|

داستانی از شرمین نادری

مرهم ماه گل‌سرخ

زمین خورده بودم، همیشه خاطره‌ای هست از زمین خوردن‌ها، پوست‌های کنده‌شده، مرکورکورم سوزآور، دست‌هایی که برای بلند کردنت دراز می‌شوند، مادربزرگ‌هایی که بغلت می‌کنند و مویت را نوازش می‌کنند و البته گریه‌های بی‌امان. اما اولین خاطره من از زمین خوردنم گمانم فرق دارد با همه این‌ها، چون من زمین خورده بودم و هوا تاریک بود و تابستان بود و درخت موی حیاط یله شده بود روی باغچه و پسر بی‌ریخت همسایه که حتی اسمش هم یادم هست، با شکم گنده‌اش به زمین خوردنم می‌خندید. دوچرخه که نه، چهارچرخه‌ام ولو بود روی آسفالت کوچه و من روی زمین نشسته بودم و حس می‌کردم قلبم سوراخ است که نبود و آن قطره‌های درشت و خیسی که می‌چکید روی پیراهنم، نه از زخم قلب، که از زخم سر بود و آن شکافی که می‌جوشید و می‌غرید و قل‌قل می‌کرد و خون خیس و قرمزی که می‌سرید روی پیشانی و می‌افتاد روی گردن و به نشانه حماقت من دور گردنم حلقه می‌زد. زمین خورده بودم و عصر تابستان بود و مادر سرگرم بچه تازه‌آمده و درنتیجه کسی دوستم نداشت و کسی بغلم نمی‌کرد و به درک که من زمین خورده بودم. تا این‌جای کار همه چیز گریه‌دار بود، حتی خنده بی‌مزه پسر همسایه که اسمش را تا آخر نمی‌گویم، یا چه می‌دانم عربده دختر آن یکی همسایه که از خون می‌ترسید، یا دماغ من که هی بوی چسبناک و داغ زخم را می‌کشید وهی به خرخر می‌افتاد و عین دماغ گربه جمع می‌شد و حالم را به هم می‌زد. لابد همین هم بود که من پاکشان راه افتادم و چهارچرخه‌ام را وسط کوچه ول کردم و خزیدم توی باغچه پشت بوته گنده رز که هرسال تابستان با گل‌های سرخ و مخملینش عکس یادگاری می‌گرفتیم و‌‌ همان‌جا کز کردم و نگاه کردم به شرشر بی‌پایان رنگ قرمز که از گردنم می‌سرید و پای بوته گل می‌افتاد و به دل خاک می‌رفت و بویش توی دماغم جا می‌ماند. خب دیگر گفتم که تا این‌جای قصه گریه‌دار بود، اما بعدش گمانم فرق می‌کرد، چون قرار نبود کسی دست روی سرم بکشد یا داغی سرم را به خنکی اشک چشمش بشوید که فقط من بودم و خودم و همین هم بود که با عقل ناقص خودم دست دراز کردم و یک دانه برگ سرخ رز کندم و گذاشتم روی سوراخ سرم و تا سه شمردم و حس کردم چیزی توی سرم وزوز کرد و خاموش شد و خوشم آمد از این احساس و بلند شدم و روی چمن‌های باغچه برای خودم گشتم و کمی برگ موی خوش‌مزه و چند تا برگ انجیر برداشتم و مرهمی مثل مرهم‌های توی قصه‌های مادربزرگ ساختم و‌‌ همان‌جور که سیمرغ با تف خودش و یک دانه پر خودش می‌گذاشت روی زخم زال، تفی رویش انداختم به خیالی و بعد هم چپاندمش روی زخمم و بعد تکه نخ نایلونی که بوته درشت و چاق گل سرخ را سرپا نگه می‌داشت، با سنگ بریدم و نخ را دراز کردم و بعد هم خوب پیچاندمش دور سرم و زخم سر تب‌دار و جوشانم را گره زدم و دوباره چپیدم گوشه دیوار و به ماه تازه که داشت می‌دمید، نگاه کردم و چشم بستم و توی خیال خودم زخمم عین زخم پرنده‌های قصه حسن یوسف جمع شد و خونش گل رز شد و همه دنیا را گل رز برداشت و حیاط پر از بوی خوش گلاب‌های نذری مادربزرگ شد و خواب همین‌جوری پاورچین آمد و من را برد؛ من را برد به خانه پر از بوهای خوش و تنظیف‌های سفید و شیربرنج‌های خوش‌رنگ که با مربای گل سرخ می‌چسبید. راستی اسم پسر همسایه کیوان بود و چقدر به من می‌خندید.

زمین خورده بودم، همیشه خاطره‌ای هست از زمین خوردن‌ها، پوست‌های کنده‌شده، مرکورکورم سوزآور، دست‌هایی که برای بلند کردنت دراز می‌شوند، مادربزرگ‌هایی که بغلت می‌کنند و مویت را نوازش می‌کنند و البته گریه‌های بی‌امان. اما اولین خاطره من از زمین خوردنم گمانم فرق دارد با همه این‌ها، چون من زمین خورده بودم و هوا تاریک بود و تابستان بود و درخت موی حیاط یله شده بود روی باغچه و پسر بی‌ریخت همسایه که حتی اسمش هم یادم هست، با شکم گنده‌اش به زمین خوردنم می‌خندید. دوچرخه که نه، چهارچرخه‌ام ولو بود روی آسفالت کوچه و من روی زمین نشسته بودم و حس می‌کردم قلبم سوراخ است که نبود و آن قطره‌های درشت و خیسی که می‌چکید روی پیراهنم، نه از زخم قلب، که از زخم سر بود و آن شکافی که می‌جوشید و می‌غرید و قل‌قل می‌کرد و خون خیس و قرمزی که می‌سرید روی پیشانی و می‌افتاد روی گردن و به نشانه حماقت من دور گردنم حلقه می‌زد. زمین خورده بودم و عصر تابستان بود و مادر سرگرم بچه تازه‌آمده و درنتیجه کسی دوستم نداشت و کسی بغلم نمی‌کرد و به درک که من زمین خورده بودم. تا این‌جای کار همه چیز گریه‌دار بود، حتی خنده بی‌مزه پسر همسایه که اسمش را تا آخر نمی‌گویم، یا چه می‌دانم عربده دختر آن یکی همسایه که از خون می‌ترسید، یا دماغ من که هی بوی چسبناک و داغ زخم را می‌کشید وهی به خرخر می‌افتاد و عین دماغ گربه جمع می‌شد و حالم را به هم می‌زد. لابد همین هم بود که من پاکشان راه افتادم و چهارچرخه‌ام را وسط کوچه ول کردم و خزیدم توی باغچه پشت بوته گنده رز که هرسال تابستان با گل‌های سرخ و مخملینش عکس یادگاری می‌گرفتیم و‌‌ همان‌جا کز کردم و نگاه کردم به شرشر بی‌پایان رنگ قرمز که از گردنم می‌سرید و پای بوته گل می‌افتاد و به دل خاک می‌رفت و بویش توی دماغم جا می‌ماند. خب دیگر گفتم که تا این‌جای قصه گریه‌دار بود، اما بعدش گمانم فرق می‌کرد، چون قرار نبود کسی دست روی سرم بکشد یا داغی سرم را به خنکی اشک چشمش بشوید که فقط من بودم و خودم و همین هم بود که با عقل ناقص خودم دست دراز کردم و یک دانه برگ سرخ رز کندم و گذاشتم روی سوراخ سرم و تا سه شمردم و حس کردم چیزی توی سرم وزوز کرد و خاموش شد و خوشم آمد از این احساس و بلند شدم و روی چمن‌های باغچه برای خودم گشتم و کمی برگ موی خوش‌مزه و چند تا برگ انجیر برداشتم و مرهمی مثل مرهم‌های توی قصه‌های مادربزرگ ساختم و‌‌ همان‌جور که سیمرغ با تف خودش و یک دانه پر خودش می‌گذاشت روی زخم زال، تفی رویش انداختم به خیالی و بعد هم چپاندمش روی زخمم و بعد تکه نخ نایلونی که بوته درشت و چاق گل سرخ را سرپا نگه می‌داشت، با سنگ بریدم و نخ را دراز کردم و بعد هم خوب پیچاندمش دور سرم و زخم سر تب‌دار و جوشانم را گره زدم و دوباره چپیدم گوشه دیوار و به ماه تازه که داشت می‌دمید، نگاه کردم و چشم بستم و توی خیال خودم زخمم عین زخم پرنده‌های قصه حسن یوسف جمع شد و خونش گل رز شد و همه دنیا را گل رز برداشت و حیاط پر از بوی خوش گلاب‌های نذری مادربزرگ شد و خواب همین‌جوری پاورچین آمد و من را برد؛ من را برد به خانه پر از بوهای خوش و تنظیف‌های سفید و شیربرنج‌های خوش‌رنگ که با مربای گل سرخ می‌چسبید. راستی اسم پسر همسایه کیوان بود و چقدر به من می‌خندید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.