|

پاییزت گرم، رفیق!

سمیرا عادلیان: هوا که سرد باشد می‌توانی دست‌های پر از خشم از تنهایی‌ات را در جیب‌هایت قایم کنی. می‌توانی ماسک بزنی و کلاه بگذاری چکمه بپوشی و گردنت را در یقه بپیچی و تجسم محض تنهایی باشی! می‌توانی برای رسیدن به خانه چشم از خیابان و آدمک‌هایش بپوشانی. می‌توانی تاکسی دربست بگیری بدون عذاب از دادن پول اضافه. می‌توانی به خانه که رسیدی گوشه‌‌‌‌‌‌‌‌ای کز کنی و به بهانه سرما زیر پتو در خودت فروبروی و شب‌های طولانی تا می توانی خواب‌های دنباله‌دار ببینی. شهرزردرنگ با صدای مرگ برگ‌ها مدام در ذهنت خاطره‌های مرده را زنده می‌کند و صدای قارقار کلاغ‌ها روی شاخه‌های عریان شانه‌هایت را می‌تواند بلرزاند. می‌توانی غروب پاییز را آزادنه بغض کنی چون تقریبا همه حال و هوای پاییزی را خوب حس می‌کنند. حتی می‌توانی سرتاسر شب را یک فیلم پاییزی تماشا کنی و بغض فروخورده‌ات را چون باران پاییزی فروبریزی. وآنقدرآزادانه گریه کنی تا اشک‌هایت بوی لبخند بگیرند. و ناگهان از تمام دغدغه‌هایت خنده‌ات بگیرد. حالا پاییزدست روی شانه‌هایت می‌گذارد و تو را به یک میهمانی آتش دعوت می‌کند تا خاطرات تلخ پاییزهای گذشته را به آتش بسپاری. آنگاه یک کتاب پاییزی می‌تواند گرمت کند و ‌میتوانی قهوه‌ای شیرین مهمانش کنی. با شخصیت‌ها همراه شوی بخندی و سرما را کلمه به کلمه قورت بدهی‌ و حتی در یک ماجراجویی جدید شرکت کنی. حالا دور از آن همه رخوت می‌توانی با موسیقی هیزم‌ها هم برقصی با خودت جشن بگیری و یک شب به یاد ماندنی را به خویش شادباش بدهی. شاید از خنده‌ات ابرها هم بیدار شوند و با غرشی مهمان ناخوانده‌ات شوند. می‌بینی که چه راحت می‌توان با دوست‌های بی‌دهان قهوه نوشید و با ‌آسمان و ابرهای سیاهش بی‌بهانه رفیق شد. دیدی چه راحت می‌توان خاطرات تلخ را شیرین کرد و چه ساده می‌توان با شعله‌های بی‌دریغ آتش رقصید. امروز و فردای پاییزی‌ات گرم رفیق!
سمیرا عادلیان: هوا که سرد باشد می‌توانی دست‌های پر از خشم از تنهایی‌ات را در جیب‌هایت قایم کنی. می‌توانی ماسک بزنی و کلاه بگذاری چکمه بپوشی و گردنت را در یقه بپیچی و تجسم محض تنهایی باشی! می‌توانی برای رسیدن به خانه چشم از خیابان و آدمک‌هایش بپوشانی. می‌توانی تاکسی دربست بگیری بدون عذاب از دادن پول اضافه. می‌توانی به خانه که رسیدی گوشه‌‌‌‌‌‌‌‌ای کز کنی و به بهانه سرما زیر پتو در خودت فروبروی و شب‌های طولانی تا می توانی خواب‌های دنباله‌دار ببینی. شهرزردرنگ با صدای مرگ برگ‌ها مدام در ذهنت خاطره‌های مرده را زنده می‌کند و صدای قارقار کلاغ‌ها روی شاخه‌های عریان شانه‌هایت را می‌تواند بلرزاند. می‌توانی غروب پاییز را آزادنه بغض کنی چون تقریبا همه حال و هوای پاییزی را خوب حس می‌کنند. حتی می‌توانی سرتاسر شب را یک فیلم پاییزی تماشا کنی و بغض فروخورده‌ات را چون باران پاییزی فروبریزی. وآنقدرآزادانه گریه کنی تا اشک‌هایت بوی لبخند بگیرند. و ناگهان از تمام دغدغه‌هایت خنده‌ات بگیرد. حالا پاییزدست روی شانه‌هایت می‌گذارد و تو را به یک میهمانی آتش دعوت می‌کند تا خاطرات تلخ پاییزهای گذشته را به آتش بسپاری. آنگاه یک کتاب پاییزی می‌تواند گرمت کند و ‌میتوانی قهوه‌ای شیرین مهمانش کنی. با شخصیت‌ها همراه شوی بخندی و سرما را کلمه به کلمه قورت بدهی‌ و حتی در یک ماجراجویی جدید شرکت کنی. حالا دور از آن همه رخوت می‌توانی با موسیقی هیزم‌ها هم برقصی با خودت جشن بگیری و یک شب به یاد ماندنی را به خویش شادباش بدهی. شاید از خنده‌ات ابرها هم بیدار شوند و با غرشی مهمان ناخوانده‌ات شوند. می‌بینی که چه راحت می‌توان با دوست‌های بی‌دهان قهوه نوشید و با ‌آسمان و ابرهای سیاهش بی‌بهانه رفیق شد. دیدی چه راحت می‌توان خاطرات تلخ را شیرین کرد و چه ساده می‌توان با شعله‌های بی‌دریغ آتش رقصید. امروز و فردای پاییزی‌ات گرم رفیق!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.