|

گزارش ناتمام

آرمان موسوی

وقتی از در شیشه ای وارد می شوی، غمی ترحم انگیز سر تا پای وجودت را در بر می گیرد، راهرویی سرد که زود به پایان می رسد در کنار چندین اتاق که به نظاره زایش بی اندازه و مرگ سریع سلول هایی نشسته اند که زندگی و آرزوهای یک خاتواده را به بازی گرفته.سکوت در جریان است و انگار نه انگار در تنها بخش هماتولوژی بیمارستان های دولتی استان گیلان به سر می بریم.
بدون تعارف اینجا بوی گسی می آید، مرگ و زندگی، امید و یاس...و هیچکس نمی داند تا چند روز و چند ساعت دیگر زندگی بر مرگش چیره خواهد ماند، و لو با دردهایی که هر روز تو را هزار بار زنده به گور می کند. دیوارش سالهاست که رنگ نخورده و سرامیک هایی تا به تا که ناظر این دوئل بدفرجام اند. در هفته هایی که مرگ چندین چهره سرشناس، توجه مردم و رسانه ها را به بیماری سرطان جلب کرده و از بازیگران سینما تا وزارت بهداشت، طرح هایی چون "کمپین اهدای سلول های بنیادی" و "اداره درمان سرطان" داده اند، تغییری در وضعیت این بیماران رخ نداده و همچنان بیماران مبتلا به سرطان درگیر هزار و یک مشکل روحی،جسمی و مادی ناشی از این بیماری اند.
پرستار بخش می گوید: " اینجا همه منتظر نشستن و می جنگن برای بیشتر زنده موندن، همشون می دونن، حالا نه همشون، بیشترشون، می دونن بالاخره تموم میشه، اما بعضیام خیلی روحیه دارن، با تمام وجودشون برای زنده بودن می جنگن، " بغض می کند و خودش را سرگرم کاغذها و پرونده های اطرافش نشان می دهد.
اتاق اول،5 تخت و 5 بیماری که آرام، غرق در درد نشسته اند، همین که وارد می شوم صدای همراه، مرا به خودش جلب می کند "فدای یه تار موت، تو نباشی کی می خواد اون ماشین رو سوار شه، خوب می شی می خری" می روم کنارشان، مریضی که بر روی تخت 2 آرامیده، مورد آدنوکارسینوم معده است، نوعی سرطان معده و برای پنجمین نوبت کموتراپی اش بستری شده، پرسیدم مشکلتان چیست؟ گفت: «مشکل زیاده بابا جان، خیلی زیاده، چی بگم؟ قدر زندگی رو بدون، اصلا نفهمیدم چی شد، فقط یکم شکمم درد داشت،از کار افتادم» پیرمردی که با عینک با کش بسته اش روی تخت کناری خوابیده حرفش را قطع می کند :«من دیگه سرطان رو می شناسم، آدمی که سرطان بگیره رو می شناسم، می دونی؟ اول پاهات گرم می شه، از زانو به پایین، بعد درد می گیری میای دکتر می گن سرطان داری، ای کاش از اول می دونستم، خانوم من هم همین علامت رو داشت»
پسر جوانی در کنار در ایستاده و بدون توجه به صحبت ها با خودکار در حال پر کردن جدول است، خودکار را به سمت گوشش می برد و با نگاهی حق به جانب می گوید:« که چی؟ آمدید که این حرف ها را بشنوید که چی بشه، اینجا همه مشکل دارن، می دونید چند روزه منتظرم تا تخت خالی شه و بیام این دوره شیمی درمانی رو بگیرم؟ فقط بلدن برای آدم معروف ها کاری بکنن، انگار جان بقیه مهم نیست». حرف هایش را قطع می کند، مکث می کند و می پرسد"جواب این سوال را می دونی؟ برای جدوله، عامل بیماری سارس،5 کلمه است...» در گیر جدولش می شود، مریض تخت 4 از پشت ماسک طبی سفیدی که بر صورت دارد و تاول هایی که سرتاسر صورتش را پوشانده فقط نگاه می کند، نگاه و سکوتی که سرشار از ناگفته هاست. بالای تختش، تشخیص بیماری اش را AML نوشته اند، بيماري ای که در آن سلولهاي سرطاني ( بدخيم ) در خون و مغز استخوان يافت مي شوند.
اتاق فضای سردی دارد، مجبوری در تمام مدت خنده مصنوعی بر روی لب داشته باشی هر چند دقیقه یک بار بدون آنکه به حرفهایت باور داشته باشی بگویی"نگران نباشید، همه چیز بهتر می شود، هم بیماریتان و هم شرایط درمانتان،اصلا برای حل همین مشکلات اینجاییم...حتما حل می شوند". جملاتی که شاید روزی چندین و چند بار می شنوند و فقط می شنوند.
پیرمرد تخت 5 metastatic merckl cell carcinoma دارد، نوعی سرطان پوست که حالا متاستاز داده، بی حال و ضعیف به نظر می رسد، چشمانش بسته است و همراهش هر چند لحظه یک بار دستانش را فشار می دهد تا چشمانش را باز کند و مطمئن شود که هنوز زندگیش جریان دارد، می پرسم چه شده؟ می گوید « بابا خیلی عذاب کشید، سال 89 سرطان را تشخیص دادند، تا سال 91، 18 بار کموتراپی و 44 بار رادیوتراپی شد. بعدش خوب بود، همه چیز خوب بود، تا شهریور، مادرم که فوت کرد بعدش حالش بد شد، طی این 3 ماه بدنش ضعیف شد، الان هم اینطوری.» می گویند ریه و استخوانش درگیر شده، لب به سیگار نمی زد، بابا ورزشکار بود. " بعد دوباره دستان پیرمرد را فشار می دهد و می گوید: "بابا، حالت خوبه؟" و با حرکت ضعیف چشمان پیرمرد خیالش کمی آرام می گیرد.
پرستار صدایمان می کند و با جهت دستانش تاکید می کند که: "اتاق را ترک کنید ، پزشکان آمده اند، وقت ویزیت است" گزارشمان را تمام نکرده ایم، هنوز اتاق دیگری مانده، اما انگار اینجا وقت خیلی زودتر از چیزی که تصورش را می کنی تمام می شود. اتاق اول، فضایی سرد، با آدم هایی که از دنیا بریده اند، دغدغه هایشان با تمامی آدم های بیرون از این اتاق متفاوت است و با مشکلات بیشتری دست و پنجه نرم می کنند. تلویزیون در این اتاق خاموش است. چه اهمیتی دارد در فرگوسن آمریکا چه می گذرد یا در شب فوت پاشایی مردم چه کرده اند؟ مجلس هم هزار وزیر دولت را تایید نکند، سلول های لعنتی، با زایش بی رویه خودشان آنها را به سمت مرگ می برند. از اتاق که خارج می شویم، جوان جدول به دست صدایمان می کند، "در آوردمش، عامل بیماری سارس می شه کرونا، از صبح از همه پزشکا و پرستارا پرسیدم، هیچکی جواب نداد، خودم پیداش کردم...» و لبخندی که تمام می شود.

وقتی از در شیشه ای وارد می شوی، غمی ترحم انگیز سر تا پای وجودت را در بر می گیرد، راهرویی سرد که زود به پایان می رسد در کنار چندین اتاق که به نظاره زایش بی اندازه و مرگ سریع سلول هایی نشسته اند که زندگی و آرزوهای یک خاتواده را به بازی گرفته.سکوت در جریان است و انگار نه انگار در تنها بخش هماتولوژی بیمارستان های دولتی استان گیلان به سر می بریم.
بدون تعارف اینجا بوی گسی می آید، مرگ و زندگی، امید و یاس...و هیچکس نمی داند تا چند روز و چند ساعت دیگر زندگی بر مرگش چیره خواهد ماند، و لو با دردهایی که هر روز تو را هزار بار زنده به گور می کند. دیوارش سالهاست که رنگ نخورده و سرامیک هایی تا به تا که ناظر این دوئل بدفرجام اند. در هفته هایی که مرگ چندین چهره سرشناس، توجه مردم و رسانه ها را به بیماری سرطان جلب کرده و از بازیگران سینما تا وزارت بهداشت، طرح هایی چون "کمپین اهدای سلول های بنیادی" و "اداره درمان سرطان" داده اند، تغییری در وضعیت این بیماران رخ نداده و همچنان بیماران مبتلا به سرطان درگیر هزار و یک مشکل روحی،جسمی و مادی ناشی از این بیماری اند.
پرستار بخش می گوید: " اینجا همه منتظر نشستن و می جنگن برای بیشتر زنده موندن، همشون می دونن، حالا نه همشون، بیشترشون، می دونن بالاخره تموم میشه، اما بعضیام خیلی روحیه دارن، با تمام وجودشون برای زنده بودن می جنگن، " بغض می کند و خودش را سرگرم کاغذها و پرونده های اطرافش نشان می دهد.
اتاق اول،5 تخت و 5 بیماری که آرام، غرق در درد نشسته اند، همین که وارد می شوم صدای همراه، مرا به خودش جلب می کند "فدای یه تار موت، تو نباشی کی می خواد اون ماشین رو سوار شه، خوب می شی می خری" می روم کنارشان، مریضی که بر روی تخت 2 آرامیده، مورد آدنوکارسینوم معده است، نوعی سرطان معده و برای پنجمین نوبت کموتراپی اش بستری شده، پرسیدم مشکلتان چیست؟ گفت: «مشکل زیاده بابا جان، خیلی زیاده، چی بگم؟ قدر زندگی رو بدون، اصلا نفهمیدم چی شد، فقط یکم شکمم درد داشت،از کار افتادم» پیرمردی که با عینک با کش بسته اش روی تخت کناری خوابیده حرفش را قطع می کند :«من دیگه سرطان رو می شناسم، آدمی که سرطان بگیره رو می شناسم، می دونی؟ اول پاهات گرم می شه، از زانو به پایین، بعد درد می گیری میای دکتر می گن سرطان داری، ای کاش از اول می دونستم، خانوم من هم همین علامت رو داشت»
پسر جوانی در کنار در ایستاده و بدون توجه به صحبت ها با خودکار در حال پر کردن جدول است، خودکار را به سمت گوشش می برد و با نگاهی حق به جانب می گوید:« که چی؟ آمدید که این حرف ها را بشنوید که چی بشه، اینجا همه مشکل دارن، می دونید چند روزه منتظرم تا تخت خالی شه و بیام این دوره شیمی درمانی رو بگیرم؟ فقط بلدن برای آدم معروف ها کاری بکنن، انگار جان بقیه مهم نیست». حرف هایش را قطع می کند، مکث می کند و می پرسد"جواب این سوال را می دونی؟ برای جدوله، عامل بیماری سارس،5 کلمه است...» در گیر جدولش می شود، مریض تخت 4 از پشت ماسک طبی سفیدی که بر صورت دارد و تاول هایی که سرتاسر صورتش را پوشانده فقط نگاه می کند، نگاه و سکوتی که سرشار از ناگفته هاست. بالای تختش، تشخیص بیماری اش را AML نوشته اند، بيماري ای که در آن سلولهاي سرطاني ( بدخيم ) در خون و مغز استخوان يافت مي شوند.
اتاق فضای سردی دارد، مجبوری در تمام مدت خنده مصنوعی بر روی لب داشته باشی هر چند دقیقه یک بار بدون آنکه به حرفهایت باور داشته باشی بگویی"نگران نباشید، همه چیز بهتر می شود، هم بیماریتان و هم شرایط درمانتان،اصلا برای حل همین مشکلات اینجاییم...حتما حل می شوند". جملاتی که شاید روزی چندین و چند بار می شنوند و فقط می شنوند.
پیرمرد تخت 5 metastatic merckl cell carcinoma دارد، نوعی سرطان پوست که حالا متاستاز داده، بی حال و ضعیف به نظر می رسد، چشمانش بسته است و همراهش هر چند لحظه یک بار دستانش را فشار می دهد تا چشمانش را باز کند و مطمئن شود که هنوز زندگیش جریان دارد، می پرسم چه شده؟ می گوید « بابا خیلی عذاب کشید، سال 89 سرطان را تشخیص دادند، تا سال 91، 18 بار کموتراپی و 44 بار رادیوتراپی شد. بعدش خوب بود، همه چیز خوب بود، تا شهریور، مادرم که فوت کرد بعدش حالش بد شد، طی این 3 ماه بدنش ضعیف شد، الان هم اینطوری.» می گویند ریه و استخوانش درگیر شده، لب به سیگار نمی زد، بابا ورزشکار بود. " بعد دوباره دستان پیرمرد را فشار می دهد و می گوید: "بابا، حالت خوبه؟" و با حرکت ضعیف چشمان پیرمرد خیالش کمی آرام می گیرد.
پرستار صدایمان می کند و با جهت دستانش تاکید می کند که: "اتاق را ترک کنید ، پزشکان آمده اند، وقت ویزیت است" گزارشمان را تمام نکرده ایم، هنوز اتاق دیگری مانده، اما انگار اینجا وقت خیلی زودتر از چیزی که تصورش را می کنی تمام می شود. اتاق اول، فضایی سرد، با آدم هایی که از دنیا بریده اند، دغدغه هایشان با تمامی آدم های بیرون از این اتاق متفاوت است و با مشکلات بیشتری دست و پنجه نرم می کنند. تلویزیون در این اتاق خاموش است. چه اهمیتی دارد در فرگوسن آمریکا چه می گذرد یا در شب فوت پاشایی مردم چه کرده اند؟ مجلس هم هزار وزیر دولت را تایید نکند، سلول های لعنتی، با زایش بی رویه خودشان آنها را به سمت مرگ می برند. از اتاق که خارج می شویم، جوان جدول به دست صدایمان می کند، "در آوردمش، عامل بیماری سارس می شه کرونا، از صبح از همه پزشکا و پرستارا پرسیدم، هیچکی جواب نداد، خودم پیداش کردم...» و لبخندی که تمام می شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.