خاطرات فراموشی
میلاد باقری
متن: اول آهسته در را به هم میکوبم و خیلی سریع آرام آرام از این اتاق به اتاق بعد میروم...
الف)اتاق آخر از آن اتاقهای خاک گرفته ایست که انگار دست کردهام و از دل پر درد تاریخ بیرونش کشیدهام و در میانه این متن جایش دادهام...
دوم با احتیاط و عجله پنجره را باز میکنم و به سرعت و حوصله روی لبه بیرونیش میایستم...
ب)گرد و خاک قالیهای کرمان و تابلوهای ابریشم از پشت سرم بلند شده و از کنار گوشهایم میگذرند و از دل پنجره به گردش میروند، طوری که انگار دستان باد جارو برقی دولوکس تاریخی باشند و در میانه این متن جا گرفته باشند....
سوم با دودلی و قطعیت پایین میپرم و در حال سقوط به مرگ و زندگی از دیدگاههای مختلف میاندیشم... بعد هم با صدا در سکوت فرود میآیم...
پ)خاک هم کاربردها و ابعاد مختلفی دارد، میتوان کسی را به خاک سپرد و یا میتوان گلی درختی علفی کاکتوسی بتهای چیزی درونش کاشت. حتی میتوان پرده اتاقی را تکاند و به خاکی که از آن بلند میشود اندیشید...
چهارم صدای برخورد شدید درب پنحره با چهارچوبش آشفته ام میکند و بعد سرم را با آرامش میگیرد و به سمت خود میچرخاند... یک پنجره چوبی براق با نقوش مدرن است، انگار دست کردهام در دل آینده و یک پنجره مدرن آوردهام در متنم، به راهم ادامه میدهم و میروم...
ت) خاک آخرین اتاق بوی عجیبی میداد، بوی تاریخ، بوی آخرین عطری که افراد این اتاق استفاده کرده بودند، یا شاید بوی آخرین نمی که از زایندهرود به جا مانده بود...
پنجم با اطمینان و شک قدم میزدم و با خود فکر میکردم شاید این حتمیترین سقوطم بوده... ولی فرود به طور قطع هیچ وقت قطعی نیست...
ث) خاک بیش از همه از بین قالی و داخل رادیو ترانزیستوری توشیبا بیرون میآمد، خاک کفش، گرد و خاک باد، خاک سبزی خوردنی که روی زمین پاک شده بود و خاک گلدانهای خالی، خاک صدای خوانندههای زمان ترانزیستور، خاک اخبار مهم ترانزیستوری که از رادیو پخش شده بود...
ششم با شادی وارد اتاق غمگینم شدم، تاریک روشن کرکرهای بود، یک خط سایه یک خط آفتاب، سیاه، زرد، سیاه، زرد
نور خورشید دالتون وار دست از بین کرکرهها دراز میکرد و تمرکزم را میدزدید....
ج) همه از خاکیم و به خاک باز میگردیم...
هفتم به حتم و احتمال افرادی که در این اتاق زتدگی میکردهاند را نتوانسته بودم از هیچ جای تاریخ بیرون بکشم...
شاید به قطعیت بتوان گفت: آن اتاق هنوز همانجاست... و خاک نشسته بر وجودش آن قدری فرار و بی ثبات در هوا معلق میماند و از پنجره میگریزد که خاطرات ساکنان گذشتهاش...
حاشیه بر متن: سالها پیش دو نفر در اتاقی زندگی میکردند، روزی اتاق را ترک کردند و بیخداحافظی رفتند، از آن به بعد اتاق خالی شد و خاطراتشان چون غباری که در دستان باد شاکله انسان پیدا کرده باشد و ناگهان باد از بین رفته باشد، پخش شد و بر تمام اتاق فرو نشست... روزی من پا به آن اتاق گذاشته بودم و وارد زوال خاطراتشان شده بودم... خاطراتی که در گرداب فراموشی به غبار بدل شده اند.
الف)اتاق آخر از آن اتاقهای خاک گرفته ایست که انگار دست کردهام و از دل پر درد تاریخ بیرونش کشیدهام و در میانه این متن جایش دادهام...
دوم با احتیاط و عجله پنجره را باز میکنم و به سرعت و حوصله روی لبه بیرونیش میایستم...
ب)گرد و خاک قالیهای کرمان و تابلوهای ابریشم از پشت سرم بلند شده و از کنار گوشهایم میگذرند و از دل پنجره به گردش میروند، طوری که انگار دستان باد جارو برقی دولوکس تاریخی باشند و در میانه این متن جا گرفته باشند....
سوم با دودلی و قطعیت پایین میپرم و در حال سقوط به مرگ و زندگی از دیدگاههای مختلف میاندیشم... بعد هم با صدا در سکوت فرود میآیم...
پ)خاک هم کاربردها و ابعاد مختلفی دارد، میتوان کسی را به خاک سپرد و یا میتوان گلی درختی علفی کاکتوسی بتهای چیزی درونش کاشت. حتی میتوان پرده اتاقی را تکاند و به خاکی که از آن بلند میشود اندیشید...
چهارم صدای برخورد شدید درب پنحره با چهارچوبش آشفته ام میکند و بعد سرم را با آرامش میگیرد و به سمت خود میچرخاند... یک پنجره چوبی براق با نقوش مدرن است، انگار دست کردهام در دل آینده و یک پنجره مدرن آوردهام در متنم، به راهم ادامه میدهم و میروم...
ت) خاک آخرین اتاق بوی عجیبی میداد، بوی تاریخ، بوی آخرین عطری که افراد این اتاق استفاده کرده بودند، یا شاید بوی آخرین نمی که از زایندهرود به جا مانده بود...
پنجم با اطمینان و شک قدم میزدم و با خود فکر میکردم شاید این حتمیترین سقوطم بوده... ولی فرود به طور قطع هیچ وقت قطعی نیست...
ث) خاک بیش از همه از بین قالی و داخل رادیو ترانزیستوری توشیبا بیرون میآمد، خاک کفش، گرد و خاک باد، خاک سبزی خوردنی که روی زمین پاک شده بود و خاک گلدانهای خالی، خاک صدای خوانندههای زمان ترانزیستور، خاک اخبار مهم ترانزیستوری که از رادیو پخش شده بود...
ششم با شادی وارد اتاق غمگینم شدم، تاریک روشن کرکرهای بود، یک خط سایه یک خط آفتاب، سیاه، زرد، سیاه، زرد
نور خورشید دالتون وار دست از بین کرکرهها دراز میکرد و تمرکزم را میدزدید....
ج) همه از خاکیم و به خاک باز میگردیم...
هفتم به حتم و احتمال افرادی که در این اتاق زتدگی میکردهاند را نتوانسته بودم از هیچ جای تاریخ بیرون بکشم...
شاید به قطعیت بتوان گفت: آن اتاق هنوز همانجاست... و خاک نشسته بر وجودش آن قدری فرار و بی ثبات در هوا معلق میماند و از پنجره میگریزد که خاطرات ساکنان گذشتهاش...
حاشیه بر متن: سالها پیش دو نفر در اتاقی زندگی میکردند، روزی اتاق را ترک کردند و بیخداحافظی رفتند، از آن به بعد اتاق خالی شد و خاطراتشان چون غباری که در دستان باد شاکله انسان پیدا کرده باشد و ناگهان باد از بین رفته باشد، پخش شد و بر تمام اتاق فرو نشست... روزی من پا به آن اتاق گذاشته بودم و وارد زوال خاطراتشان شده بودم... خاطراتی که در گرداب فراموشی به غبار بدل شده اند.
متن: اول آهسته در را به هم میکوبم و خیلی سریع آرام آرام از این اتاق به اتاق بعد میروم...
الف)اتاق آخر از آن اتاقهای خاک گرفته ایست که انگار دست کردهام و از دل پر درد تاریخ بیرونش کشیدهام و در میانه این متن جایش دادهام...
دوم با احتیاط و عجله پنجره را باز میکنم و به سرعت و حوصله روی لبه بیرونیش میایستم...
ب)گرد و خاک قالیهای کرمان و تابلوهای ابریشم از پشت سرم بلند شده و از کنار گوشهایم میگذرند و از دل پنجره به گردش میروند، طوری که انگار دستان باد جارو برقی دولوکس تاریخی باشند و در میانه این متن جا گرفته باشند....
سوم با دودلی و قطعیت پایین میپرم و در حال سقوط به مرگ و زندگی از دیدگاههای مختلف میاندیشم... بعد هم با صدا در سکوت فرود میآیم...
پ)خاک هم کاربردها و ابعاد مختلفی دارد، میتوان کسی را به خاک سپرد و یا میتوان گلی درختی علفی کاکتوسی بتهای چیزی درونش کاشت. حتی میتوان پرده اتاقی را تکاند و به خاکی که از آن بلند میشود اندیشید...
چهارم صدای برخورد شدید درب پنحره با چهارچوبش آشفته ام میکند و بعد سرم را با آرامش میگیرد و به سمت خود میچرخاند... یک پنجره چوبی براق با نقوش مدرن است، انگار دست کردهام در دل آینده و یک پنجره مدرن آوردهام در متنم، به راهم ادامه میدهم و میروم...
ت) خاک آخرین اتاق بوی عجیبی میداد، بوی تاریخ، بوی آخرین عطری که افراد این اتاق استفاده کرده بودند، یا شاید بوی آخرین نمی که از زایندهرود به جا مانده بود...
پنجم با اطمینان و شک قدم میزدم و با خود فکر میکردم شاید این حتمیترین سقوطم بوده... ولی فرود به طور قطع هیچ وقت قطعی نیست...
ث) خاک بیش از همه از بین قالی و داخل رادیو ترانزیستوری توشیبا بیرون میآمد، خاک کفش، گرد و خاک باد، خاک سبزی خوردنی که روی زمین پاک شده بود و خاک گلدانهای خالی، خاک صدای خوانندههای زمان ترانزیستور، خاک اخبار مهم ترانزیستوری که از رادیو پخش شده بود...
ششم با شادی وارد اتاق غمگینم شدم، تاریک روشن کرکرهای بود، یک خط سایه یک خط آفتاب، سیاه، زرد، سیاه، زرد
نور خورشید دالتون وار دست از بین کرکرهها دراز میکرد و تمرکزم را میدزدید....
ج) همه از خاکیم و به خاک باز میگردیم...
هفتم به حتم و احتمال افرادی که در این اتاق زتدگی میکردهاند را نتوانسته بودم از هیچ جای تاریخ بیرون بکشم...
شاید به قطعیت بتوان گفت: آن اتاق هنوز همانجاست... و خاک نشسته بر وجودش آن قدری فرار و بی ثبات در هوا معلق میماند و از پنجره میگریزد که خاطرات ساکنان گذشتهاش...
حاشیه بر متن: سالها پیش دو نفر در اتاقی زندگی میکردند، روزی اتاق را ترک کردند و بیخداحافظی رفتند، از آن به بعد اتاق خالی شد و خاطراتشان چون غباری که در دستان باد شاکله انسان پیدا کرده باشد و ناگهان باد از بین رفته باشد، پخش شد و بر تمام اتاق فرو نشست... روزی من پا به آن اتاق گذاشته بودم و وارد زوال خاطراتشان شده بودم... خاطراتی که در گرداب فراموشی به غبار بدل شده اند.
الف)اتاق آخر از آن اتاقهای خاک گرفته ایست که انگار دست کردهام و از دل پر درد تاریخ بیرونش کشیدهام و در میانه این متن جایش دادهام...
دوم با احتیاط و عجله پنجره را باز میکنم و به سرعت و حوصله روی لبه بیرونیش میایستم...
ب)گرد و خاک قالیهای کرمان و تابلوهای ابریشم از پشت سرم بلند شده و از کنار گوشهایم میگذرند و از دل پنجره به گردش میروند، طوری که انگار دستان باد جارو برقی دولوکس تاریخی باشند و در میانه این متن جا گرفته باشند....
سوم با دودلی و قطعیت پایین میپرم و در حال سقوط به مرگ و زندگی از دیدگاههای مختلف میاندیشم... بعد هم با صدا در سکوت فرود میآیم...
پ)خاک هم کاربردها و ابعاد مختلفی دارد، میتوان کسی را به خاک سپرد و یا میتوان گلی درختی علفی کاکتوسی بتهای چیزی درونش کاشت. حتی میتوان پرده اتاقی را تکاند و به خاکی که از آن بلند میشود اندیشید...
چهارم صدای برخورد شدید درب پنحره با چهارچوبش آشفته ام میکند و بعد سرم را با آرامش میگیرد و به سمت خود میچرخاند... یک پنجره چوبی براق با نقوش مدرن است، انگار دست کردهام در دل آینده و یک پنجره مدرن آوردهام در متنم، به راهم ادامه میدهم و میروم...
ت) خاک آخرین اتاق بوی عجیبی میداد، بوی تاریخ، بوی آخرین عطری که افراد این اتاق استفاده کرده بودند، یا شاید بوی آخرین نمی که از زایندهرود به جا مانده بود...
پنجم با اطمینان و شک قدم میزدم و با خود فکر میکردم شاید این حتمیترین سقوطم بوده... ولی فرود به طور قطع هیچ وقت قطعی نیست...
ث) خاک بیش از همه از بین قالی و داخل رادیو ترانزیستوری توشیبا بیرون میآمد، خاک کفش، گرد و خاک باد، خاک سبزی خوردنی که روی زمین پاک شده بود و خاک گلدانهای خالی، خاک صدای خوانندههای زمان ترانزیستور، خاک اخبار مهم ترانزیستوری که از رادیو پخش شده بود...
ششم با شادی وارد اتاق غمگینم شدم، تاریک روشن کرکرهای بود، یک خط سایه یک خط آفتاب، سیاه، زرد، سیاه، زرد
نور خورشید دالتون وار دست از بین کرکرهها دراز میکرد و تمرکزم را میدزدید....
ج) همه از خاکیم و به خاک باز میگردیم...
هفتم به حتم و احتمال افرادی که در این اتاق زتدگی میکردهاند را نتوانسته بودم از هیچ جای تاریخ بیرون بکشم...
شاید به قطعیت بتوان گفت: آن اتاق هنوز همانجاست... و خاک نشسته بر وجودش آن قدری فرار و بی ثبات در هوا معلق میماند و از پنجره میگریزد که خاطرات ساکنان گذشتهاش...
حاشیه بر متن: سالها پیش دو نفر در اتاقی زندگی میکردند، روزی اتاق را ترک کردند و بیخداحافظی رفتند، از آن به بعد اتاق خالی شد و خاطراتشان چون غباری که در دستان باد شاکله انسان پیدا کرده باشد و ناگهان باد از بین رفته باشد، پخش شد و بر تمام اتاق فرو نشست... روزی من پا به آن اتاق گذاشته بودم و وارد زوال خاطراتشان شده بودم... خاطراتی که در گرداب فراموشی به غبار بدل شده اند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.