نترسید گرگها مردنیاند!
«دهکده طلایی» را محمدرضا زندی سالها پیش نوشته است و بارها به وسیله خودش یا هنرمنداني دیگر، کارگردانی شده و روی صحنه رفته است.
در جنگلی سبز و خرم، حیوانات در کمال صلح و آرامش در کنار هم زندگی میکنند. روباهی از سوی گرگ مامور میشود که به میان حیوانات رفته، با مکاری و حیلهگری بین آنها تفرقه بیندازد و زمینه را برای حضور گرگ فراهم کند. گرگ به میان حیوانات میآید، سلطان جنگل میشود و دست به غارت و قتل و چپاول میزند که در پایان، حیوانات با اتحاد و اتفاق گرگ را دستگیر کرده و او را به سزای اعمالش میرسانند. متن نمايشنامه، ساختاری نمادین دارد و در تاریخ ادبیات فارسی، داستانهای نمادین در حوزه نظم و نثر قدمتی دیرینه دارند. در غرب هم همچنین در حوزه ادبیات نمایشی و اجرا: ایبسن، استرنیدبرگ، موریس مترلینگ، آدولف آپیا و گوردن کرک، سرآمدان نمایش نمادگرایانه بودهاند. بهویژه نظریههای آپیا در طراحی صحنه، لباس و نورپردازی، بسیار مهم و تاثیرگذار بوده است. شیوه روایت داستان دهکده طلایی خطی است بدینگونه:
الف) اهالی جنگل در صلح و آرامش زندگی میکنند.
ب) روباه وارد میشود، نظم موجود را به هم میزند تا زمینه ورود گرگ را فراهم كند.
ج) گرگ وارد میشود و دست به قتل و غارت میزند.
د) اهالی جنگل با اتحاد و اتفاق، گرگ را به سزای اعمالش میرسانند.
در ابتدا، کارکردن حیوانات را شاهد هستیم ولی صحبتی از حاصل دسترنج آنها نمیشود که برای ورود روباه و گرگ زمینهای منطقیتر فراهم شود. وقتی روباه وارد میشود و دست به حیلهگري میزند، شخصیتهایی که در مقابل او قرار میگیرند، شخصیتهایی گونهگون نیستند یا بهتر بگویم زندی روی شخصیتپردازیها زیاد کار نکرده که مثلا روباه یکی را گول بزند، دیگری به راحتی گول نخورد و سومی شخصیتی بینابین اینها باشد. ورود گرگ هم، چنین است. چه خوب بود بین این شخصیتها یک جاسوسی هم وجود میداشت، اما مساله مهمتر، پایان نمایشنامه است که گرگ بهراحتی نباید تسلیم شود. در متن زندی هیچ کششوکوششی بین گرگ و سایر شخصیتها به وجود نمیآید؛ در حالی که هرچهبیشتر به پایان نمایش نزدیک میشویم باید شاهد کنش و واکنشهای نفسگیر باشیم و تعلیق برای تماشاگر به وجود بیاوریم. آیا میتوانند گرگ را دستگیر کنند یا نه؟ و از آنجایی که اجرا هم از متن تبعیت میکند اجرایی بسیار سخت و یکنواخت را شاهد هستیم؛ در حالی که تماشاگر اجرا، کودکان هستند. اجرا و شیوه اجرایی به مخاطبشناسی توجه نکرده است. در حالی که اگر به شیوه مشارکتی اجرا میشد و تماشاگران هم در اجرا دخالت میکردند، میشد اجرایی پرهیجان را شاهد بود. مشکل دیگر نمایش، دخالت راوی در خود اجراست و فضای نمایش، در حالی که او راوی است، روایت میکند و نباید در فضای صحنهای مداخله و حضور داشته باشد. اما درخشانترین قسمت اجرا، بازیهای نرم و روان بازیگران است که بسیاری از آنها برای اولینبار است روی صحنه میروند. راوی «رضوان حشمتیان» با صدایی خوب و دلنشین و گوشنواز بهخوبی از عهده روایت داستان برآمده و ارتباط صمیمانهای با تماشاگر برقرار میکند. بازی روباه همچنین. «محمدرضا کدیور» که برای دومینبار است حضور صحنهای دارد. بسیار نرم و فرز و چابک و راحت روی صحنه کار میکند. یا دیگر بازیگران همچنین، هرچند ویژگی شخصیت حیوانات را کمتر در بازی نشان میدهند اما همه بازیهای خوبی ارايه میدهند. اما مشکل اصلی اجرا، طراحی صحنه است. از المانهایی که به عنوان خانه حیوانات روی صحنه تعبیه شده، استفاده نشده و به رنگشناسی و ترکیب رنگ، بيتوجهي ميبينيم.
در حالی که این نمایش برای کودکان اجرا میشود و باید رنگها چشمنواز بوده و ترکیب آنها به زیباشناسی صحنه یاری برساند. بکراند صحنه همانطور لختوعور به حال خود رها شده و با رنگهای المانهای صحنه همخوانی ندارد و ناهماهنگ و نازیبا بود.
نام نمایش: دهکده طلایی
نویسنده و کارگردان: محمدرضا زندی
دستیار کارگردان: آذین امیری
مشاور کارگردان: مجتبی قلندرلکی
بازیگران: محمدرضا لکپور- رضوان حشمتیان
حدیث رحیمی- رسول سلیمانی- امین نجم- معین مرادی- رضا نظری- آتنا برزویی- سمیرا مهدیخانی
در جنگلی سبز و خرم، حیوانات در کمال صلح و آرامش در کنار هم زندگی میکنند. روباهی از سوی گرگ مامور میشود که به میان حیوانات رفته، با مکاری و حیلهگری بین آنها تفرقه بیندازد و زمینه را برای حضور گرگ فراهم کند. گرگ به میان حیوانات میآید، سلطان جنگل میشود و دست به غارت و قتل و چپاول میزند که در پایان، حیوانات با اتحاد و اتفاق گرگ را دستگیر کرده و او را به سزای اعمالش میرسانند. متن نمايشنامه، ساختاری نمادین دارد و در تاریخ ادبیات فارسی، داستانهای نمادین در حوزه نظم و نثر قدمتی دیرینه دارند. در غرب هم همچنین در حوزه ادبیات نمایشی و اجرا: ایبسن، استرنیدبرگ، موریس مترلینگ، آدولف آپیا و گوردن کرک، سرآمدان نمایش نمادگرایانه بودهاند. بهویژه نظریههای آپیا در طراحی صحنه، لباس و نورپردازی، بسیار مهم و تاثیرگذار بوده است. شیوه روایت داستان دهکده طلایی خطی است بدینگونه:
الف) اهالی جنگل در صلح و آرامش زندگی میکنند.
ب) روباه وارد میشود، نظم موجود را به هم میزند تا زمینه ورود گرگ را فراهم كند.
ج) گرگ وارد میشود و دست به قتل و غارت میزند.
د) اهالی جنگل با اتحاد و اتفاق، گرگ را به سزای اعمالش میرسانند.
در ابتدا، کارکردن حیوانات را شاهد هستیم ولی صحبتی از حاصل دسترنج آنها نمیشود که برای ورود روباه و گرگ زمینهای منطقیتر فراهم شود. وقتی روباه وارد میشود و دست به حیلهگري میزند، شخصیتهایی که در مقابل او قرار میگیرند، شخصیتهایی گونهگون نیستند یا بهتر بگویم زندی روی شخصیتپردازیها زیاد کار نکرده که مثلا روباه یکی را گول بزند، دیگری به راحتی گول نخورد و سومی شخصیتی بینابین اینها باشد. ورود گرگ هم، چنین است. چه خوب بود بین این شخصیتها یک جاسوسی هم وجود میداشت، اما مساله مهمتر، پایان نمایشنامه است که گرگ بهراحتی نباید تسلیم شود. در متن زندی هیچ کششوکوششی بین گرگ و سایر شخصیتها به وجود نمیآید؛ در حالی که هرچهبیشتر به پایان نمایش نزدیک میشویم باید شاهد کنش و واکنشهای نفسگیر باشیم و تعلیق برای تماشاگر به وجود بیاوریم. آیا میتوانند گرگ را دستگیر کنند یا نه؟ و از آنجایی که اجرا هم از متن تبعیت میکند اجرایی بسیار سخت و یکنواخت را شاهد هستیم؛ در حالی که تماشاگر اجرا، کودکان هستند. اجرا و شیوه اجرایی به مخاطبشناسی توجه نکرده است. در حالی که اگر به شیوه مشارکتی اجرا میشد و تماشاگران هم در اجرا دخالت میکردند، میشد اجرایی پرهیجان را شاهد بود. مشکل دیگر نمایش، دخالت راوی در خود اجراست و فضای نمایش، در حالی که او راوی است، روایت میکند و نباید در فضای صحنهای مداخله و حضور داشته باشد. اما درخشانترین قسمت اجرا، بازیهای نرم و روان بازیگران است که بسیاری از آنها برای اولینبار است روی صحنه میروند. راوی «رضوان حشمتیان» با صدایی خوب و دلنشین و گوشنواز بهخوبی از عهده روایت داستان برآمده و ارتباط صمیمانهای با تماشاگر برقرار میکند. بازی روباه همچنین. «محمدرضا کدیور» که برای دومینبار است حضور صحنهای دارد. بسیار نرم و فرز و چابک و راحت روی صحنه کار میکند. یا دیگر بازیگران همچنین، هرچند ویژگی شخصیت حیوانات را کمتر در بازی نشان میدهند اما همه بازیهای خوبی ارايه میدهند. اما مشکل اصلی اجرا، طراحی صحنه است. از المانهایی که به عنوان خانه حیوانات روی صحنه تعبیه شده، استفاده نشده و به رنگشناسی و ترکیب رنگ، بيتوجهي ميبينيم.
در حالی که این نمایش برای کودکان اجرا میشود و باید رنگها چشمنواز بوده و ترکیب آنها به زیباشناسی صحنه یاری برساند. بکراند صحنه همانطور لختوعور به حال خود رها شده و با رنگهای المانهای صحنه همخوانی ندارد و ناهماهنگ و نازیبا بود.
نام نمایش: دهکده طلایی
نویسنده و کارگردان: محمدرضا زندی
دستیار کارگردان: آذین امیری
مشاور کارگردان: مجتبی قلندرلکی
بازیگران: محمدرضا لکپور- رضوان حشمتیان
حدیث رحیمی- رسول سلیمانی- امین نجم- معین مرادی- رضا نظری- آتنا برزویی- سمیرا مهدیخانی
«دهکده طلایی» را محمدرضا زندی سالها پیش نوشته است و بارها به وسیله خودش یا هنرمنداني دیگر، کارگردانی شده و روی صحنه رفته است.
در جنگلی سبز و خرم، حیوانات در کمال صلح و آرامش در کنار هم زندگی میکنند. روباهی از سوی گرگ مامور میشود که به میان حیوانات رفته، با مکاری و حیلهگری بین آنها تفرقه بیندازد و زمینه را برای حضور گرگ فراهم کند. گرگ به میان حیوانات میآید، سلطان جنگل میشود و دست به غارت و قتل و چپاول میزند که در پایان، حیوانات با اتحاد و اتفاق گرگ را دستگیر کرده و او را به سزای اعمالش میرسانند. متن نمايشنامه، ساختاری نمادین دارد و در تاریخ ادبیات فارسی، داستانهای نمادین در حوزه نظم و نثر قدمتی دیرینه دارند. در غرب هم همچنین در حوزه ادبیات نمایشی و اجرا: ایبسن، استرنیدبرگ، موریس مترلینگ، آدولف آپیا و گوردن کرک، سرآمدان نمایش نمادگرایانه بودهاند. بهویژه نظریههای آپیا در طراحی صحنه، لباس و نورپردازی، بسیار مهم و تاثیرگذار بوده است. شیوه روایت داستان دهکده طلایی خطی است بدینگونه:
الف) اهالی جنگل در صلح و آرامش زندگی میکنند.
ب) روباه وارد میشود، نظم موجود را به هم میزند تا زمینه ورود گرگ را فراهم كند.
ج) گرگ وارد میشود و دست به قتل و غارت میزند.
د) اهالی جنگل با اتحاد و اتفاق، گرگ را به سزای اعمالش میرسانند.
در ابتدا، کارکردن حیوانات را شاهد هستیم ولی صحبتی از حاصل دسترنج آنها نمیشود که برای ورود روباه و گرگ زمینهای منطقیتر فراهم شود. وقتی روباه وارد میشود و دست به حیلهگري میزند، شخصیتهایی که در مقابل او قرار میگیرند، شخصیتهایی گونهگون نیستند یا بهتر بگویم زندی روی شخصیتپردازیها زیاد کار نکرده که مثلا روباه یکی را گول بزند، دیگری به راحتی گول نخورد و سومی شخصیتی بینابین اینها باشد. ورود گرگ هم، چنین است. چه خوب بود بین این شخصیتها یک جاسوسی هم وجود میداشت، اما مساله مهمتر، پایان نمایشنامه است که گرگ بهراحتی نباید تسلیم شود. در متن زندی هیچ کششوکوششی بین گرگ و سایر شخصیتها به وجود نمیآید؛ در حالی که هرچهبیشتر به پایان نمایش نزدیک میشویم باید شاهد کنش و واکنشهای نفسگیر باشیم و تعلیق برای تماشاگر به وجود بیاوریم. آیا میتوانند گرگ را دستگیر کنند یا نه؟ و از آنجایی که اجرا هم از متن تبعیت میکند اجرایی بسیار سخت و یکنواخت را شاهد هستیم؛ در حالی که تماشاگر اجرا، کودکان هستند. اجرا و شیوه اجرایی به مخاطبشناسی توجه نکرده است. در حالی که اگر به شیوه مشارکتی اجرا میشد و تماشاگران هم در اجرا دخالت میکردند، میشد اجرایی پرهیجان را شاهد بود. مشکل دیگر نمایش، دخالت راوی در خود اجراست و فضای نمایش، در حالی که او راوی است، روایت میکند و نباید در فضای صحنهای مداخله و حضور داشته باشد. اما درخشانترین قسمت اجرا، بازیهای نرم و روان بازیگران است که بسیاری از آنها برای اولینبار است روی صحنه میروند. راوی «رضوان حشمتیان» با صدایی خوب و دلنشین و گوشنواز بهخوبی از عهده روایت داستان برآمده و ارتباط صمیمانهای با تماشاگر برقرار میکند. بازی روباه همچنین. «محمدرضا کدیور» که برای دومینبار است حضور صحنهای دارد. بسیار نرم و فرز و چابک و راحت روی صحنه کار میکند. یا دیگر بازیگران همچنین، هرچند ویژگی شخصیت حیوانات را کمتر در بازی نشان میدهند اما همه بازیهای خوبی ارايه میدهند. اما مشکل اصلی اجرا، طراحی صحنه است. از المانهایی که به عنوان خانه حیوانات روی صحنه تعبیه شده، استفاده نشده و به رنگشناسی و ترکیب رنگ، بيتوجهي ميبينيم.
در حالی که این نمایش برای کودکان اجرا میشود و باید رنگها چشمنواز بوده و ترکیب آنها به زیباشناسی صحنه یاری برساند. بکراند صحنه همانطور لختوعور به حال خود رها شده و با رنگهای المانهای صحنه همخوانی ندارد و ناهماهنگ و نازیبا بود.
نام نمایش: دهکده طلایی
نویسنده و کارگردان: محمدرضا زندی
دستیار کارگردان: آذین امیری
مشاور کارگردان: مجتبی قلندرلکی
بازیگران: محمدرضا لکپور- رضوان حشمتیان
حدیث رحیمی- رسول سلیمانی- امین نجم- معین مرادی- رضا نظری- آتنا برزویی- سمیرا مهدیخانی
در جنگلی سبز و خرم، حیوانات در کمال صلح و آرامش در کنار هم زندگی میکنند. روباهی از سوی گرگ مامور میشود که به میان حیوانات رفته، با مکاری و حیلهگری بین آنها تفرقه بیندازد و زمینه را برای حضور گرگ فراهم کند. گرگ به میان حیوانات میآید، سلطان جنگل میشود و دست به غارت و قتل و چپاول میزند که در پایان، حیوانات با اتحاد و اتفاق گرگ را دستگیر کرده و او را به سزای اعمالش میرسانند. متن نمايشنامه، ساختاری نمادین دارد و در تاریخ ادبیات فارسی، داستانهای نمادین در حوزه نظم و نثر قدمتی دیرینه دارند. در غرب هم همچنین در حوزه ادبیات نمایشی و اجرا: ایبسن، استرنیدبرگ، موریس مترلینگ، آدولف آپیا و گوردن کرک، سرآمدان نمایش نمادگرایانه بودهاند. بهویژه نظریههای آپیا در طراحی صحنه، لباس و نورپردازی، بسیار مهم و تاثیرگذار بوده است. شیوه روایت داستان دهکده طلایی خطی است بدینگونه:
الف) اهالی جنگل در صلح و آرامش زندگی میکنند.
ب) روباه وارد میشود، نظم موجود را به هم میزند تا زمینه ورود گرگ را فراهم كند.
ج) گرگ وارد میشود و دست به قتل و غارت میزند.
د) اهالی جنگل با اتحاد و اتفاق، گرگ را به سزای اعمالش میرسانند.
در ابتدا، کارکردن حیوانات را شاهد هستیم ولی صحبتی از حاصل دسترنج آنها نمیشود که برای ورود روباه و گرگ زمینهای منطقیتر فراهم شود. وقتی روباه وارد میشود و دست به حیلهگري میزند، شخصیتهایی که در مقابل او قرار میگیرند، شخصیتهایی گونهگون نیستند یا بهتر بگویم زندی روی شخصیتپردازیها زیاد کار نکرده که مثلا روباه یکی را گول بزند، دیگری به راحتی گول نخورد و سومی شخصیتی بینابین اینها باشد. ورود گرگ هم، چنین است. چه خوب بود بین این شخصیتها یک جاسوسی هم وجود میداشت، اما مساله مهمتر، پایان نمایشنامه است که گرگ بهراحتی نباید تسلیم شود. در متن زندی هیچ کششوکوششی بین گرگ و سایر شخصیتها به وجود نمیآید؛ در حالی که هرچهبیشتر به پایان نمایش نزدیک میشویم باید شاهد کنش و واکنشهای نفسگیر باشیم و تعلیق برای تماشاگر به وجود بیاوریم. آیا میتوانند گرگ را دستگیر کنند یا نه؟ و از آنجایی که اجرا هم از متن تبعیت میکند اجرایی بسیار سخت و یکنواخت را شاهد هستیم؛ در حالی که تماشاگر اجرا، کودکان هستند. اجرا و شیوه اجرایی به مخاطبشناسی توجه نکرده است. در حالی که اگر به شیوه مشارکتی اجرا میشد و تماشاگران هم در اجرا دخالت میکردند، میشد اجرایی پرهیجان را شاهد بود. مشکل دیگر نمایش، دخالت راوی در خود اجراست و فضای نمایش، در حالی که او راوی است، روایت میکند و نباید در فضای صحنهای مداخله و حضور داشته باشد. اما درخشانترین قسمت اجرا، بازیهای نرم و روان بازیگران است که بسیاری از آنها برای اولینبار است روی صحنه میروند. راوی «رضوان حشمتیان» با صدایی خوب و دلنشین و گوشنواز بهخوبی از عهده روایت داستان برآمده و ارتباط صمیمانهای با تماشاگر برقرار میکند. بازی روباه همچنین. «محمدرضا کدیور» که برای دومینبار است حضور صحنهای دارد. بسیار نرم و فرز و چابک و راحت روی صحنه کار میکند. یا دیگر بازیگران همچنین، هرچند ویژگی شخصیت حیوانات را کمتر در بازی نشان میدهند اما همه بازیهای خوبی ارايه میدهند. اما مشکل اصلی اجرا، طراحی صحنه است. از المانهایی که به عنوان خانه حیوانات روی صحنه تعبیه شده، استفاده نشده و به رنگشناسی و ترکیب رنگ، بيتوجهي ميبينيم.
در حالی که این نمایش برای کودکان اجرا میشود و باید رنگها چشمنواز بوده و ترکیب آنها به زیباشناسی صحنه یاری برساند. بکراند صحنه همانطور لختوعور به حال خود رها شده و با رنگهای المانهای صحنه همخوانی ندارد و ناهماهنگ و نازیبا بود.
نام نمایش: دهکده طلایی
نویسنده و کارگردان: محمدرضا زندی
دستیار کارگردان: آذین امیری
مشاور کارگردان: مجتبی قلندرلکی
بازیگران: محمدرضا لکپور- رضوان حشمتیان
حدیث رحیمی- رسول سلیمانی- امین نجم- معین مرادی- رضا نظری- آتنا برزویی- سمیرا مهدیخانی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.