کله پاچه بانو سلطان...
میرزا بابا خان جعفری
قرار شد به توصیه پدر، میرزا بنویسی را کنار گذاشته و در کار دولتی مشغول به کار شوم.
از هرکه میپرسیدی، حواله اتاق بعدی ات می کرد یا میگفت: امروز جلسه است، فردا مراسم معارفه، پس فردا مراسم تودیع، پس آن فردا یک مهمانی است برای ورود رییس کل. بعدشم که باید برای گرفتن بن کارمندی به فروشگاه بغل بروند وخلاصه اینکه هرکه می گوید کارمند کار نمیکند، اشتباه کرده است و گناهش پای خودش.
چند پله ای را بالا وپایین کردم و سرآخر روی یک نیمکت زوار دررفته از سر گیجی نشستم. توصیه آقاجان محترم در دست و حیران منتظر یک بشر می گشتم که شاید مرا به اتاق آقای رییس ببرد.
تا چشم را بستم وباز کردم پیرزنی نود وچند ساله را دیدم که زل زده بود به من که:
-قربان سرت بشوم این پسر من است که علاف و بیکار یک شب به چوپانی با اراذل محل مشغول است، شبی دیگر از پشت بام خانهها پی یکدیگر پِل چُفتَک می اندازند.
اینطرف وآنطرف را نگاه کردم ،کسی نبود جز...
-با خودت هستم جناب مدیرزاده، آن ابدارچی گفت: رییس دم در می نشیند تا به حرف دل مردم از دم در گوش کند، نه از پشت میز. نشانیهایی هم که داده خوده خودت هستی.
عکس پسرش را که دیدم جرات نکردم بگویم نیستم.ترسیدم به همین نشانی که ننه او آمده، پسر هم بیاید سراغ پدر مردهاش را از من بگیرد.
خواستم بگویم صبر کن تا من بیایم نگذاشت ونه برداشت دست من را گرفت کشان کشان از داخل محل کار بیرون کشید.
گفت: سرظهر خوب نیست شکم خالی بنشینی برای حل مشکل مردم. این کنار دکانی است بیا تا خودت ببینی.
هرچه گفتم به جان مادر آن نیستم که گفتهاند، بیشتر مطمئن میشد که خودم هستم ودارم تعارف میکنم.
روبروی مغازه رسیدیم، باورم نمیشد: کله پاچه بانو سلطان!
گفتم مادر شما انگار از جان خود سیر شدهاید آخر آب کله پاچه برای شما...
به حرف آخر نرسید، صاحب مغازه بیرون آمد. با آن هیکل و سبیل بنا گوش در رفتهاش چنان خودش را به خاک میمالید که انگار این پیرزن صاحب مغازه است او...
- خوش آمدی بانو سلطان!
به زور پشت میز نشستم؛ چند کاسه تیلیت، چند زبان چند پاچه، سیرابی سر آخر هم که یک مغز پاک کرد داخل بشقاب گذاشت که:
-بخورننه، از بس با این مردم سر وکله میزنی معلوم است دیگر چیزی از عقلت نمانده، ریخت و قیافهات زار میزند!
گفتم ننه میخورم، چشم....
-بمیرم، دلت چشم میخواهد؟!
کاش زبانم لال میشد، خودش رفت سر دیگ تا چند جفت چشم بیاورد. فرصت خوبی بود. آمدم تکانی بخورم، دیدم از سر سنگینی نمیشود. ظرف آبلیمو را نقدا تا ته سر کشیدم بعد رو به شاگرد مغازه توصیه آقا جان را دادم و روی پاکت نوشتم:
-از لطف شما به خاطر کله پاچه سلطانی، سپاسگذار هستم.
به دلیل مشغله کاری از پس وجدان مردمی ناگزیر به رفتن شدم. این توصیهنامه را به همان آبدارچی برسانید که تا فرصت بعدی، دعایش میکنم!
از هرکه میپرسیدی، حواله اتاق بعدی ات می کرد یا میگفت: امروز جلسه است، فردا مراسم معارفه، پس فردا مراسم تودیع، پس آن فردا یک مهمانی است برای ورود رییس کل. بعدشم که باید برای گرفتن بن کارمندی به فروشگاه بغل بروند وخلاصه اینکه هرکه می گوید کارمند کار نمیکند، اشتباه کرده است و گناهش پای خودش.
چند پله ای را بالا وپایین کردم و سرآخر روی یک نیمکت زوار دررفته از سر گیجی نشستم. توصیه آقاجان محترم در دست و حیران منتظر یک بشر می گشتم که شاید مرا به اتاق آقای رییس ببرد.
تا چشم را بستم وباز کردم پیرزنی نود وچند ساله را دیدم که زل زده بود به من که:
-قربان سرت بشوم این پسر من است که علاف و بیکار یک شب به چوپانی با اراذل محل مشغول است، شبی دیگر از پشت بام خانهها پی یکدیگر پِل چُفتَک می اندازند.
اینطرف وآنطرف را نگاه کردم ،کسی نبود جز...
-با خودت هستم جناب مدیرزاده، آن ابدارچی گفت: رییس دم در می نشیند تا به حرف دل مردم از دم در گوش کند، نه از پشت میز. نشانیهایی هم که داده خوده خودت هستی.
عکس پسرش را که دیدم جرات نکردم بگویم نیستم.ترسیدم به همین نشانی که ننه او آمده، پسر هم بیاید سراغ پدر مردهاش را از من بگیرد.
خواستم بگویم صبر کن تا من بیایم نگذاشت ونه برداشت دست من را گرفت کشان کشان از داخل محل کار بیرون کشید.
گفت: سرظهر خوب نیست شکم خالی بنشینی برای حل مشکل مردم. این کنار دکانی است بیا تا خودت ببینی.
هرچه گفتم به جان مادر آن نیستم که گفتهاند، بیشتر مطمئن میشد که خودم هستم ودارم تعارف میکنم.
روبروی مغازه رسیدیم، باورم نمیشد: کله پاچه بانو سلطان!
گفتم مادر شما انگار از جان خود سیر شدهاید آخر آب کله پاچه برای شما...
به حرف آخر نرسید، صاحب مغازه بیرون آمد. با آن هیکل و سبیل بنا گوش در رفتهاش چنان خودش را به خاک میمالید که انگار این پیرزن صاحب مغازه است او...
- خوش آمدی بانو سلطان!
به زور پشت میز نشستم؛ چند کاسه تیلیت، چند زبان چند پاچه، سیرابی سر آخر هم که یک مغز پاک کرد داخل بشقاب گذاشت که:
-بخورننه، از بس با این مردم سر وکله میزنی معلوم است دیگر چیزی از عقلت نمانده، ریخت و قیافهات زار میزند!
گفتم ننه میخورم، چشم....
-بمیرم، دلت چشم میخواهد؟!
کاش زبانم لال میشد، خودش رفت سر دیگ تا چند جفت چشم بیاورد. فرصت خوبی بود. آمدم تکانی بخورم، دیدم از سر سنگینی نمیشود. ظرف آبلیمو را نقدا تا ته سر کشیدم بعد رو به شاگرد مغازه توصیه آقا جان را دادم و روی پاکت نوشتم:
-از لطف شما به خاطر کله پاچه سلطانی، سپاسگذار هستم.
به دلیل مشغله کاری از پس وجدان مردمی ناگزیر به رفتن شدم. این توصیهنامه را به همان آبدارچی برسانید که تا فرصت بعدی، دعایش میکنم!
قرار شد به توصیه پدر، میرزا بنویسی را کنار گذاشته و در کار دولتی مشغول به کار شوم.
از هرکه میپرسیدی، حواله اتاق بعدی ات می کرد یا میگفت: امروز جلسه است، فردا مراسم معارفه، پس فردا مراسم تودیع، پس آن فردا یک مهمانی است برای ورود رییس کل. بعدشم که باید برای گرفتن بن کارمندی به فروشگاه بغل بروند وخلاصه اینکه هرکه می گوید کارمند کار نمیکند، اشتباه کرده است و گناهش پای خودش.
چند پله ای را بالا وپایین کردم و سرآخر روی یک نیمکت زوار دررفته از سر گیجی نشستم. توصیه آقاجان محترم در دست و حیران منتظر یک بشر می گشتم که شاید مرا به اتاق آقای رییس ببرد.
تا چشم را بستم وباز کردم پیرزنی نود وچند ساله را دیدم که زل زده بود به من که:
-قربان سرت بشوم این پسر من است که علاف و بیکار یک شب به چوپانی با اراذل محل مشغول است، شبی دیگر از پشت بام خانهها پی یکدیگر پِل چُفتَک می اندازند.
اینطرف وآنطرف را نگاه کردم ،کسی نبود جز...
-با خودت هستم جناب مدیرزاده، آن ابدارچی گفت: رییس دم در می نشیند تا به حرف دل مردم از دم در گوش کند، نه از پشت میز. نشانیهایی هم که داده خوده خودت هستی.
عکس پسرش را که دیدم جرات نکردم بگویم نیستم.ترسیدم به همین نشانی که ننه او آمده، پسر هم بیاید سراغ پدر مردهاش را از من بگیرد.
خواستم بگویم صبر کن تا من بیایم نگذاشت ونه برداشت دست من را گرفت کشان کشان از داخل محل کار بیرون کشید.
گفت: سرظهر خوب نیست شکم خالی بنشینی برای حل مشکل مردم. این کنار دکانی است بیا تا خودت ببینی.
هرچه گفتم به جان مادر آن نیستم که گفتهاند، بیشتر مطمئن میشد که خودم هستم ودارم تعارف میکنم.
روبروی مغازه رسیدیم، باورم نمیشد: کله پاچه بانو سلطان!
گفتم مادر شما انگار از جان خود سیر شدهاید آخر آب کله پاچه برای شما...
به حرف آخر نرسید، صاحب مغازه بیرون آمد. با آن هیکل و سبیل بنا گوش در رفتهاش چنان خودش را به خاک میمالید که انگار این پیرزن صاحب مغازه است او...
- خوش آمدی بانو سلطان!
به زور پشت میز نشستم؛ چند کاسه تیلیت، چند زبان چند پاچه، سیرابی سر آخر هم که یک مغز پاک کرد داخل بشقاب گذاشت که:
-بخورننه، از بس با این مردم سر وکله میزنی معلوم است دیگر چیزی از عقلت نمانده، ریخت و قیافهات زار میزند!
گفتم ننه میخورم، چشم....
-بمیرم، دلت چشم میخواهد؟!
کاش زبانم لال میشد، خودش رفت سر دیگ تا چند جفت چشم بیاورد. فرصت خوبی بود. آمدم تکانی بخورم، دیدم از سر سنگینی نمیشود. ظرف آبلیمو را نقدا تا ته سر کشیدم بعد رو به شاگرد مغازه توصیه آقا جان را دادم و روی پاکت نوشتم:
-از لطف شما به خاطر کله پاچه سلطانی، سپاسگذار هستم.
به دلیل مشغله کاری از پس وجدان مردمی ناگزیر به رفتن شدم. این توصیهنامه را به همان آبدارچی برسانید که تا فرصت بعدی، دعایش میکنم!
از هرکه میپرسیدی، حواله اتاق بعدی ات می کرد یا میگفت: امروز جلسه است، فردا مراسم معارفه، پس فردا مراسم تودیع، پس آن فردا یک مهمانی است برای ورود رییس کل. بعدشم که باید برای گرفتن بن کارمندی به فروشگاه بغل بروند وخلاصه اینکه هرکه می گوید کارمند کار نمیکند، اشتباه کرده است و گناهش پای خودش.
چند پله ای را بالا وپایین کردم و سرآخر روی یک نیمکت زوار دررفته از سر گیجی نشستم. توصیه آقاجان محترم در دست و حیران منتظر یک بشر می گشتم که شاید مرا به اتاق آقای رییس ببرد.
تا چشم را بستم وباز کردم پیرزنی نود وچند ساله را دیدم که زل زده بود به من که:
-قربان سرت بشوم این پسر من است که علاف و بیکار یک شب به چوپانی با اراذل محل مشغول است، شبی دیگر از پشت بام خانهها پی یکدیگر پِل چُفتَک می اندازند.
اینطرف وآنطرف را نگاه کردم ،کسی نبود جز...
-با خودت هستم جناب مدیرزاده، آن ابدارچی گفت: رییس دم در می نشیند تا به حرف دل مردم از دم در گوش کند، نه از پشت میز. نشانیهایی هم که داده خوده خودت هستی.
عکس پسرش را که دیدم جرات نکردم بگویم نیستم.ترسیدم به همین نشانی که ننه او آمده، پسر هم بیاید سراغ پدر مردهاش را از من بگیرد.
خواستم بگویم صبر کن تا من بیایم نگذاشت ونه برداشت دست من را گرفت کشان کشان از داخل محل کار بیرون کشید.
گفت: سرظهر خوب نیست شکم خالی بنشینی برای حل مشکل مردم. این کنار دکانی است بیا تا خودت ببینی.
هرچه گفتم به جان مادر آن نیستم که گفتهاند، بیشتر مطمئن میشد که خودم هستم ودارم تعارف میکنم.
روبروی مغازه رسیدیم، باورم نمیشد: کله پاچه بانو سلطان!
گفتم مادر شما انگار از جان خود سیر شدهاید آخر آب کله پاچه برای شما...
به حرف آخر نرسید، صاحب مغازه بیرون آمد. با آن هیکل و سبیل بنا گوش در رفتهاش چنان خودش را به خاک میمالید که انگار این پیرزن صاحب مغازه است او...
- خوش آمدی بانو سلطان!
به زور پشت میز نشستم؛ چند کاسه تیلیت، چند زبان چند پاچه، سیرابی سر آخر هم که یک مغز پاک کرد داخل بشقاب گذاشت که:
-بخورننه، از بس با این مردم سر وکله میزنی معلوم است دیگر چیزی از عقلت نمانده، ریخت و قیافهات زار میزند!
گفتم ننه میخورم، چشم....
-بمیرم، دلت چشم میخواهد؟!
کاش زبانم لال میشد، خودش رفت سر دیگ تا چند جفت چشم بیاورد. فرصت خوبی بود. آمدم تکانی بخورم، دیدم از سر سنگینی نمیشود. ظرف آبلیمو را نقدا تا ته سر کشیدم بعد رو به شاگرد مغازه توصیه آقا جان را دادم و روی پاکت نوشتم:
-از لطف شما به خاطر کله پاچه سلطانی، سپاسگذار هستم.
به دلیل مشغله کاری از پس وجدان مردمی ناگزیر به رفتن شدم. این توصیهنامه را به همان آبدارچی برسانید که تا فرصت بعدی، دعایش میکنم!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.