|

ما چگونه ما شدیم

آرمان احمری

من و آقا فلامرز از بچگی با هم بزرگ شدیم. رفاقتمان زبانزد همه بچه‌های محله‌ بود. اما یه‌کم با هم فرق داشتیم. فلامرز معروف بود به فلی‌پاطلا! اول شاخ و شانه می‌کشید و سر و صدای حسابی راه می‌انداخت، تا تقی به توقی می‌خورد فقط دو تا پا در حال فرار می‌دیدی و من بدبخت که گیرشان افتاده بودم و حسابی شل و پل می‌شدم! فلامرز با اینکه خودش هم می‌دانست جرات دست انداختن ندارد باز هم کوتاه نمی‌آمد و به همین شربازی‌هایش ادامه می‌داد. هرچه به او می‌گفتم سره خور پرچه شرت نیاد، انگار داشتم تو گوش خر می‌خواندم! کلا حرف‌های مرا قبول نمی‌کرد.
توی محل کتاب خواندن و هیکلم را مسخره می‌کردند. به قول فلامرز مردنی بودم. اول‌ها بهم می‌گفتند مردنی، تا اینکه یک روز زمستان بود و برف زیادی آمده بود. داشتم از روی پل هوایی که کاملا یخ زده بود، رد می‌شدم بروم آن طرف پیش فلامرز که پایم لیز خورد و از پل هوایی افتادم پایین روی ماشین آشغالی که داشت حرکت می‌کرد! فلامرز هم بدو دنبالمان آمد و جلوی ماشین را گرفت. من را پیاده کرد و گفت‌ای کتابا چیزخورت‌کردن! کارت به جایی رسیده دیه بری مه خودکشی مکنی کافکا!! از همان روز معروف شدم به کیو کافکا!
سال‌ها گذشت. من از دانشگاه بیکار و علاف برگشتم به محله و شنیدم فلامرز غروب‌ها می‌رود کوچه علی‌آقاجاویدان تا وقتی از خانه بیرون می‌آید به او سلام کند بلکه قیافه‌ا‌ش را بشناسد. این شده بود کار هر روزش!
یک روز تصمیم گرفتم بروم ببینمش. پرسان پرسان کوچه علی‌آقا را پیدا کردم ولی خبری از فلامرز نبود و تصمیم گرفتم همانجا منتظرش بمانم که از داخل خانه روبه‌رویی که خانه آقا غلام بود صدای جیغ آمد و عیالش در خانه را باز کرد. چادرش را پیچیده بود دور کمرش. بادمجانی هم زیر چشمش بود و فریادزنان می‌رفت سمت در خانه علی آقا «الان نشانت میدم!‌ ای علی آقا! بین توو محله‌ت رو زن دست بلند مکنن. ‌ای مردم بیاین بیرون...!». من که نگران دیر آمدن فلامرز شده بودم بدو رفتم به طرفش ببینم چه شده که چشمم به کوچه روبه‌رو افتاد، دیدم تپ و توز زیادی بلند شده و فلامرز دارد به سرعت به سمت من فرار می‌کند و یک لشکر هم دنبالش هستند.
همین لحظه بود که ندانستم چه شد دیدم آقا غلام با پیرهن سفید و کت روی شانش در حالی‌که کفش‌اش را لای پا انداخته بود و لنگی دور دستش پیچیده بود و شکمش جلوتر از خودش حرکت می‌کرد از خانه بیرون زد. همین‌که پیچید توی کوچه و می‌خواست برود جلوی زنش را بگیرد فلامرز محکم به او خورد. روی زمین افتادند و چند قل خوردند. گرد و خاک زیادی بلند شد و چشم چشم را نمی‌دید! عیال آقا غلام داشت با مشت به در خانه علی‌آقا می‌کوبید که گرد و خاک خوابید، دیدم فلامرز زانویش را گذاشته روی شکم آقا غلام و با دست گردنش را گرفته و دارد از ترس می‌لرزد. آقا غلام دستش را انداخت دور گردن فلامرز و می‌خواست بلند شود که سر همین صحنه علی‌آقاجاویدان از خانه بیرون زد و دید عیال غلام داد می‌زند به دادم برس و جوانی بالابرز غلام را خاک کرده. تا علی آقا از خانه بیرون آمد غلام دستش را انداخت. علی آقا آمد و گفت: «جوان اسمت چیه؟» فلامرز هم با صدایی لرزان گفت: «فـَ فـَ فـ َ فلامرز! !» زد روی شان فلامرز و گفت: «دستمریزاد داش فلامرز! نشان دادی اگه منم نباشم مردایی مثه تو هستن نذارن یه مشت نامرد دستشان رو زن بلند بشه.» لشکر پشت سرش هم تا این را شنیدند ‌گفتند: «ایولا پهلوان! ماشا‌اله ماشا‌اله» فلامرز هم هول شد و پایش را روی شکم آقا غلام فشار داد تا بلند شود و آقا غلام یک‌ ای بلند گفت. فلامرز بلند شد بادی به غبغبش انداخت و به من گفت: «آهای پسر! کتمه بنداز رو شانم!» از تعجب داشتم شاخ در می‌آوردم که این همان فلی‌پاطلای خودمان است یا دوا موایی، چیزی به او داده‌ا‌ند! راه افتادیم که برویم، جلوتر از من راه می‌رفت. بال گرفته بود و سرش را بالا می‌انداخت تا گردنش کلفت نشان دهد. از آن به بعد فلی‌پاطلا شد داش‌فلامرز و من شدم نوچه آقا.

من و آقا فلامرز از بچگی با هم بزرگ شدیم. رفاقتمان زبانزد همه بچه‌های محله‌ بود. اما یه‌کم با هم فرق داشتیم. فلامرز معروف بود به فلی‌پاطلا! اول شاخ و شانه می‌کشید و سر و صدای حسابی راه می‌انداخت، تا تقی به توقی می‌خورد فقط دو تا پا در حال فرار می‌دیدی و من بدبخت که گیرشان افتاده بودم و حسابی شل و پل می‌شدم! فلامرز با اینکه خودش هم می‌دانست جرات دست انداختن ندارد باز هم کوتاه نمی‌آمد و به همین شربازی‌هایش ادامه می‌داد. هرچه به او می‌گفتم سره خور پرچه شرت نیاد، انگار داشتم تو گوش خر می‌خواندم! کلا حرف‌های مرا قبول نمی‌کرد.
توی محل کتاب خواندن و هیکلم را مسخره می‌کردند. به قول فلامرز مردنی بودم. اول‌ها بهم می‌گفتند مردنی، تا اینکه یک روز زمستان بود و برف زیادی آمده بود. داشتم از روی پل هوایی که کاملا یخ زده بود، رد می‌شدم بروم آن طرف پیش فلامرز که پایم لیز خورد و از پل هوایی افتادم پایین روی ماشین آشغالی که داشت حرکت می‌کرد! فلامرز هم بدو دنبالمان آمد و جلوی ماشین را گرفت. من را پیاده کرد و گفت‌ای کتابا چیزخورت‌کردن! کارت به جایی رسیده دیه بری مه خودکشی مکنی کافکا!! از همان روز معروف شدم به کیو کافکا!
سال‌ها گذشت. من از دانشگاه بیکار و علاف برگشتم به محله و شنیدم فلامرز غروب‌ها می‌رود کوچه علی‌آقاجاویدان تا وقتی از خانه بیرون می‌آید به او سلام کند بلکه قیافه‌ا‌ش را بشناسد. این شده بود کار هر روزش!
یک روز تصمیم گرفتم بروم ببینمش. پرسان پرسان کوچه علی‌آقا را پیدا کردم ولی خبری از فلامرز نبود و تصمیم گرفتم همانجا منتظرش بمانم که از داخل خانه روبه‌رویی که خانه آقا غلام بود صدای جیغ آمد و عیالش در خانه را باز کرد. چادرش را پیچیده بود دور کمرش. بادمجانی هم زیر چشمش بود و فریادزنان می‌رفت سمت در خانه علی آقا «الان نشانت میدم!‌ ای علی آقا! بین توو محله‌ت رو زن دست بلند مکنن. ‌ای مردم بیاین بیرون...!». من که نگران دیر آمدن فلامرز شده بودم بدو رفتم به طرفش ببینم چه شده که چشمم به کوچه روبه‌رو افتاد، دیدم تپ و توز زیادی بلند شده و فلامرز دارد به سرعت به سمت من فرار می‌کند و یک لشکر هم دنبالش هستند.
همین لحظه بود که ندانستم چه شد دیدم آقا غلام با پیرهن سفید و کت روی شانش در حالی‌که کفش‌اش را لای پا انداخته بود و لنگی دور دستش پیچیده بود و شکمش جلوتر از خودش حرکت می‌کرد از خانه بیرون زد. همین‌که پیچید توی کوچه و می‌خواست برود جلوی زنش را بگیرد فلامرز محکم به او خورد. روی زمین افتادند و چند قل خوردند. گرد و خاک زیادی بلند شد و چشم چشم را نمی‌دید! عیال آقا غلام داشت با مشت به در خانه علی‌آقا می‌کوبید که گرد و خاک خوابید، دیدم فلامرز زانویش را گذاشته روی شکم آقا غلام و با دست گردنش را گرفته و دارد از ترس می‌لرزد. آقا غلام دستش را انداخت دور گردن فلامرز و می‌خواست بلند شود که سر همین صحنه علی‌آقاجاویدان از خانه بیرون زد و دید عیال غلام داد می‌زند به دادم برس و جوانی بالابرز غلام را خاک کرده. تا علی آقا از خانه بیرون آمد غلام دستش را انداخت. علی آقا آمد و گفت: «جوان اسمت چیه؟» فلامرز هم با صدایی لرزان گفت: «فـَ فـَ فـ َ فلامرز! !» زد روی شان فلامرز و گفت: «دستمریزاد داش فلامرز! نشان دادی اگه منم نباشم مردایی مثه تو هستن نذارن یه مشت نامرد دستشان رو زن بلند بشه.» لشکر پشت سرش هم تا این را شنیدند ‌گفتند: «ایولا پهلوان! ماشا‌اله ماشا‌اله» فلامرز هم هول شد و پایش را روی شکم آقا غلام فشار داد تا بلند شود و آقا غلام یک‌ ای بلند گفت. فلامرز بلند شد بادی به غبغبش انداخت و به من گفت: «آهای پسر! کتمه بنداز رو شانم!» از تعجب داشتم شاخ در می‌آوردم که این همان فلی‌پاطلای خودمان است یا دوا موایی، چیزی به او داده‌ا‌ند! راه افتادیم که برویم، جلوتر از من راه می‌رفت. بال گرفته بود و سرش را بالا می‌انداخت تا گردنش کلفت نشان دهد. از آن به بعد فلی‌پاطلا شد داش‌فلامرز و من شدم نوچه آقا.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.