|

سونامی سرطان یا بدخیمی فرهنگی ؟

دکتر سمیرا رزاقی. متخصص پرتودرمانی

آخرین مریض امروز بود، نوبت اولین ویزیت او برای 3 روز دیگر گذاشته شده بود، ولی به علت درد شدید شکم همراه با تهوع و استفراغ به بخش اسکرین مراجعه کرده ، و دستیار داخلی با نامه مشاوره او را به بخش رادیو تراپی آنکولوژی فرستاده بود، قبل از اینکه وارد اتاق شود، پرونده او را سریع مرور کردم. بیمار زنی 28 ساله بود که به علت توده تخمدان راست 23 روز پیش توسط جراح زنان تحت عمل جراحی قرار گرفته بود. در حین عمل علاوه بر توده تخمدان، مایع آسیت(مایع آزاد داخل شکمی) فراوان در حفره لگن دیده شده بود؛ توده تخمدان خارج شده و همراه با مایع آسیت ( داخل شکمی ) جهت تشخیص به آزمایشگاه پاتولوژی فرستاده شده بود.جواب پاتولوژی دیس ژرمینوم تخمدان راست( نوعی سرطان تخمدان ) همراه با مایع آسیت مثبت بدخیم گزارش شده بود. بنابراین، بیمار جهت شیمی درمانی به بخش ما ارجاع شده بود. از همراه بیمار خواسته بودند که در اولین مراجعه علاوه بر آزمایشات روتین، سیتی اسکن شکم ولگن هم همراه داشته باشد و اولین نوبت بیمار هم، 3 روز دیگر گذاشته شده، ولی بیمار از روز قبل دچار دردهای شکمی در ربع فوقانی راست همراه با تهوع و استفراغ شده بود. زن جوانی همراه با مردی که احتمالا همسرش بود وارد اتاق شدند. از او خواستم که برای معاینه روی تخت دراز بکشد. در معاینه شکم بیمار، آسیت (مایع داخل شکمی) شدید وجود داشت، از او پرسیدم چند وقت است که شکمش بر آمده شده؟ با تعجب نگاهی به شکمش کرد و گفت : نمی دانم ؛ نفهمیدم ... بیمار علایم تندرنس (درد) در ربع فوقانی راست هم داشت. در معاینه ناحیه گردن متوجه توده ای با اندازه 6 در 2.5 سانتی متر در قسمت سوپراکلاویکولار(فوق ترقوه ای) راست شدم که کاملا سفت و غیر متحرک بود.از او پرسیدم این توده از چه زمانی وجود داشته است؟ دستی به گردن خود کشید و گفت : من اصلا متوجه نشدم... با هر سوال، من بیشتر متحیر می شدم ، توده ناحیه گردن آنقدر بزرگ بود که با نگاه کردن هم کاملا واضح بود! ولی بیمار از وجود آن بی اطلاع بود، انگار که حتی در آیینه هم مدتها بود خود را نگاه نکرده بود. بعد از معاینه بیمار، عکس های سیتی اسکن او را بررسی کردم ؛ همان طور که در معاینه هم مشخص بود مایع آسیت فراوان در شکم و لگن وجود داشت؛ در گیری منتشر پریتوین(صفاق) و متاستاز(درگیری) کبدی از یافته های دیگر سیتی اسکن بود، همچنین ، درگیری پلور(پرده دور ریه) سمت راست هم در عکس ها وجود داشت... و من باز هم با تعجب از بیمار پرسیدم که آیا متوجه هیچ کدام از علایم خود نشده است؟ و او می گفت فقط شکم درد داشته است. از او پرسیدم: دیپلم داری؟ جواب داد که فقط تا کلاس دوم راهنمایی درس خوانده است.
بعد از سوالهای من به طرف آیینه بالای دستشویی اتاق معاینه رفت و با تعجب به گردن خود نگاه کرد، انگار، مدتها بود حتی جسم خود را هم فراموش کرده بود. از همسرش پرسیدم آیا او هم متوجه برآمدگی شدید شکم و توده بزرگ ناحیه گردن همسرش نشده است؟ ولی بلافاصله از سوال خودم تعجب کردم، در سرزمینی که زنانش حتی جسم خویش را هم به فراموشی سپرده اند فریاد از نادیده انگاشته شدن توسط شوهرانشان، چقدر تمسخر برانگیز است !!! سخن از خشونت علیه زنان چه قدر پوچ است آنجا که زنان جوانش در قرن 21، مانند جاندارانی غیر از انسان، علایم بیماری را در خود فقط با درد تشخیص میدهند. سخن از نادیده انگاشته شدن حقوق زنان چه قدر مضحک است آنجا که زنی هفته ها چهره خود را در آیینه ندیده باشد.
و من بیش از آنکه از بیماری پیشرفته زن متاسف شده باشم، بر فقر فرهنگی او تاسف خوردم، بر مادران این سرزمین تاسف خوردم و باز هم بیش از آن بر نسل آینده ای که در مکتب آنان پرورش می یابند متاسف شدم.
در سرزمین من به جای حقوق بشر باید از خشونت زنان علیه خودشان سخن گفت، به جای عدالت جنسیتی باید از زنانی نوشت که به جسم خویش اهمیت نمی دهند، صحبت از پرورش روح و کسب فضایل انسانی که دیگر خنده آور است. شاید به جای درمان سرطان جسم؛ باید راهی برای رهایی از بدخیمی شدید فرهنگی ـ اجتماعی شایع در میان مردمانی یافت که حتی خودشان هم از وجود خویش بی خبرند. به جای تاسف بر درد های جسمی باید به درد های روحی و نادانی های عظیمی گریست که قرنهاست زنان و مردانش را رها نکرده است.

آخرین مریض امروز بود، نوبت اولین ویزیت او برای 3 روز دیگر گذاشته شده بود، ولی به علت درد شدید شکم همراه با تهوع و استفراغ به بخش اسکرین مراجعه کرده ، و دستیار داخلی با نامه مشاوره او را به بخش رادیو تراپی آنکولوژی فرستاده بود، قبل از اینکه وارد اتاق شود، پرونده او را سریع مرور کردم. بیمار زنی 28 ساله بود که به علت توده تخمدان راست 23 روز پیش توسط جراح زنان تحت عمل جراحی قرار گرفته بود. در حین عمل علاوه بر توده تخمدان، مایع آسیت(مایع آزاد داخل شکمی) فراوان در حفره لگن دیده شده بود؛ توده تخمدان خارج شده و همراه با مایع آسیت ( داخل شکمی ) جهت تشخیص به آزمایشگاه پاتولوژی فرستاده شده بود.جواب پاتولوژی دیس ژرمینوم تخمدان راست( نوعی سرطان تخمدان ) همراه با مایع آسیت مثبت بدخیم گزارش شده بود. بنابراین، بیمار جهت شیمی درمانی به بخش ما ارجاع شده بود. از همراه بیمار خواسته بودند که در اولین مراجعه علاوه بر آزمایشات روتین، سیتی اسکن شکم ولگن هم همراه داشته باشد و اولین نوبت بیمار هم، 3 روز دیگر گذاشته شده، ولی بیمار از روز قبل دچار دردهای شکمی در ربع فوقانی راست همراه با تهوع و استفراغ شده بود. زن جوانی همراه با مردی که احتمالا همسرش بود وارد اتاق شدند. از او خواستم که برای معاینه روی تخت دراز بکشد. در معاینه شکم بیمار، آسیت (مایع داخل شکمی) شدید وجود داشت، از او پرسیدم چند وقت است که شکمش بر آمده شده؟ با تعجب نگاهی به شکمش کرد و گفت : نمی دانم ؛ نفهمیدم ... بیمار علایم تندرنس (درد) در ربع فوقانی راست هم داشت. در معاینه ناحیه گردن متوجه توده ای با اندازه 6 در 2.5 سانتی متر در قسمت سوپراکلاویکولار(فوق ترقوه ای) راست شدم که کاملا سفت و غیر متحرک بود.از او پرسیدم این توده از چه زمانی وجود داشته است؟ دستی به گردن خود کشید و گفت : من اصلا متوجه نشدم... با هر سوال، من بیشتر متحیر می شدم ، توده ناحیه گردن آنقدر بزرگ بود که با نگاه کردن هم کاملا واضح بود! ولی بیمار از وجود آن بی اطلاع بود، انگار که حتی در آیینه هم مدتها بود خود را نگاه نکرده بود. بعد از معاینه بیمار، عکس های سیتی اسکن او را بررسی کردم ؛ همان طور که در معاینه هم مشخص بود مایع آسیت فراوان در شکم و لگن وجود داشت؛ در گیری منتشر پریتوین(صفاق) و متاستاز(درگیری) کبدی از یافته های دیگر سیتی اسکن بود، همچنین ، درگیری پلور(پرده دور ریه) سمت راست هم در عکس ها وجود داشت... و من باز هم با تعجب از بیمار پرسیدم که آیا متوجه هیچ کدام از علایم خود نشده است؟ و او می گفت فقط شکم درد داشته است. از او پرسیدم: دیپلم داری؟ جواب داد که فقط تا کلاس دوم راهنمایی درس خوانده است.
بعد از سوالهای من به طرف آیینه بالای دستشویی اتاق معاینه رفت و با تعجب به گردن خود نگاه کرد، انگار، مدتها بود حتی جسم خود را هم فراموش کرده بود. از همسرش پرسیدم آیا او هم متوجه برآمدگی شدید شکم و توده بزرگ ناحیه گردن همسرش نشده است؟ ولی بلافاصله از سوال خودم تعجب کردم، در سرزمینی که زنانش حتی جسم خویش را هم به فراموشی سپرده اند فریاد از نادیده انگاشته شدن توسط شوهرانشان، چقدر تمسخر برانگیز است !!! سخن از خشونت علیه زنان چه قدر پوچ است آنجا که زنان جوانش در قرن 21، مانند جاندارانی غیر از انسان، علایم بیماری را در خود فقط با درد تشخیص میدهند. سخن از نادیده انگاشته شدن حقوق زنان چه قدر مضحک است آنجا که زنی هفته ها چهره خود را در آیینه ندیده باشد.
و من بیش از آنکه از بیماری پیشرفته زن متاسف شده باشم، بر فقر فرهنگی او تاسف خوردم، بر مادران این سرزمین تاسف خوردم و باز هم بیش از آن بر نسل آینده ای که در مکتب آنان پرورش می یابند متاسف شدم.
در سرزمین من به جای حقوق بشر باید از خشونت زنان علیه خودشان سخن گفت، به جای عدالت جنسیتی باید از زنانی نوشت که به جسم خویش اهمیت نمی دهند، صحبت از پرورش روح و کسب فضایل انسانی که دیگر خنده آور است. شاید به جای درمان سرطان جسم؛ باید راهی برای رهایی از بدخیمی شدید فرهنگی ـ اجتماعی شایع در میان مردمانی یافت که حتی خودشان هم از وجود خویش بی خبرند. به جای تاسف بر درد های جسمی باید به درد های روحی و نادانی های عظیمی گریست که قرنهاست زنان و مردانش را رها نکرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.