یادبودی بر مرگ استاد نشانهها
آذر؛ ماه مرگهاست. مرگ آدمهایی که کاری سترگ در مدرنسازی فرهنگ ایرانی آغاز کرده بودند؛ حمید مصدق، محمد مختاری، منوچهر آتشی، جعفر پوینده و مرتضی ممیز. آذر آن سال نوشتم که ممیز هم رفت در سال صفر در سالی که امید از خودش ناامید شد.
در انحنای دسته گلی قرمز برای تو که سالهاست رفتهای به قول خان محمد کلیدر مرگ مثل زمستان است بالاخره میرسد و از قول سیمین بهبهانی که مرگ هشدار خوبی است سوتهدلان را گرد هم میآورد.
سیروس علینژاد در سوگنامه مرگ مرتضی ممیز نوشت که نام گارسه و خط برنج و دیگر ادوات حروفچینی و صفحهآرایی را اول بار از دهان او میشنیدیم و شکل آنها و فرم حروف سربی را هم او به ما نشان میداد.
مردی که به حساب خودش همیشه در کادر، زندگی میکرد و از چارچوب تعریف شدهاش خارج نمیشد تا آنجا که حتی در این عکس سیاه و سپید مریم زندی در کادری خاکستری جای گرفته است. حالا در کادری پر از پیچیدگیهای ظاهری و وضوح ناپیدا نگاه نسلی جدید دوباره زنده میشود. همیشه حقیقتی هست که در مفهوم ناواضح طرحهای تو زنده میشود، مدام جوانت میکند، مدام تو را در خاطره من رشته رشتهات میکند. میخواهم بر مزارت طرحی از تو را حکاکی کنم؛ طرحی از جنس کاغذ کاهی و با همان حروف سرد سربی.
در انحنای دسته گلی قرمز برای تو که سالهاست رفتهای به قول خان محمد کلیدر مرگ مثل زمستان است بالاخره میرسد و از قول سیمین بهبهانی که مرگ هشدار خوبی است سوتهدلان را گرد هم میآورد.
سیروس علینژاد در سوگنامه مرگ مرتضی ممیز نوشت که نام گارسه و خط برنج و دیگر ادوات حروفچینی و صفحهآرایی را اول بار از دهان او میشنیدیم و شکل آنها و فرم حروف سربی را هم او به ما نشان میداد.
مردی که به حساب خودش همیشه در کادر، زندگی میکرد و از چارچوب تعریف شدهاش خارج نمیشد تا آنجا که حتی در این عکس سیاه و سپید مریم زندی در کادری خاکستری جای گرفته است. حالا در کادری پر از پیچیدگیهای ظاهری و وضوح ناپیدا نگاه نسلی جدید دوباره زنده میشود. همیشه حقیقتی هست که در مفهوم ناواضح طرحهای تو زنده میشود، مدام جوانت میکند، مدام تو را در خاطره من رشته رشتهات میکند. میخواهم بر مزارت طرحی از تو را حکاکی کنم؛ طرحی از جنس کاغذ کاهی و با همان حروف سرد سربی.
آذر؛ ماه مرگهاست. مرگ آدمهایی که کاری سترگ در مدرنسازی فرهنگ ایرانی آغاز کرده بودند؛ حمید مصدق، محمد مختاری، منوچهر آتشی، جعفر پوینده و مرتضی ممیز. آذر آن سال نوشتم که ممیز هم رفت در سال صفر در سالی که امید از خودش ناامید شد.
در انحنای دسته گلی قرمز برای تو که سالهاست رفتهای به قول خان محمد کلیدر مرگ مثل زمستان است بالاخره میرسد و از قول سیمین بهبهانی که مرگ هشدار خوبی است سوتهدلان را گرد هم میآورد.
سیروس علینژاد در سوگنامه مرگ مرتضی ممیز نوشت که نام گارسه و خط برنج و دیگر ادوات حروفچینی و صفحهآرایی را اول بار از دهان او میشنیدیم و شکل آنها و فرم حروف سربی را هم او به ما نشان میداد.
مردی که به حساب خودش همیشه در کادر، زندگی میکرد و از چارچوب تعریف شدهاش خارج نمیشد تا آنجا که حتی در این عکس سیاه و سپید مریم زندی در کادری خاکستری جای گرفته است. حالا در کادری پر از پیچیدگیهای ظاهری و وضوح ناپیدا نگاه نسلی جدید دوباره زنده میشود. همیشه حقیقتی هست که در مفهوم ناواضح طرحهای تو زنده میشود، مدام جوانت میکند، مدام تو را در خاطره من رشته رشتهات میکند. میخواهم بر مزارت طرحی از تو را حکاکی کنم؛ طرحی از جنس کاغذ کاهی و با همان حروف سرد سربی.
در انحنای دسته گلی قرمز برای تو که سالهاست رفتهای به قول خان محمد کلیدر مرگ مثل زمستان است بالاخره میرسد و از قول سیمین بهبهانی که مرگ هشدار خوبی است سوتهدلان را گرد هم میآورد.
سیروس علینژاد در سوگنامه مرگ مرتضی ممیز نوشت که نام گارسه و خط برنج و دیگر ادوات حروفچینی و صفحهآرایی را اول بار از دهان او میشنیدیم و شکل آنها و فرم حروف سربی را هم او به ما نشان میداد.
مردی که به حساب خودش همیشه در کادر، زندگی میکرد و از چارچوب تعریف شدهاش خارج نمیشد تا آنجا که حتی در این عکس سیاه و سپید مریم زندی در کادری خاکستری جای گرفته است. حالا در کادری پر از پیچیدگیهای ظاهری و وضوح ناپیدا نگاه نسلی جدید دوباره زنده میشود. همیشه حقیقتی هست که در مفهوم ناواضح طرحهای تو زنده میشود، مدام جوانت میکند، مدام تو را در خاطره من رشته رشتهات میکند. میخواهم بر مزارت طرحی از تو را حکاکی کنم؛ طرحی از جنس کاغذ کاهی و با همان حروف سرد سربی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.