2 ساعت گردش باتاکسی زرد در خیابانهای شهر
رانندههایي هستند که درخیابانهای کرمانشاه با تاکسی زرد مسافرکشی میکنند و شغل آنان جزو مشاغل سخت محسوب میشود. ما هر روز حداقل چند باری را با این تاکسیها سفر درون شهري انجام دادهايم. اما هیچ نوشتهاي نمیتواند سختیهای آن را همانگونه که هست به مخاطب نشان دهد؛ مخصوصا اگر خانم باشي كه كار به مراتب سختتر و مشكلتر ميشود. شیرین چگینی متولد سال 1346 در شهر کرمانشاه است «متولد 46 مثل پیکان 46 که لنگه نداره.» این را میگوید و میخندد. دارای مدرک دیپلم تجربی و 18مدرک بینالمللی در رابطه با پوستومو و سابقه 26سال کار در آرایشگاه است و از سال 1386 راننده تاکسی شده است. چگینی هر روز ساعت ششونیمصبح از خانه بیرون میزند تا ساعت سهبعدازظهر و پس از كمي استراحت، ساعت چهار دوباره به سر کار برمیگردد، تا 10شب. «شيرين» درباره سختيهاي روزهاي آغازين کارش میگوید: «اوایل وقتی کارم را شروع کردم همکاران مرد در برابرم جبهه میگرفتند و میگفتند «مگه زنم راننده تاکسی میشه!» یعنی اصلا برایشان قابلقبول نبود که یک خانم پابهپای آنها کار کند. سخت بود و واکنش منفی داشتند، ولی در این مدت سختيها را تحمل كردم و موفق شدم.»
خانم چگینی سه فرزند دارد که آنها را بزرگترین سرمایه زندگی خود میداند: دو دختر که محصل هستند، و پسرش كه دانشجوی رشته نرمافزار در سنندج است. «شيرين» ميگويد بعد از جدایی از همسرش بچهها با او زندگی میکنند و فرزندانش با کارکردنش هیچ مشکلی ندارند و همیشه مشوق او نیز بودهاند. در رابطه با پدر و مادر خود میگوید: «پدر و مادرم پوتینپوش بودند یعنی هر دو پزشک نظامی بودهاند، بهخاطر این مساله، کسی که پوتینپوش باشد برايم جایگاه خاصی دارد و اگر وارد ماشین من شوند میهمان پوتینهایش خواهند شد.»
چگینی در مورد علاقه به کار میگوید: «بهنظرم خيلي کارها را نباید و نمیشود گفت حتما زنانه است یا حتما مردانه، هرکس ممکن است در یک کار ، مفید باشد و به آن علاقه داشته باشد.
خیلی کارها هم هستند که آنها را بهعنوان کارهای زنانه میشناسیم ولی مردها خوب انجامشان میدهند، کارهای به ظاهر مردانهای مثل رانندگی را هم ممکن است یک زن بهتر از بقیه انجام دهد.
من از کارم راضی هستم. با وجود اینکه درآمد این کار با کار قبلی من اصلا قابل مقایسه نیست. درآمد این کار، اصطکاک زیادی دارد: بنزین، گاز و تعمیر ماشین اما من فکر میکنم این پول حلال است و به قول یکی از همکارانم: «سکه مرتضیعلی» است و روزی همه ما دست خداست.»
همچنین او در مورد واکنش مسافرانی که سوار تاکسی میشوند میگوید: «تا به حال مورد اذیت و آزار از جانب مسافران قرار نگرفتهام و با تکیه کلام داداش، با مسافران مرد صحبت میکنم و به جرات میتوانم بگویم که همشهریهای خودم را دوست دارم. همین گفتن داداش من باعث میشود که با هر نیتم که سوار ماشین من شده باشند یه مقداری مراعات کنند.»
چگینی از ترحمکردن بعضی از مسافران میگوید: «باقیمانده کرایه خود را نمیگیرند، تنها بهدلیل زنبودن من، و طرز فکر برخی از اشتباه فکرکردن مردم که فکر میکنند ما رانندههای زن کرایه دوبرابر میگیریم و دربستیهای زیادی به پست ما میخورد، در صورتی که به این شکل نیست. ما مثل سایر رانندگان مرد در خیابانها، گردشی هستیم و کرایهام نرخ متداول تاکسیرانی است.» شیرین چگینی درباره ایستگاههای تاکسی که جایش در خیابانهای کرمانشاه خالی است به «شرق» میگوید: «عرض خیابانهای کرمانشاه کم است و کشش اینهمه ماشین را ندارد و قسمتی از این عرض کم را عملا شهرداری فروخته است و با استخدام چند پارکبان، بخشی از خیابان را اجاره میدهد. همین مساله باعث شده جایی برای ایستگاهای تاکسی نباشد.
در نهایت ، کوتاهی از جانب رانندگان، سازمان تاکسیرانی و شهرداری صورت میگیرد که باعث شده کرمانشاه نسبت به شهرهای دیگر در این زمینه عقب نگه داشته شده باشد.»
چگینی در مورد ماشینهای شخصی هم گفت: «در هیچ جای دنیا ماشینهای شخصی مسافرکشی نمیکنند. باید اطلاعرسانی صورت بگیرد که حق ما رانندگان تاکسی ضايع نشود. با تمام بیحرمتیهايي که با سوارشدن به ماشینهای شخصی به وجود آمده اما همچنان مسافران بهراحتی سوار ماشینهای شخصی میشوند.
باید جز تاکسی سوار ماشین دیگری نشویم. وقتي تاکسی در خیابانهای یک شهر در حال حرکت است نشانه فرهنگ آن شهر است و باید مکانی برای تبلیغات فرهنگی تاثیرگذار بر مردم باشد؛ البته با نظارت شهرداری و تاکسیرانی، اما متاسفانه اقداماتی در این زمینه صورت نگرفته است.»
او همینطور مساله ترمینال شهید کاویانی را بسیار جدی ميداند و از مسوولان توقع رسیدگی دارد.
ترمینال شهيد کاویانی مرکز مسافران بینشهری است. خانمهای بسیاری در شهر کرمانشاه دانشجو یا توریست هستند که نصفشبها به ترمینال شهید کاویانی میرسند ولی متاسفانه برخی رانندههایی که در ترمینال مشغول کار هستند از نظر اخلاقی رفتار مناسبی با مسافران ندارند.
چگینی میگوید: «با هماهنگی تاکسیرانی چند شبی را برای کار به ترمینال رفته است و شاهد بیحرمتیها و حرفهای رکیکی بوده است. در یکی از این شبها یک مسافر خانم تنها، که از اصفهان میهمان شهر ما بوده است رانندهها برای سوارکردن این خانم هجوم آورده و ساک و وسایل او را میکشیدند، خانم وحشتزده از همان ترمینال بلیت برگشت خود را خریداری کرده و به اصفهان برگشته است.
این مساله در صورتی است که قدمت شهر ما بسیار بیشتر از شهر اصفهان است. اولین تمدنهای بشری در شهر ما شکل گرفته است. متاسفانه بیتوجهی مسوولان، باعث این مسايل شده است.
چگینی در خلال صحبتهایش در گوشه خیابان توقف میکند، دفتر شعرش را ميگشايد و دو شعر از آخرین شعرهایش را میخواند: من... / طناب میبافم/ تا تقدیرمان چه باشد/ یا گردن من/ یا گردن تو/ فرقی نمیکند. / برگ آخر شاهنامه را خواهم نوشت/ رها میشوم.
زیرباران / با پیرهنی خیس/ نگران بستههای کوچک آدامس بود/ پسرک خواب آفتاب را میدید/ فردا تکلیف چیست/ من خشک میشوم/ ولی این سقزها را چه کسی خواهد خرید خیس خیس/ باران... .
چگینی در مورد علاقه به کار میگوید: «بهنظرم خيلي کارها را نباید و نمیشود گفت حتما زنانه است یا حتما مردانه، هرکس ممکن است در یک کار ، مفید باشد و به آن علاقه داشته باشد.
خیلی کارها هم هستند که آنها را بهعنوان کارهای زنانه میشناسیم ولی مردها خوب انجامشان میدهند، کارهای به ظاهر مردانهای مثل رانندگی را هم ممکن است یک زن بهتر از بقیه انجام دهد.
من از کارم راضی هستم. با وجود اینکه درآمد این کار با کار قبلی من اصلا قابل مقایسه نیست. درآمد این کار، اصطکاک زیادی دارد: بنزین، گاز و تعمیر ماشین اما من فکر میکنم این پول حلال است و به قول یکی از همکارانم: «سکه مرتضیعلی» است و روزی همه ما دست خداست.»
همچنین او در مورد واکنش مسافرانی که سوار تاکسی میشوند میگوید: «تا به حال مورد اذیت و آزار از جانب مسافران قرار نگرفتهام و با تکیه کلام داداش، با مسافران مرد صحبت میکنم و به جرات میتوانم بگویم که همشهریهای خودم را دوست دارم. همین گفتن داداش من باعث میشود که با هر نیتم که سوار ماشین من شده باشند یه مقداری مراعات کنند.»
چگینی از ترحمکردن بعضی از مسافران میگوید: «باقیمانده کرایه خود را نمیگیرند، تنها بهدلیل زنبودن من، و طرز فکر برخی از اشتباه فکرکردن مردم که فکر میکنند ما رانندههای زن کرایه دوبرابر میگیریم و دربستیهای زیادی به پست ما میخورد، در صورتی که به این شکل نیست. ما مثل سایر رانندگان مرد در خیابانها، گردشی هستیم و کرایهام نرخ متداول تاکسیرانی است.» شیرین چگینی درباره ایستگاههای تاکسی که جایش در خیابانهای کرمانشاه خالی است به «شرق» میگوید: «عرض خیابانهای کرمانشاه کم است و کشش اینهمه ماشین را ندارد و قسمتی از این عرض کم را عملا شهرداری فروخته است و با استخدام چند پارکبان، بخشی از خیابان را اجاره میدهد. همین مساله باعث شده جایی برای ایستگاهای تاکسی نباشد.
در نهایت ، کوتاهی از جانب رانندگان، سازمان تاکسیرانی و شهرداری صورت میگیرد که باعث شده کرمانشاه نسبت به شهرهای دیگر در این زمینه عقب نگه داشته شده باشد.»
چگینی در مورد ماشینهای شخصی هم گفت: «در هیچ جای دنیا ماشینهای شخصی مسافرکشی نمیکنند. باید اطلاعرسانی صورت بگیرد که حق ما رانندگان تاکسی ضايع نشود. با تمام بیحرمتیهايي که با سوارشدن به ماشینهای شخصی به وجود آمده اما همچنان مسافران بهراحتی سوار ماشینهای شخصی میشوند.
باید جز تاکسی سوار ماشین دیگری نشویم. وقتي تاکسی در خیابانهای یک شهر در حال حرکت است نشانه فرهنگ آن شهر است و باید مکانی برای تبلیغات فرهنگی تاثیرگذار بر مردم باشد؛ البته با نظارت شهرداری و تاکسیرانی، اما متاسفانه اقداماتی در این زمینه صورت نگرفته است.»
او همینطور مساله ترمینال شهید کاویانی را بسیار جدی ميداند و از مسوولان توقع رسیدگی دارد.
ترمینال شهيد کاویانی مرکز مسافران بینشهری است. خانمهای بسیاری در شهر کرمانشاه دانشجو یا توریست هستند که نصفشبها به ترمینال شهید کاویانی میرسند ولی متاسفانه برخی رانندههایی که در ترمینال مشغول کار هستند از نظر اخلاقی رفتار مناسبی با مسافران ندارند.
چگینی میگوید: «با هماهنگی تاکسیرانی چند شبی را برای کار به ترمینال رفته است و شاهد بیحرمتیها و حرفهای رکیکی بوده است. در یکی از این شبها یک مسافر خانم تنها، که از اصفهان میهمان شهر ما بوده است رانندهها برای سوارکردن این خانم هجوم آورده و ساک و وسایل او را میکشیدند، خانم وحشتزده از همان ترمینال بلیت برگشت خود را خریداری کرده و به اصفهان برگشته است.
این مساله در صورتی است که قدمت شهر ما بسیار بیشتر از شهر اصفهان است. اولین تمدنهای بشری در شهر ما شکل گرفته است. متاسفانه بیتوجهی مسوولان، باعث این مسايل شده است.
چگینی در خلال صحبتهایش در گوشه خیابان توقف میکند، دفتر شعرش را ميگشايد و دو شعر از آخرین شعرهایش را میخواند: من... / طناب میبافم/ تا تقدیرمان چه باشد/ یا گردن من/ یا گردن تو/ فرقی نمیکند. / برگ آخر شاهنامه را خواهم نوشت/ رها میشوم.
زیرباران / با پیرهنی خیس/ نگران بستههای کوچک آدامس بود/ پسرک خواب آفتاب را میدید/ فردا تکلیف چیست/ من خشک میشوم/ ولی این سقزها را چه کسی خواهد خرید خیس خیس/ باران... .
رانندههایي هستند که درخیابانهای کرمانشاه با تاکسی زرد مسافرکشی میکنند و شغل آنان جزو مشاغل سخت محسوب میشود. ما هر روز حداقل چند باری را با این تاکسیها سفر درون شهري انجام دادهايم. اما هیچ نوشتهاي نمیتواند سختیهای آن را همانگونه که هست به مخاطب نشان دهد؛ مخصوصا اگر خانم باشي كه كار به مراتب سختتر و مشكلتر ميشود. شیرین چگینی متولد سال 1346 در شهر کرمانشاه است «متولد 46 مثل پیکان 46 که لنگه نداره.» این را میگوید و میخندد. دارای مدرک دیپلم تجربی و 18مدرک بینالمللی در رابطه با پوستومو و سابقه 26سال کار در آرایشگاه است و از سال 1386 راننده تاکسی شده است. چگینی هر روز ساعت ششونیمصبح از خانه بیرون میزند تا ساعت سهبعدازظهر و پس از كمي استراحت، ساعت چهار دوباره به سر کار برمیگردد، تا 10شب. «شيرين» درباره سختيهاي روزهاي آغازين کارش میگوید: «اوایل وقتی کارم را شروع کردم همکاران مرد در برابرم جبهه میگرفتند و میگفتند «مگه زنم راننده تاکسی میشه!» یعنی اصلا برایشان قابلقبول نبود که یک خانم پابهپای آنها کار کند. سخت بود و واکنش منفی داشتند، ولی در این مدت سختيها را تحمل كردم و موفق شدم.»
خانم چگینی سه فرزند دارد که آنها را بزرگترین سرمایه زندگی خود میداند: دو دختر که محصل هستند، و پسرش كه دانشجوی رشته نرمافزار در سنندج است. «شيرين» ميگويد بعد از جدایی از همسرش بچهها با او زندگی میکنند و فرزندانش با کارکردنش هیچ مشکلی ندارند و همیشه مشوق او نیز بودهاند. در رابطه با پدر و مادر خود میگوید: «پدر و مادرم پوتینپوش بودند یعنی هر دو پزشک نظامی بودهاند، بهخاطر این مساله، کسی که پوتینپوش باشد برايم جایگاه خاصی دارد و اگر وارد ماشین من شوند میهمان پوتینهایش خواهند شد.»
چگینی در مورد علاقه به کار میگوید: «بهنظرم خيلي کارها را نباید و نمیشود گفت حتما زنانه است یا حتما مردانه، هرکس ممکن است در یک کار ، مفید باشد و به آن علاقه داشته باشد.
خیلی کارها هم هستند که آنها را بهعنوان کارهای زنانه میشناسیم ولی مردها خوب انجامشان میدهند، کارهای به ظاهر مردانهای مثل رانندگی را هم ممکن است یک زن بهتر از بقیه انجام دهد.
من از کارم راضی هستم. با وجود اینکه درآمد این کار با کار قبلی من اصلا قابل مقایسه نیست. درآمد این کار، اصطکاک زیادی دارد: بنزین، گاز و تعمیر ماشین اما من فکر میکنم این پول حلال است و به قول یکی از همکارانم: «سکه مرتضیعلی» است و روزی همه ما دست خداست.»
همچنین او در مورد واکنش مسافرانی که سوار تاکسی میشوند میگوید: «تا به حال مورد اذیت و آزار از جانب مسافران قرار نگرفتهام و با تکیه کلام داداش، با مسافران مرد صحبت میکنم و به جرات میتوانم بگویم که همشهریهای خودم را دوست دارم. همین گفتن داداش من باعث میشود که با هر نیتم که سوار ماشین من شده باشند یه مقداری مراعات کنند.»
چگینی از ترحمکردن بعضی از مسافران میگوید: «باقیمانده کرایه خود را نمیگیرند، تنها بهدلیل زنبودن من، و طرز فکر برخی از اشتباه فکرکردن مردم که فکر میکنند ما رانندههای زن کرایه دوبرابر میگیریم و دربستیهای زیادی به پست ما میخورد، در صورتی که به این شکل نیست. ما مثل سایر رانندگان مرد در خیابانها، گردشی هستیم و کرایهام نرخ متداول تاکسیرانی است.» شیرین چگینی درباره ایستگاههای تاکسی که جایش در خیابانهای کرمانشاه خالی است به «شرق» میگوید: «عرض خیابانهای کرمانشاه کم است و کشش اینهمه ماشین را ندارد و قسمتی از این عرض کم را عملا شهرداری فروخته است و با استخدام چند پارکبان، بخشی از خیابان را اجاره میدهد. همین مساله باعث شده جایی برای ایستگاهای تاکسی نباشد.
در نهایت ، کوتاهی از جانب رانندگان، سازمان تاکسیرانی و شهرداری صورت میگیرد که باعث شده کرمانشاه نسبت به شهرهای دیگر در این زمینه عقب نگه داشته شده باشد.»
چگینی در مورد ماشینهای شخصی هم گفت: «در هیچ جای دنیا ماشینهای شخصی مسافرکشی نمیکنند. باید اطلاعرسانی صورت بگیرد که حق ما رانندگان تاکسی ضايع نشود. با تمام بیحرمتیهايي که با سوارشدن به ماشینهای شخصی به وجود آمده اما همچنان مسافران بهراحتی سوار ماشینهای شخصی میشوند.
باید جز تاکسی سوار ماشین دیگری نشویم. وقتي تاکسی در خیابانهای یک شهر در حال حرکت است نشانه فرهنگ آن شهر است و باید مکانی برای تبلیغات فرهنگی تاثیرگذار بر مردم باشد؛ البته با نظارت شهرداری و تاکسیرانی، اما متاسفانه اقداماتی در این زمینه صورت نگرفته است.»
او همینطور مساله ترمینال شهید کاویانی را بسیار جدی ميداند و از مسوولان توقع رسیدگی دارد.
ترمینال شهيد کاویانی مرکز مسافران بینشهری است. خانمهای بسیاری در شهر کرمانشاه دانشجو یا توریست هستند که نصفشبها به ترمینال شهید کاویانی میرسند ولی متاسفانه برخی رانندههایی که در ترمینال مشغول کار هستند از نظر اخلاقی رفتار مناسبی با مسافران ندارند.
چگینی میگوید: «با هماهنگی تاکسیرانی چند شبی را برای کار به ترمینال رفته است و شاهد بیحرمتیها و حرفهای رکیکی بوده است. در یکی از این شبها یک مسافر خانم تنها، که از اصفهان میهمان شهر ما بوده است رانندهها برای سوارکردن این خانم هجوم آورده و ساک و وسایل او را میکشیدند، خانم وحشتزده از همان ترمینال بلیت برگشت خود را خریداری کرده و به اصفهان برگشته است.
این مساله در صورتی است که قدمت شهر ما بسیار بیشتر از شهر اصفهان است. اولین تمدنهای بشری در شهر ما شکل گرفته است. متاسفانه بیتوجهی مسوولان، باعث این مسايل شده است.
چگینی در خلال صحبتهایش در گوشه خیابان توقف میکند، دفتر شعرش را ميگشايد و دو شعر از آخرین شعرهایش را میخواند: من... / طناب میبافم/ تا تقدیرمان چه باشد/ یا گردن من/ یا گردن تو/ فرقی نمیکند. / برگ آخر شاهنامه را خواهم نوشت/ رها میشوم.
زیرباران / با پیرهنی خیس/ نگران بستههای کوچک آدامس بود/ پسرک خواب آفتاب را میدید/ فردا تکلیف چیست/ من خشک میشوم/ ولی این سقزها را چه کسی خواهد خرید خیس خیس/ باران... .
چگینی در مورد علاقه به کار میگوید: «بهنظرم خيلي کارها را نباید و نمیشود گفت حتما زنانه است یا حتما مردانه، هرکس ممکن است در یک کار ، مفید باشد و به آن علاقه داشته باشد.
خیلی کارها هم هستند که آنها را بهعنوان کارهای زنانه میشناسیم ولی مردها خوب انجامشان میدهند، کارهای به ظاهر مردانهای مثل رانندگی را هم ممکن است یک زن بهتر از بقیه انجام دهد.
من از کارم راضی هستم. با وجود اینکه درآمد این کار با کار قبلی من اصلا قابل مقایسه نیست. درآمد این کار، اصطکاک زیادی دارد: بنزین، گاز و تعمیر ماشین اما من فکر میکنم این پول حلال است و به قول یکی از همکارانم: «سکه مرتضیعلی» است و روزی همه ما دست خداست.»
همچنین او در مورد واکنش مسافرانی که سوار تاکسی میشوند میگوید: «تا به حال مورد اذیت و آزار از جانب مسافران قرار نگرفتهام و با تکیه کلام داداش، با مسافران مرد صحبت میکنم و به جرات میتوانم بگویم که همشهریهای خودم را دوست دارم. همین گفتن داداش من باعث میشود که با هر نیتم که سوار ماشین من شده باشند یه مقداری مراعات کنند.»
چگینی از ترحمکردن بعضی از مسافران میگوید: «باقیمانده کرایه خود را نمیگیرند، تنها بهدلیل زنبودن من، و طرز فکر برخی از اشتباه فکرکردن مردم که فکر میکنند ما رانندههای زن کرایه دوبرابر میگیریم و دربستیهای زیادی به پست ما میخورد، در صورتی که به این شکل نیست. ما مثل سایر رانندگان مرد در خیابانها، گردشی هستیم و کرایهام نرخ متداول تاکسیرانی است.» شیرین چگینی درباره ایستگاههای تاکسی که جایش در خیابانهای کرمانشاه خالی است به «شرق» میگوید: «عرض خیابانهای کرمانشاه کم است و کشش اینهمه ماشین را ندارد و قسمتی از این عرض کم را عملا شهرداری فروخته است و با استخدام چند پارکبان، بخشی از خیابان را اجاره میدهد. همین مساله باعث شده جایی برای ایستگاهای تاکسی نباشد.
در نهایت ، کوتاهی از جانب رانندگان، سازمان تاکسیرانی و شهرداری صورت میگیرد که باعث شده کرمانشاه نسبت به شهرهای دیگر در این زمینه عقب نگه داشته شده باشد.»
چگینی در مورد ماشینهای شخصی هم گفت: «در هیچ جای دنیا ماشینهای شخصی مسافرکشی نمیکنند. باید اطلاعرسانی صورت بگیرد که حق ما رانندگان تاکسی ضايع نشود. با تمام بیحرمتیهايي که با سوارشدن به ماشینهای شخصی به وجود آمده اما همچنان مسافران بهراحتی سوار ماشینهای شخصی میشوند.
باید جز تاکسی سوار ماشین دیگری نشویم. وقتي تاکسی در خیابانهای یک شهر در حال حرکت است نشانه فرهنگ آن شهر است و باید مکانی برای تبلیغات فرهنگی تاثیرگذار بر مردم باشد؛ البته با نظارت شهرداری و تاکسیرانی، اما متاسفانه اقداماتی در این زمینه صورت نگرفته است.»
او همینطور مساله ترمینال شهید کاویانی را بسیار جدی ميداند و از مسوولان توقع رسیدگی دارد.
ترمینال شهيد کاویانی مرکز مسافران بینشهری است. خانمهای بسیاری در شهر کرمانشاه دانشجو یا توریست هستند که نصفشبها به ترمینال شهید کاویانی میرسند ولی متاسفانه برخی رانندههایی که در ترمینال مشغول کار هستند از نظر اخلاقی رفتار مناسبی با مسافران ندارند.
چگینی میگوید: «با هماهنگی تاکسیرانی چند شبی را برای کار به ترمینال رفته است و شاهد بیحرمتیها و حرفهای رکیکی بوده است. در یکی از این شبها یک مسافر خانم تنها، که از اصفهان میهمان شهر ما بوده است رانندهها برای سوارکردن این خانم هجوم آورده و ساک و وسایل او را میکشیدند، خانم وحشتزده از همان ترمینال بلیت برگشت خود را خریداری کرده و به اصفهان برگشته است.
این مساله در صورتی است که قدمت شهر ما بسیار بیشتر از شهر اصفهان است. اولین تمدنهای بشری در شهر ما شکل گرفته است. متاسفانه بیتوجهی مسوولان، باعث این مسايل شده است.
چگینی در خلال صحبتهایش در گوشه خیابان توقف میکند، دفتر شعرش را ميگشايد و دو شعر از آخرین شعرهایش را میخواند: من... / طناب میبافم/ تا تقدیرمان چه باشد/ یا گردن من/ یا گردن تو/ فرقی نمیکند. / برگ آخر شاهنامه را خواهم نوشت/ رها میشوم.
زیرباران / با پیرهنی خیس/ نگران بستههای کوچک آدامس بود/ پسرک خواب آفتاب را میدید/ فردا تکلیف چیست/ من خشک میشوم/ ولی این سقزها را چه کسی خواهد خرید خیس خیس/ باران... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.