در جستجوی گیلان
علی مشمولی
از اتوبوس پیاده شد. تنها نامی می دانست از گیلان و فرهنگی که از لا به لای کتابها او را به گیلان کشانده بود. دور و برش را نگاه کرد، "خوش آمد" ی به خودش گفت و راننده را بیش از این معطل نساخت.
- مرکز شهر میرم آقا
راننده از آینه نگاهی به عجیبیِ جمله او به عقب انداخت
- کجا میری؟
- بازار
از شلوغی خیابان که رد شد در انتها به ازدحامی از جمعیت انسانی رسید که در میان رنگهای میوه ها شناور بودند. تنها عده ی کمی رد می شدند و می توانستند خود را به انتهای بازار برسانند. سیگارش را روشن کرد و روی یکی از صندلی های رو به روی کتابخانه ملی نشست. به مجسمه های اطراف که انگار سوراخ حجیمی بودند در فضا نگاه میکرد. هوا کمی سرد بود و دستفروشها زودتر از زمان معمول سایر شهرها وسایلشان را جمع کردند. در ذهنش برنامه هایی داشت که به تئاتر برود یا جنگلهای آنجا را ببیند و یا به موزه های شهر سر بزند. انگار دنبال چیزی می گشت. هرجا می رسید عکسی می گرفت و یا کلمه هایی را می نوشت اما خبری از ارضای حس آشنایی نبود. آخر مگر می شود در یک روز با فرهنگ جایی آشنا شد؟! دور خودش می چرخید. وقت نهار که شد آدرس رستورانی با غذاهای محلی را گرفت تا دلی ازغذا دربیاورد. نهار را خورد و با ناراحتی به خیابان برگشت. انگار هیچ جوری سیر نمیشد. ناگهان سرش تیر کشید. قطره ی درشت بارانی درست وسط فرقش فرود آمده بود و در عرض چند ثانیه آسمان بارانی شد. خودش را به کافه ای رساند و نزدیک ترین میز به پنجره را انتخاب کرد تا حواسش به باران باشد. بند نمی آمد.
چند ساعتی گذشت و هرچه می شد سفارش داده بود اما باران بند نمی آمد. تمام عکسهایی را که گرفته بود از حافظه ی دوربینش پاک و تمام نوشته هایش را پاره کرد. جایی نداشت برود. ساعتها کنار همان پنجره ماند.
کسی به آرامی روی شانه اش زد - آقا ببخشید، داریم کافه رو تعطیل می کنیم، خواب بودید نخواستیم بیدارتون کنیم.
فورا نگاهی به ساعتش انداخت. نیمه شب بود و صدای باران به راحتی شنیده می شد. آدرس هتلی را پرسید و از کافه دور شد.
صبح روز بعد که از کنار رودخانه می گذشت کنار هر لوله ی فاضلابی، زلالیِ آب باران خورده جریحه دار می شد و او محکم دماغش را گرفت تا صبحِ بوداری نداشته باشد. همه ی تابلو ها و دیوارها را به دقت نگاه می کرد تا شاید بتواند به تئاتر، کنسرت و یا مراسمی آیینی برود اما خبری نبود.
دماغش را گرفت، گوشش از صدای پشت چراغ قرمز پُر شده بود و زبانش هم جز غریبی چیزی برایش نیاورده بود. حالا او مانده بود و دو چشم ، یا شاید هم دو چشم از او پشت پنجره کافه،باقی مانده بود، منتظر باران!
از اتوبوس پیاده شد. تنها نامی می دانست از گیلان و فرهنگی که از لا به لای کتابها او را به گیلان کشانده بود. دور و برش را نگاه کرد، "خوش آمد" ی به خودش گفت و راننده را بیش از این معطل نساخت.
- مرکز شهر میرم آقا
راننده از آینه نگاهی به عجیبیِ جمله او به عقب انداخت
- کجا میری؟
- بازار
از شلوغی خیابان که رد شد در انتها به ازدحامی از جمعیت انسانی رسید که در میان رنگهای میوه ها شناور بودند. تنها عده ی کمی رد می شدند و می توانستند خود را به انتهای بازار برسانند. سیگارش را روشن کرد و روی یکی از صندلی های رو به روی کتابخانه ملی نشست. به مجسمه های اطراف که انگار سوراخ حجیمی بودند در فضا نگاه میکرد. هوا کمی سرد بود و دستفروشها زودتر از زمان معمول سایر شهرها وسایلشان را جمع کردند. در ذهنش برنامه هایی داشت که به تئاتر برود یا جنگلهای آنجا را ببیند و یا به موزه های شهر سر بزند. انگار دنبال چیزی می گشت. هرجا می رسید عکسی می گرفت و یا کلمه هایی را می نوشت اما خبری از ارضای حس آشنایی نبود. آخر مگر می شود در یک روز با فرهنگ جایی آشنا شد؟! دور خودش می چرخید. وقت نهار که شد آدرس رستورانی با غذاهای محلی را گرفت تا دلی ازغذا دربیاورد. نهار را خورد و با ناراحتی به خیابان برگشت. انگار هیچ جوری سیر نمیشد. ناگهان سرش تیر کشید. قطره ی درشت بارانی درست وسط فرقش فرود آمده بود و در عرض چند ثانیه آسمان بارانی شد. خودش را به کافه ای رساند و نزدیک ترین میز به پنجره را انتخاب کرد تا حواسش به باران باشد. بند نمی آمد.
چند ساعتی گذشت و هرچه می شد سفارش داده بود اما باران بند نمی آمد. تمام عکسهایی را که گرفته بود از حافظه ی دوربینش پاک و تمام نوشته هایش را پاره کرد. جایی نداشت برود. ساعتها کنار همان پنجره ماند.
کسی به آرامی روی شانه اش زد - آقا ببخشید، داریم کافه رو تعطیل می کنیم، خواب بودید نخواستیم بیدارتون کنیم.
فورا نگاهی به ساعتش انداخت. نیمه شب بود و صدای باران به راحتی شنیده می شد. آدرس هتلی را پرسید و از کافه دور شد.
صبح روز بعد که از کنار رودخانه می گذشت کنار هر لوله ی فاضلابی، زلالیِ آب باران خورده جریحه دار می شد و او محکم دماغش را گرفت تا صبحِ بوداری نداشته باشد. همه ی تابلو ها و دیوارها را به دقت نگاه می کرد تا شاید بتواند به تئاتر، کنسرت و یا مراسمی آیینی برود اما خبری نبود.
دماغش را گرفت، گوشش از صدای پشت چراغ قرمز پُر شده بود و زبانش هم جز غریبی چیزی برایش نیاورده بود. حالا او مانده بود و دو چشم ، یا شاید هم دو چشم از او پشت پنجره کافه،باقی مانده بود، منتظر باران!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.