|

در پی جواب

علی ذهابی

«کی و چرا این‌طور شد؟» شاید این سوال هر روز ذهن بسیاری از ما را به خود درگیر می‌کند. نگاهی به آمارهای مربوط به استان کرمانشاه این پرسش را جدی‌تر می‌کند؛ آمار‌هایی که نشان می‌دهد آسیب‌های اجتماعی آرامش را از خانه‌های گروهی از شهروندان کرمانشاهی ربوده است.
یک: برخی معتقدند این آمارها به دلیل وابستگی به مولفه‌های مختلف، نمی‌تواند نمایی واقعی از تمام جامعه باشد. در این باب دو نکته باید در نظر گرفته شود:
اول اینکه ممکن است برخی از این آمارها همچون بیکاری در فصل‌های کاری مختلف، بالا و پایین برود و بالطبع، باعث تغییر آن شود.دوم اینکه عکس این موضوع هم صادق است و آمارهای غیررسمی گاه مشکلات را بیش از آنچه به طور رسمی گزارش می‌شوند، نشان می‌دهد.
دو: به‌‌طورمعمول زمانی که آمارهای ناخوشایند ارایه می‌شود، تمامی نگاه‌ها به سمت دولت می‌چرخد؛ غافل از اینکه تجربه نشان داده آبادانی‌ها یا ویرانی‌ها در هر جامعه‌ای، از دل آن جامعه بیرون می‌آید. واقعیت تلخ این ماجرا هم این است که بسیاری از روشنفکران، سرمایه‌داران و اهالی فرهنگ کرمانشاه، براساس مسوولیت‌ عمومی‌شان عمل نکرده‌اند.
سه: واقعیت دیگری اما زیر پوست جامعه پنهان شده و در بزنگاه‌های انتخاباتی رخ می‌‌نماید و آن گرایش مردم به نامزد‌های تحول‌خواه است. دلیلش هم چیزی نیست جز اینکه دولت‌ها متاسفانه به دلایل مختلف، به مناطق حاشیه‌ای کشور توجه کافی نداشته‌اند. هرچند بسیاری از عقب‌ماندگی‌های این استان به روز‌های دفاع بازمی‌گردد؛ روزهای تلخ جنگ که خاطره‌اش در کوچه‌پس‌کوچه‌های کرمانشاه همچنان جاری است. ویرانی‌هایی که برطرف‌کردن آن زمان بسیاری می‌طلبد.
چهار: دولت تدبیروامید حالا با شعار محرومیت‌زدایی از کشور بر سر کار آمده است تا چرخ‌های اقتصاد کشور را که در سال‌های گذشته در بسیاری از حوزه‌ها متوقف شده بود؛ دوباره به حرکت درآورد. به امید آنکه بتواند عامل اصلی بسیاری از مشکلات اجتماعی، یعنی اشتغال را ریشه‌کن کند. باید دید در آینده، شهروندان کرمانشاهی سوال «کی و چرا این‌طور شد؟» را کمتر از خود می‌پرسند؟


«کی و چرا این‌طور شد؟» شاید این سوال هر روز ذهن بسیاری از ما را به خود درگیر می‌کند. نگاهی به آمارهای مربوط به استان کرمانشاه این پرسش را جدی‌تر می‌کند؛ آمار‌هایی که نشان می‌دهد آسیب‌های اجتماعی آرامش را از خانه‌های گروهی از شهروندان کرمانشاهی ربوده است.
یک: برخی معتقدند این آمارها به دلیل وابستگی به مولفه‌های مختلف، نمی‌تواند نمایی واقعی از تمام جامعه باشد. در این باب دو نکته باید در نظر گرفته شود:
اول اینکه ممکن است برخی از این آمارها همچون بیکاری در فصل‌های کاری مختلف، بالا و پایین برود و بالطبع، باعث تغییر آن شود.دوم اینکه عکس این موضوع هم صادق است و آمارهای غیررسمی گاه مشکلات را بیش از آنچه به طور رسمی گزارش می‌شوند، نشان می‌دهد.
دو: به‌‌طورمعمول زمانی که آمارهای ناخوشایند ارایه می‌شود، تمامی نگاه‌ها به سمت دولت می‌چرخد؛ غافل از اینکه تجربه نشان داده آبادانی‌ها یا ویرانی‌ها در هر جامعه‌ای، از دل آن جامعه بیرون می‌آید. واقعیت تلخ این ماجرا هم این است که بسیاری از روشنفکران، سرمایه‌داران و اهالی فرهنگ کرمانشاه، براساس مسوولیت‌ عمومی‌شان عمل نکرده‌اند.
سه: واقعیت دیگری اما زیر پوست جامعه پنهان شده و در بزنگاه‌های انتخاباتی رخ می‌‌نماید و آن گرایش مردم به نامزد‌های تحول‌خواه است. دلیلش هم چیزی نیست جز اینکه دولت‌ها متاسفانه به دلایل مختلف، به مناطق حاشیه‌ای کشور توجه کافی نداشته‌اند. هرچند بسیاری از عقب‌ماندگی‌های این استان به روز‌های دفاع بازمی‌گردد؛ روزهای تلخ جنگ که خاطره‌اش در کوچه‌پس‌کوچه‌های کرمانشاه همچنان جاری است. ویرانی‌هایی که برطرف‌کردن آن زمان بسیاری می‌طلبد.
چهار: دولت تدبیروامید حالا با شعار محرومیت‌زدایی از کشور بر سر کار آمده است تا چرخ‌های اقتصاد کشور را که در سال‌های گذشته در بسیاری از حوزه‌ها متوقف شده بود؛ دوباره به حرکت درآورد. به امید آنکه بتواند عامل اصلی بسیاری از مشکلات اجتماعی، یعنی اشتغال را ریشه‌کن کند. باید دید در آینده، شهروندان کرمانشاهی سوال «کی و چرا این‌طور شد؟» را کمتر از خود می‌پرسند؟


برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.