|

سالِ بلوا

محمدحسین عباسی-گروه ورزش- یک/سومین روز از بهمن ماهِ 92، هنوز هم یک روز فراموش نشدنی برای همه آن هایی است که دغدغه ای به نام ملوان را میان دلمشغولی های روزانه شان گنجانده اند. کولاکِ ملوان در روز بارانی انزلی، 4 توپ را از خط دروازه استقلالی ها عبور داد تا تیم مدعی قهرمانی شکست تحقیرآمیزی را تجربه کند و روند باورنکردنی قوهای سپید در نیم فصل دوم لیگ سیزدهم تداوم یابد. درست در لحظاتی که دراگان اسکوچیچ، چشم در چشم خبرنگارها به «جنگجویی» شاگردانش افتخار می کرد و از آن پلی می ساخت برای حرف زدن از «آینده»، همه تصور می کردند روزهای شیرین ملوان شروع شده و از پس سال های کم پول و بی افتخار، رویاهای تازه ای در انزلی متولد خواهند شد. عمر این قبیل رویا بافی ها در حوالی ساحل، اما کوتاه بود و شادی، نیامده بود که بماند.
- دو/ ملوان با اسکوچیچ، تیمِ دیگری بود. چیزی فرای همه آنچه در این سال ها دیده بودیم. پس، همه راه های منطقی به تمدید سریع قرارداد یک ساله مربی کروات ختم می شدند. آن هایی که ملوان را از نمای نزدیک تر دنبال کرده بودند، خوب می دانستند که آقای سرمربی هم به لحاظ توانایی مدیریتی و هم به لحاظ ویژگی های فنی شاگردانش را به وجد آورده است. با این وجود، سنگ 800 هزار دلاری او پیش پای مدیرانی که قصد نداشتند هزینه بالایی برای فصل بعدِ تیم شان انجام بدهند، شرایط را تغییر داد و اولین تلاش ها برای کوتاه آمدن یکی از طرفین ماجرا به شکست انجامید.
- سه/ بر خلافِ خواسته عمومی هواداران تیم سفیدپوشِ شمال کشور، بن بستِ اسکو- محجوب خیلی زود شکلی جدی به خودش گرفت. مدتی بعد خبر امضای قرارداد رسمی اسکوچیچ با فولاد خوزستان منتشر شد تا مشخص شود احتمال همکاری ملوان با این مربی دیگر به صفر درصد رسیده است. حالا همه ملوانی ها منتظر بودند تا نام سرمربی جدید رسانه ای شود و شاید الگوی موفق، اما کوتاه مدت دراگان، انتخاب یک سرمربی خارجی جدید را تبدیل به تصمیم منطقی تری می کرد؛ اما در نهایت این نصرت ایراندوست بود، که 9 سال بعد از آخرین حضور جدی در فوتبال ایران، بالاخره به هدف چند سال اخیرش رسید و روی سکوی هدایت ملوان نشست. تابستان برای ملوانی ها به شکلی کابوس وار سپری شد. آن ها مهدی دغاغله را به پرسپولیس دادند و آقای پاس گل لیگ، یعنی امیرحسین فشنگچی را نیز تقدیم پیکان کردند اما، برنامه ای جدی برای خرید بازیکن نشان ندادند. ایراندوست، پاسخ همه نگرانی های هواداران تیمش را با یک جمله ساده می داد: «نگران نباشید، بازیکن جوان می گیریم!».
- چهار/ در میان همه پلان های به جا مانده از ملوانِ لیگ چهاردهم، بدون تردید اتفاق عجیب دقیقه 31 بازی خانگی با گسترش فولاد هنوز هم به مرزهای قابل هضم بودن نزدیک نشده است. جایی که تیم میزبان، با یک گل از رقیب آبی پوش عقب افتاد و شعارهای اعتراضی هواداران از راه رسید و بلافاصله دوربین ها، تصویر مازیار زارع را شکار کردند که بازوبند را روی زمین انداخته و بی توجه به جریان بازی، دوان دوان به طرف راه خروجی از مستطیل سبز حرکت می کند. مازیار، با اصرار کادر فنی در زمین باقی ماند و حتی برای تیمش گل زد و با اشاره «انگشت» از سکوهای معترض انتقام گرفت اما چیزی را برای همیشه در ملوانِ این فصل تغییر داد. آقای کاپیتان که طبعا باید در سخت ترین شرایط، بیشتر از همه بازیکنان دیگر تیم، تحمل به خرج می داد و صبر می کرد، با این رفتار عجیب و غریب، بی نظمی در تیم را به اوج رساند. پس، دیگر غیرمنتظره نبود که مدتی بعد، رافخایی سرمربی کهنه کار ملوان را با بدترین واژه ها خطاب کند و خبر درگیری مازیار و ایراندوست نیز به خبرگزاری ها برسد. در واقع، آنچه عمر مربیگری ایراندوست در ملوان را به طور رسمی تمام کرد، در درجه اول خود آقای کاپیتان بود و نه نتایج ضعیف این تیم.
- پنج/ برای سال ها، تصویر تیپیکال ثبت شده از هواداران ملوان در ذهن تعقیب کننده های فوتبال ایران، تصویر عشاق فوتبالی بود که در کشاکش رنج و نتایج غالبا ناامید کننده، اجازه نمی دادند تیم شان تنها بماند. آن ها که به «ماندن» و «ساختن» مشهور بودند اما این بار، از همان هفته های نخست بار سنگین «حیا کن، رها کن» ها را روی دوش همه اعضای باشگاه گذاشتند. ملوانی ها در تمام هفته های این نیم فصل به جای حمایت از تیم، مشغول تلاش برای برکنار کردن ایراندوست بودند و در فصلی که هم مالک، هم مربی و هم کاپیتان به سهم خودشان ضرباتی را به تیم وارد آورده بودند، خنجرِ سکوها نیز به قلب قابِ سبز زمین فرو رفت. طبیعتا این جو، حاصل نتایج خوب فصل گذشته ملوان بود. نتایجی که توقع هواداران سفیدها را به شدت بالا برد.
شش/ خبرِ اضافه شدن حسین ماهینی و آرش افشین، می توانست روح تازه ای به کالبد این فصل ملوان بدمد اما ظاهرا نظر نهایی نظام وظیفه بر کنار ماندن این مهره ها و همه بازیکن های سرباز دارای معافیت جعلی حداقل تا پایان فصل استوار است و این یعنی سربازها نمی توانند کمک حال تیم محبوب انزلی باشند. این، یعنی ملوانی ها در نقل و انتقالات نیم فصل باید در تکاپوی خرید بازیکنان داخلی و خارجی باشند و بر خلاف روزهای ابتدایی فصل، مبلغی سنگین را برای این کار کنار بگذارند. محجوب، در گام اول مویسیلویچ را به جای ایراندوست روی نیمکت ملوان نشاند، اما این مربی خارجی نیز در بدو ورود نتایج خوبی نگرفت تا شاید دوران حضور محجوب در انزلی کوتاه تر شود. مالک ملوانی ها حتی اگر در تمام بازی ها روی سکوهای هواداری بنشیند، باز هم باید محبوبیت را در بازار نقل و انتقالات جستجو کند و شاید ادامه این انفعال، به تعویض او با گروه جدیدی که برای خرید باشگاه اقدام کرده اند بیانجامد.
هفت/ 10 ماه بعد از روزهای خوش بهمن ماه 92، حالا ملوان تیم آخر جدول رده بندی به شمار می رود، و تک تک اجزای این باشگاه نیز همچنان در مسیر نزدیک شدن به سقوط گام برمی دارند. اما، فرصت 50 روزه تعطیلات نیم فصل می تواند اوضاع پرآشوب این تیم را تغییر دهد. اگر عزمی جدی برای فرار از باتلاق انتهای جدول وجود داشته باشد، «تغییر» مهم ترین کلیدواژه دم دست ملوانی ها خواهد بود. از حالا به بعد همه اجزای این مجموعه نگران کننده، باید دست به کارهایی بزنند که پیش تر از آن ها ندیده ایم. از حالا به بعد برای ماندن، همه باید به وظایف اولیه شان بازگردند و ما بنشینیم تماشای هواداری که تا آخرین دقیقه از تیمش حمایت می کند، مالکی که بازیکن می خرد، کاپیتانی که به جای دامن زدن به حواشی، جو را آرام می کند، مربی ای که نتیجه می گیرد و ملوانی که در لیگ برتر ماندگار می شود.

محمدحسین عباسی-گروه ورزش- یک/سومین روز از بهمن ماهِ 92، هنوز هم یک روز فراموش نشدنی برای همه آن هایی است که دغدغه ای به نام ملوان را میان دلمشغولی های روزانه شان گنجانده اند. کولاکِ ملوان در روز بارانی انزلی، 4 توپ را از خط دروازه استقلالی ها عبور داد تا تیم مدعی قهرمانی شکست تحقیرآمیزی را تجربه کند و روند باورنکردنی قوهای سپید در نیم فصل دوم لیگ سیزدهم تداوم یابد. درست در لحظاتی که دراگان اسکوچیچ، چشم در چشم خبرنگارها به «جنگجویی» شاگردانش افتخار می کرد و از آن پلی می ساخت برای حرف زدن از «آینده»، همه تصور می کردند روزهای شیرین ملوان شروع شده و از پس سال های کم پول و بی افتخار، رویاهای تازه ای در انزلی متولد خواهند شد. عمر این قبیل رویا بافی ها در حوالی ساحل، اما کوتاه بود و شادی، نیامده بود که بماند.
- دو/ ملوان با اسکوچیچ، تیمِ دیگری بود. چیزی فرای همه آنچه در این سال ها دیده بودیم. پس، همه راه های منطقی به تمدید سریع قرارداد یک ساله مربی کروات ختم می شدند. آن هایی که ملوان را از نمای نزدیک تر دنبال کرده بودند، خوب می دانستند که آقای سرمربی هم به لحاظ توانایی مدیریتی و هم به لحاظ ویژگی های فنی شاگردانش را به وجد آورده است. با این وجود، سنگ 800 هزار دلاری او پیش پای مدیرانی که قصد نداشتند هزینه بالایی برای فصل بعدِ تیم شان انجام بدهند، شرایط را تغییر داد و اولین تلاش ها برای کوتاه آمدن یکی از طرفین ماجرا به شکست انجامید.
- سه/ بر خلافِ خواسته عمومی هواداران تیم سفیدپوشِ شمال کشور، بن بستِ اسکو- محجوب خیلی زود شکلی جدی به خودش گرفت. مدتی بعد خبر امضای قرارداد رسمی اسکوچیچ با فولاد خوزستان منتشر شد تا مشخص شود احتمال همکاری ملوان با این مربی دیگر به صفر درصد رسیده است. حالا همه ملوانی ها منتظر بودند تا نام سرمربی جدید رسانه ای شود و شاید الگوی موفق، اما کوتاه مدت دراگان، انتخاب یک سرمربی خارجی جدید را تبدیل به تصمیم منطقی تری می کرد؛ اما در نهایت این نصرت ایراندوست بود، که 9 سال بعد از آخرین حضور جدی در فوتبال ایران، بالاخره به هدف چند سال اخیرش رسید و روی سکوی هدایت ملوان نشست. تابستان برای ملوانی ها به شکلی کابوس وار سپری شد. آن ها مهدی دغاغله را به پرسپولیس دادند و آقای پاس گل لیگ، یعنی امیرحسین فشنگچی را نیز تقدیم پیکان کردند اما، برنامه ای جدی برای خرید بازیکن نشان ندادند. ایراندوست، پاسخ همه نگرانی های هواداران تیمش را با یک جمله ساده می داد: «نگران نباشید، بازیکن جوان می گیریم!».
- چهار/ در میان همه پلان های به جا مانده از ملوانِ لیگ چهاردهم، بدون تردید اتفاق عجیب دقیقه 31 بازی خانگی با گسترش فولاد هنوز هم به مرزهای قابل هضم بودن نزدیک نشده است. جایی که تیم میزبان، با یک گل از رقیب آبی پوش عقب افتاد و شعارهای اعتراضی هواداران از راه رسید و بلافاصله دوربین ها، تصویر مازیار زارع را شکار کردند که بازوبند را روی زمین انداخته و بی توجه به جریان بازی، دوان دوان به طرف راه خروجی از مستطیل سبز حرکت می کند. مازیار، با اصرار کادر فنی در زمین باقی ماند و حتی برای تیمش گل زد و با اشاره «انگشت» از سکوهای معترض انتقام گرفت اما چیزی را برای همیشه در ملوانِ این فصل تغییر داد. آقای کاپیتان که طبعا باید در سخت ترین شرایط، بیشتر از همه بازیکنان دیگر تیم، تحمل به خرج می داد و صبر می کرد، با این رفتار عجیب و غریب، بی نظمی در تیم را به اوج رساند. پس، دیگر غیرمنتظره نبود که مدتی بعد، رافخایی سرمربی کهنه کار ملوان را با بدترین واژه ها خطاب کند و خبر درگیری مازیار و ایراندوست نیز به خبرگزاری ها برسد. در واقع، آنچه عمر مربیگری ایراندوست در ملوان را به طور رسمی تمام کرد، در درجه اول خود آقای کاپیتان بود و نه نتایج ضعیف این تیم.
- پنج/ برای سال ها، تصویر تیپیکال ثبت شده از هواداران ملوان در ذهن تعقیب کننده های فوتبال ایران، تصویر عشاق فوتبالی بود که در کشاکش رنج و نتایج غالبا ناامید کننده، اجازه نمی دادند تیم شان تنها بماند. آن ها که به «ماندن» و «ساختن» مشهور بودند اما این بار، از همان هفته های نخست بار سنگین «حیا کن، رها کن» ها را روی دوش همه اعضای باشگاه گذاشتند. ملوانی ها در تمام هفته های این نیم فصل به جای حمایت از تیم، مشغول تلاش برای برکنار کردن ایراندوست بودند و در فصلی که هم مالک، هم مربی و هم کاپیتان به سهم خودشان ضرباتی را به تیم وارد آورده بودند، خنجرِ سکوها نیز به قلب قابِ سبز زمین فرو رفت. طبیعتا این جو، حاصل نتایج خوب فصل گذشته ملوان بود. نتایجی که توقع هواداران سفیدها را به شدت بالا برد.
شش/ خبرِ اضافه شدن حسین ماهینی و آرش افشین، می توانست روح تازه ای به کالبد این فصل ملوان بدمد اما ظاهرا نظر نهایی نظام وظیفه بر کنار ماندن این مهره ها و همه بازیکن های سرباز دارای معافیت جعلی حداقل تا پایان فصل استوار است و این یعنی سربازها نمی توانند کمک حال تیم محبوب انزلی باشند. این، یعنی ملوانی ها در نقل و انتقالات نیم فصل باید در تکاپوی خرید بازیکنان داخلی و خارجی باشند و بر خلاف روزهای ابتدایی فصل، مبلغی سنگین را برای این کار کنار بگذارند. محجوب، در گام اول مویسیلویچ را به جای ایراندوست روی نیمکت ملوان نشاند، اما این مربی خارجی نیز در بدو ورود نتایج خوبی نگرفت تا شاید دوران حضور محجوب در انزلی کوتاه تر شود. مالک ملوانی ها حتی اگر در تمام بازی ها روی سکوهای هواداری بنشیند، باز هم باید محبوبیت را در بازار نقل و انتقالات جستجو کند و شاید ادامه این انفعال، به تعویض او با گروه جدیدی که برای خرید باشگاه اقدام کرده اند بیانجامد.
هفت/ 10 ماه بعد از روزهای خوش بهمن ماه 92، حالا ملوان تیم آخر جدول رده بندی به شمار می رود، و تک تک اجزای این باشگاه نیز همچنان در مسیر نزدیک شدن به سقوط گام برمی دارند. اما، فرصت 50 روزه تعطیلات نیم فصل می تواند اوضاع پرآشوب این تیم را تغییر دهد. اگر عزمی جدی برای فرار از باتلاق انتهای جدول وجود داشته باشد، «تغییر» مهم ترین کلیدواژه دم دست ملوانی ها خواهد بود. از حالا به بعد همه اجزای این مجموعه نگران کننده، باید دست به کارهایی بزنند که پیش تر از آن ها ندیده ایم. از حالا به بعد برای ماندن، همه باید به وظایف اولیه شان بازگردند و ما بنشینیم تماشای هواداری که تا آخرین دقیقه از تیمش حمایت می کند، مالکی که بازیکن می خرد، کاپیتانی که به جای دامن زدن به حواشی، جو را آرام می کند، مربی ای که نتیجه می گیرد و ملوانی که در لیگ برتر ماندگار می شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.