|

دور دور می‌کنم پس هستم

بهاران خرم‌نژاد: هزارو182گام زنانه، محدوده مسیری است که سرزمین آرزوهای برخی دختران و پسران این شهر شده است. ابتدای خیابان 17شهریور تا انتهای خیابان برق که اگر پیاده بروی شاید 10دقیقه هم نشود، عصرها شوماخرهای زیادی را به خود جذب می‌کند.
با صورت‌های بزک‌شده کمتر کسی را آنجا می‌بینی که حداقل یکی، دو باری به زیر تیغ جراحی زیبایی نرفته باشد که البته بین خودشان مزیت محسوب می‌شود. ساعت که از شش‌عصر بگذرد اگر برای کاری به این خیابان بروی با همین مسافت کوتاه باید نیم‌‌ساعتی را در ترافیک بمانی اما نه به خاطر ازدیاد جمعیت، به دلیل دوردورکردن... .
پای صحبت راننده‌های تاکسی که بنشینی از آوردن مسافر در هنگام غروب به این خیابان فراری‌اند و یک‌ریز زیر لب ناسزا می‌گویند. ماشین‌ها... گاهی از چشمان این ماشین‌ها (همان چراغ‌هایشان) بوی جنگ می‌آید. جنگ گلادیاتوری یک جنگ تن به تن برای به‌رخ‌کشیدن برتری. ظاهر ماجرا این است که هرچقدر ماشین پول بیشتری را از صاحبش گرفته باشد برنده این دورزدن‌هاست و توجه بیشتری را به خود جلب می‌کند؛ فارغ از آنکه فرد راننده چه کسی و چه کاره است؟
انگار هر راننده‌ای که با سرعت وحشیانه‌تری براند و با تیک‌آف‌های بی‌شمار رد چرخ ماشینش را بر تن خیابان حک کند، حرفه‌ای‌تر جلوه می‌کند. نادر امیری جامعه‌شناس در این‌باره می‌گوید: پرسه‌زنی در یک محدوده کوچک ریل پدیده به معنای عام است که نوعی جست‌وجوی معنا در دنیای بی‌معنای جهان متاثر از سرمایه‌داری است. دورزدن یا همان اصطلاح دوردورکردن، نمایش‌دادن و تحمیل خود به دیگران است. در دوران سرمایه‌داری روابط انسان‌ها کالایی می‌شود که خصیصه دوران مدرن است و نوعی نمایش تبلیغاتی است. فرد راننده خودش را به مثابه یک کالا عرضه می‌کند و هرچقدر این محدوده فضایی کوچک‌تر باشد این نوع نمایش که یک مثال فشرده از روابط منفعتی افراد با یکدیگر است بیشتر نمایان می‌شود. دلگشایی، روانشناس، نیز در این‌باره می‌گوید: پرسه‌زنی در یک محدوده کوچک ، نوعی عادت است که احتیاج به فکرکردن ندارد و انسان‌ها به کارهای لذت‌بخشی که به برنامه‌ریزی نیاز ندارد، علاقه نشان می‌دهند که تبدیل به عادت می‌شود و چون روش سختی ندارد و انرژی مصرف نمی‌کند، ادامه پیدا می‌کند و همچنین از این طریق توجه افراد زیادی را جلب می‌کند. در این شرایط افراد شروع به تبلیغات می‌کنند و میل دارند دیگران را با خود همراه سازند. کسب تجربیات مشابه عادات زندگی ایجاد می‌کند. خانمی ساکن این منطقه می‌گوید: محل زندگی ما در بلوار نسترن است و اغلب وجود ترافیک در محدوده برق و نوبهار ، خیابان‌های فرعی را هم درگیر می‌کند. علاوه بر شلوغی ، صداهای بلند موسیقی و بوق‌ها که به نشانه‌های مختلف زده می‌شود ، آرامش را از اهالی این منطقه سلب می‌کند و من احساس تاسف می‌کنم؛ چون انرژی‌ای که باید برای کار گذاشته شود با خیابان‌گردی تخلیه می‌شود. سینا که هرازگاهی دوردور می‌کند، می‌گوید: این کار یک‌جور میل به خودنمایی است چون این امکان نیست که جاهای دیگه جوانان خودشان را نشان دهند این کار افزایش پیدا می‌کند. او می‌گوید: خیلی‌ها ماشینشان را پارک می‌کنند و به آن تکیه می‌دهند و قصد خودنمایی دارند و لباس‌هایشان را نمایش می‌دهند. سینا ادامه می‌دهد: برای ارتباط برقرارکردن با جنس مخالف، این دورزدن‌ها ساده‌ترین کار است. او در پاسخ به سوال «شرق» که آیا این نوع ارتباط برقرارکردن به علاقه و ازدواج هم می‌انجامد، می‌گوید: معمولا نه. چون بیشتر تفریح و سرگرمی است و روز بعد دوباره این بازی برای هر دو طرف تکرار می‌شود که البته شاید هم به دلیل اعتمادنکردن و نحوه آشنایی است. «الهام» دختری که با 206 در برق دور می‌زند می‌گوید: من قصد آشنایی با کسی را ندارم و فقط وقتایی که حوصله‌ام سر می‌رود اینجا می‌آیم. چون این تنها سرگرمی ماست. جوانی دیگر که در آن نزدیکی است و به این صحبت‌ها گوش می‌دهد با حالتی اعتراض‌آمیز می‌گوید: از نظر من خیلی هم کار خوبی است. زنده‌باد هرکس دور می‌زند. همه‌جای دنیا جوان‌ها پاتوق خودشان را دارند و این برق هم خودش پاتوق است. چه اشکالی دارد که با ماشین دور بزنند. اگر دور نزنند چه کار مهمی قرار است انجام دهند. دختری با ظاهری فشن و آراسته در برق می‌گردد و ماشین هم ندارد. او می‌گوید: اگه دنبال یه بچه پول‌دار باشی باید بیای اینجا. من که خودم از فلان‌جا می‌آم. اینجا حتی استاد دانشگاه‌های پول‌دار و مجرد هم زیاد می‌بینی که اگه خدا بخواد میشه به فکر آیندت باشی. پول خیلی مهمه.
تعدادی دختر دیگر که همه دارای ظاهرهای جدید هستند و صدای جیغ‌هایشان با صدای بلند موسیقی ماشین، ترکیبی جالب ایجاد کرده است با حالت تمسخر می‌گویند: ول کن بابا چی کار به دورزدن ما داری؟ می‌خوایم بهمون خوش بگذره. قصد خاصی نداریم و با سرعت گاز می‌دهد و دور می‌شوند. این دورزدن‌ها و میل به دیده‌شدن تنها مختص به این نوع دخترها نیست و زنانی هم هستند که پس از گذراندن یک دوره زندگی مشترک که نتیجه آن، رسیدن به یک ماشین لوکس است دورزدن در اینجا را به ادامه زندگی ترجیح داده‌اند. پسرهای پیاده و بدون ماشین ناراضی می‌گویند: اینجا همه چی برای این بچه پولداراست؛ ما که هیچی.
بعضی از رهگذرها که سن‌وسال‌های زیادی دارند با ناراحتی سر خود را تکان می‌دهند و می‌گویند: بیچاره این جوان‌ها همش به خاطر بیکاری، شایدم به‌خاطر پول زیادی که نمی‌دانند با آن چه کنند... یک غروب و شب دیگر در خیابان برق به پایان می‌رسد و هنوز رد چرخ ماشین‌ها بر آسفالت خیابان خودنمایی می‌کند که کم‌کم رو به محوشدن است؛ تا برای روز بعد آماده استقبال از ماشین‌ها شود... .
بهاران خرم‌نژاد: هزارو182گام زنانه، محدوده مسیری است که سرزمین آرزوهای برخی دختران و پسران این شهر شده است. ابتدای خیابان 17شهریور تا انتهای خیابان برق که اگر پیاده بروی شاید 10دقیقه هم نشود، عصرها شوماخرهای زیادی را به خود جذب می‌کند.
با صورت‌های بزک‌شده کمتر کسی را آنجا می‌بینی که حداقل یکی، دو باری به زیر تیغ جراحی زیبایی نرفته باشد که البته بین خودشان مزیت محسوب می‌شود. ساعت که از شش‌عصر بگذرد اگر برای کاری به این خیابان بروی با همین مسافت کوتاه باید نیم‌‌ساعتی را در ترافیک بمانی اما نه به خاطر ازدیاد جمعیت، به دلیل دوردورکردن... .
پای صحبت راننده‌های تاکسی که بنشینی از آوردن مسافر در هنگام غروب به این خیابان فراری‌اند و یک‌ریز زیر لب ناسزا می‌گویند. ماشین‌ها... گاهی از چشمان این ماشین‌ها (همان چراغ‌هایشان) بوی جنگ می‌آید. جنگ گلادیاتوری یک جنگ تن به تن برای به‌رخ‌کشیدن برتری. ظاهر ماجرا این است که هرچقدر ماشین پول بیشتری را از صاحبش گرفته باشد برنده این دورزدن‌هاست و توجه بیشتری را به خود جلب می‌کند؛ فارغ از آنکه فرد راننده چه کسی و چه کاره است؟
انگار هر راننده‌ای که با سرعت وحشیانه‌تری براند و با تیک‌آف‌های بی‌شمار رد چرخ ماشینش را بر تن خیابان حک کند، حرفه‌ای‌تر جلوه می‌کند. نادر امیری جامعه‌شناس در این‌باره می‌گوید: پرسه‌زنی در یک محدوده کوچک ریل پدیده به معنای عام است که نوعی جست‌وجوی معنا در دنیای بی‌معنای جهان متاثر از سرمایه‌داری است. دورزدن یا همان اصطلاح دوردورکردن، نمایش‌دادن و تحمیل خود به دیگران است. در دوران سرمایه‌داری روابط انسان‌ها کالایی می‌شود که خصیصه دوران مدرن است و نوعی نمایش تبلیغاتی است. فرد راننده خودش را به مثابه یک کالا عرضه می‌کند و هرچقدر این محدوده فضایی کوچک‌تر باشد این نوع نمایش که یک مثال فشرده از روابط منفعتی افراد با یکدیگر است بیشتر نمایان می‌شود. دلگشایی، روانشناس، نیز در این‌باره می‌گوید: پرسه‌زنی در یک محدوده کوچک ، نوعی عادت است که احتیاج به فکرکردن ندارد و انسان‌ها به کارهای لذت‌بخشی که به برنامه‌ریزی نیاز ندارد، علاقه نشان می‌دهند که تبدیل به عادت می‌شود و چون روش سختی ندارد و انرژی مصرف نمی‌کند، ادامه پیدا می‌کند و همچنین از این طریق توجه افراد زیادی را جلب می‌کند. در این شرایط افراد شروع به تبلیغات می‌کنند و میل دارند دیگران را با خود همراه سازند. کسب تجربیات مشابه عادات زندگی ایجاد می‌کند. خانمی ساکن این منطقه می‌گوید: محل زندگی ما در بلوار نسترن است و اغلب وجود ترافیک در محدوده برق و نوبهار ، خیابان‌های فرعی را هم درگیر می‌کند. علاوه بر شلوغی ، صداهای بلند موسیقی و بوق‌ها که به نشانه‌های مختلف زده می‌شود ، آرامش را از اهالی این منطقه سلب می‌کند و من احساس تاسف می‌کنم؛ چون انرژی‌ای که باید برای کار گذاشته شود با خیابان‌گردی تخلیه می‌شود. سینا که هرازگاهی دوردور می‌کند، می‌گوید: این کار یک‌جور میل به خودنمایی است چون این امکان نیست که جاهای دیگه جوانان خودشان را نشان دهند این کار افزایش پیدا می‌کند. او می‌گوید: خیلی‌ها ماشینشان را پارک می‌کنند و به آن تکیه می‌دهند و قصد خودنمایی دارند و لباس‌هایشان را نمایش می‌دهند. سینا ادامه می‌دهد: برای ارتباط برقرارکردن با جنس مخالف، این دورزدن‌ها ساده‌ترین کار است. او در پاسخ به سوال «شرق» که آیا این نوع ارتباط برقرارکردن به علاقه و ازدواج هم می‌انجامد، می‌گوید: معمولا نه. چون بیشتر تفریح و سرگرمی است و روز بعد دوباره این بازی برای هر دو طرف تکرار می‌شود که البته شاید هم به دلیل اعتمادنکردن و نحوه آشنایی است. «الهام» دختری که با 206 در برق دور می‌زند می‌گوید: من قصد آشنایی با کسی را ندارم و فقط وقتایی که حوصله‌ام سر می‌رود اینجا می‌آیم. چون این تنها سرگرمی ماست. جوانی دیگر که در آن نزدیکی است و به این صحبت‌ها گوش می‌دهد با حالتی اعتراض‌آمیز می‌گوید: از نظر من خیلی هم کار خوبی است. زنده‌باد هرکس دور می‌زند. همه‌جای دنیا جوان‌ها پاتوق خودشان را دارند و این برق هم خودش پاتوق است. چه اشکالی دارد که با ماشین دور بزنند. اگر دور نزنند چه کار مهمی قرار است انجام دهند. دختری با ظاهری فشن و آراسته در برق می‌گردد و ماشین هم ندارد. او می‌گوید: اگه دنبال یه بچه پول‌دار باشی باید بیای اینجا. من که خودم از فلان‌جا می‌آم. اینجا حتی استاد دانشگاه‌های پول‌دار و مجرد هم زیاد می‌بینی که اگه خدا بخواد میشه به فکر آیندت باشی. پول خیلی مهمه.
تعدادی دختر دیگر که همه دارای ظاهرهای جدید هستند و صدای جیغ‌هایشان با صدای بلند موسیقی ماشین، ترکیبی جالب ایجاد کرده است با حالت تمسخر می‌گویند: ول کن بابا چی کار به دورزدن ما داری؟ می‌خوایم بهمون خوش بگذره. قصد خاصی نداریم و با سرعت گاز می‌دهد و دور می‌شوند. این دورزدن‌ها و میل به دیده‌شدن تنها مختص به این نوع دخترها نیست و زنانی هم هستند که پس از گذراندن یک دوره زندگی مشترک که نتیجه آن، رسیدن به یک ماشین لوکس است دورزدن در اینجا را به ادامه زندگی ترجیح داده‌اند. پسرهای پیاده و بدون ماشین ناراضی می‌گویند: اینجا همه چی برای این بچه پولداراست؛ ما که هیچی.
بعضی از رهگذرها که سن‌وسال‌های زیادی دارند با ناراحتی سر خود را تکان می‌دهند و می‌گویند: بیچاره این جوان‌ها همش به خاطر بیکاری، شایدم به‌خاطر پول زیادی که نمی‌دانند با آن چه کنند... یک غروب و شب دیگر در خیابان برق به پایان می‌رسد و هنوز رد چرخ ماشین‌ها بر آسفالت خیابان خودنمایی می‌کند که کم‌کم رو به محوشدن است؛ تا برای روز بعد آماده استقبال از ماشین‌ها شود... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.