صالحان
احمد غلامی
یکی از رویاهای پدرم داشتن فرزند صالح بود که بهجز یک مورد آن به آرزویش رسید. البته این کامیابی هم مثل دیگر کارهای پدرم از جنس دیگر بود. برادر بزرگم فرزند بسیار صالحی از آب درآمد، چون وقتی که پشت لبهایش سیاهی زد، در یک تصادف رانندگی مرد و فرصت ناصالحبودن را از دست داد. خواهرم هم سر زا، پاکپاک از دنیا رفت، چون اصلا دنیا را ندید. تنها کسی که ماند و پدرم را دق داد، من بودم که رانندهی وانت شدم و کار دومم دلالی شد. البته دلالی آفتابه و لگن مسی و قابلمه و یکخرده دلهدزدی. با وانت لکنته که از ساوه برمیگشتم تابلوی بزرگی را کنار دیدم، بدون هیچ توضیحی روی آن نوشته شده بود: «مادر». کنجکاو شدم و چشم دوختم به حاشیهی جاده. یککیلومتری که رفتم تابلوی بعدی را دیدم، روی آن نوشته شده بود: «دعای پدر». یککیلومتر آنطرفتر روی تابلوی بعدی: «فرزند صالح». زیر این تابلو با اسپری رنگ، اسم خودش را نوشته بود: «حسین مغانلو» و شماره تلفنی هم زیرش بود. شماره را گرفتم. صدای دورگهای گفت: «بفرما!» دستوپایم را گم کردم، نمیدانستم چه بگویم. گوشی را قطع کردم. از اینکه شماره واقعی بود، تعجب کردم. دوباره شماره را گرفتم و گفتم: «حسین
مغانلو؟» منتظر بودم بگوید اشتباه گرفتی و قطع کند، اما گفت: «بله... بفرمایید...» دوباره هول شدم و قطع کردم. خیلی ناجور شده بود. اگر زنگ میزد نمیدانستم چه بگویم. پس تصمیم گرفتم زنگ بزنم و صادقانه ماجرا را بگویم، اینکه از سر کنجکاوی زنگ زدهام و اصلا فکر نمیکردم شماره روی تابلو درست باشد. شماره را گرفتم. تا گفتم الو، گفت: «بگو داداش... خجالت نکش، همهجورش رو داریم، آبکی... شیشه...» گفتم: «اشتباه گرفتم» و گوشی را قطع کردم.
یکی از رویاهای پدرم داشتن فرزند صالح بود که بهجز یک مورد آن به آرزویش رسید. البته این کامیابی هم مثل دیگر کارهای پدرم از جنس دیگر بود. برادر بزرگم فرزند بسیار صالحی از آب درآمد، چون وقتی که پشت لبهایش سیاهی زد، در یک تصادف رانندگی مرد و فرصت ناصالحبودن را از دست داد. خواهرم هم سر زا، پاکپاک از دنیا رفت، چون اصلا دنیا را ندید. تنها کسی که ماند و پدرم را دق داد، من بودم که رانندهی وانت شدم و کار دومم دلالی شد. البته دلالی آفتابه و لگن مسی و قابلمه و یکخرده دلهدزدی. با وانت لکنته که از ساوه برمیگشتم تابلوی بزرگی را کنار دیدم، بدون هیچ توضیحی روی آن نوشته شده بود: «مادر». کنجکاو شدم و چشم دوختم به حاشیهی جاده. یککیلومتری که رفتم تابلوی بعدی را دیدم، روی آن نوشته شده بود: «دعای پدر». یککیلومتر آنطرفتر روی تابلوی بعدی: «فرزند صالح». زیر این تابلو با اسپری رنگ، اسم خودش را نوشته بود: «حسین مغانلو» و شماره تلفنی هم زیرش بود. شماره را گرفتم. صدای دورگهای گفت: «بفرما!» دستوپایم را گم کردم، نمیدانستم چه بگویم. گوشی را قطع کردم. از اینکه شماره واقعی بود، تعجب کردم. دوباره شماره را گرفتم و گفتم: «حسین
مغانلو؟» منتظر بودم بگوید اشتباه گرفتی و قطع کند، اما گفت: «بله... بفرمایید...» دوباره هول شدم و قطع کردم. خیلی ناجور شده بود. اگر زنگ میزد نمیدانستم چه بگویم. پس تصمیم گرفتم زنگ بزنم و صادقانه ماجرا را بگویم، اینکه از سر کنجکاوی زنگ زدهام و اصلا فکر نمیکردم شماره روی تابلو درست باشد. شماره را گرفتم. تا گفتم الو، گفت: «بگو داداش... خجالت نکش، همهجورش رو داریم، آبکی... شیشه...» گفتم: «اشتباه گرفتم» و گوشی را قطع کردم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.