کنم، آهنگ‏سازی کنم و بخوانم اما ملودی‏سازی ژانری است که بیش‏تر از همه از پس آن برمی‏آیم.
شما خیلی حرفه‌ای کار را شروع کردید و برای خودتان مدیر برنامه و تهیه‌کننده گذاشتید و کار را محکم و حرفه‌ای پیش بردید. آقای کرد از چه زمانی وارد پروسه تولید آلبوم شما شد؟
مهدی تقریبا از زمانی که من موسیقی را شروع کردم با من آشنا شد. قبل از این هم کار موسیقی انجام می‌داد و بیشتر کار اجرایی و تهیه‏کنندگی کنسرت‏ها را بر عهده داشت.
پیش از آن با چه کسانی کار کرده بود؟
حمید عسگری، احسان خواجه‏امیری، رضا صادقی و همکاری‌هایی با آقای توتونچیان داشت.
پس دلیل همکاری شما با آقای توتونچیان (موسسه ققنوس) مهدی بود؟
بله. به من لطف داشت و از صدای من خوشش آمده بود و فکر می‌کنم قطعه «یکی هست» را تازه شروع کرده بودم که تصمیم گرفت برای من در کرج کنسرت بگذارد. تبلیغات خیلی گسترده‌ای هم انجام داد تا مرا به مردم بشناساند. البته بیشتر کسانی که آمدند کسانی بودند که مرا از فضای مجازی می‌شناختند. خلاصه آنکه استارت این کار را زدیم و قطعه «یکی‌هست» هم طی همان پروسه منتشر شد و با استقبال هم مواجه شد...
کارمان را این‌طوری آغاز کردیم و اواخر سال89، ایشان مجوزهای کار من را گرفت و سه کنسرت هم در کرج برگزار کردیم که خیلی مورد استقبال واقع شد. سه روز قبل از اجرای کنسرت تمام بلیت‌ها فروخته شده بود و به اصطلاح Sold out شده بود. تبلیغات محیطی زیادی داشتیم، علاوه بر آن روزنامه‌ها و پیامک هم داشتیم. تبلیغات خیلی خوب بود. بعد از آن کنسرت‏ها تصمیمات جدی‏تری گرفتیم و برنامه‌هایمان را با هم مشخص کردیم.
آقای پاشایی، آیا با انتشار آلبوم به انتظاراتی که داشتید، رسیدید؟
از‌لحاظ پخش که خیلی خوب بود و مهدی کرد کارش را درست انجام داد اما از لحاظ بازتاب کار، احتیاج به زمان دارد. هم فکر و ایده من و هم میلاد به گونه‏ای نبود که کاری کنیم از همان ابتدا همه، کار را بشنوند و یک آلبوم ریتمیک به بازار ارایه کنیم بلکه بیشتر به ماندگاری و حس کارها فکر کردیم. معمولا این نوع کارها برای جا‌افتادن بین مردم احتیاج به زمان دارد.
تعداد قطعات آلبوم یک‏مقدار زیاد نبود؟
ما یک‏سری قطعات را به این دلیل به آلبوم اضافه کردیم که فضای آلبوم کمی تغییر کند. مثلا یک ترک ماژور (قطعه یازده) به این دلیل که فضای آلبوم کمی تغییر کند به کار اضافه کردیم، البته خودم هم به این فضا علاقه‌مندم و سلیقه اصلی خودم شاید این فضا باشد.
آن ترک کاور بود؟
بیشتر الهام‌گرفته است. یعنی تکنیک‌خواندن آن براساس یک کار غربی است.
فکر می‌کنم خیلی اهل ریسک‌کردن نباشید.
بله. خیلی اهل ریسک‌کردن نیستم.
به‌دلیل اینکه تنها یک ترک را در این فضا خوانده بودید، این سوال را کردم. امکان این هست که بخواهید فعالیت‌تان را در سبک و سیاق ترک 11 و استفاده از تحریرهای سبک بولوز ادامه دهید؟
این‌کار را حتما انجام می‌دهم اما ریسک نمی‌کنم. درواقع کاری انجام نمی‌دهم که فقط برای دل خودم باشد.
یک‌قطعه شش‌و‌هشت هم در آلبوم بود که فکر می‌کنم با توجه به فضای اسلو و آرام آلبوم زیادی ریتمیک بود و خیلی با فضای کلی آلبوم هماهنگ نبود. شاید بهتر بود تنظیم کمی خلوت‏تر و نرم‏تر بود.
ما به‌دلیل اینکه فضای یکنواخت آلبوم بشکند، این قطعه را در آلبوم گذاشتیم.
البته منظور من این نیست که چرا کار شش‌و‌هشت را در آلبوم قرار داده‏اید. حرف من این است که تنظیم کار با توجه به فضای کلی آلبوم یک‏مقدار شلوغ بود.
فکر می‌کنم این موضوع ‏مقداری سلیقه‏ای باشد.
دقیقا. اما یکی از وظایف سنگینی که هنرمند بر عهده دارد، این است که سعی کند برای مردم سلیقه‌سازی کند و در این زمینه این سلیقه را خواننده می‌تواند به‌راحتی به مردم القا کند. پس چه بهتر که سعی کند سلیقه درست و خوبی را به مردم بدهد.
بله، اما خیلی مواقع با توجه به بازتابی که در بین مردم داشته، می‌توانیم بفهمیم که کار درستی کرده‏ایم یا نه که خداروشکر این قطعه بازتاب خوبی داشته است.
آیا این آلبوم توانست شما را برای آلبوم‏های بعدی امیدوار کند و انگیزه‏ای باشد برای ادامه این مسیر؟
صددرصد. اما طی مدت زمانی که مردم کار را گوش می‌کنند تجربه‌های جدیدی کسب می‌کنیم و متوجه می‌شویم که کجای کار اشتباه کرده‏ایم و بالعکس.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.