|

این اصفهان زیبا، غبارآلود است

فرید امین: اصفهان زیبا، این شهر باصفا، که به‌تازگی رودخانه‌اش جانی دوباره گرفته، فضای هنر معاصرش هم‌چنان غبارآلود است. اصفهان با آن سابقه تولید آثار هنری در تاریخ، امروز جولانِ خواهر‌خواندگانش را در دنیا به تماشا نشسته است و شاید این باران‌های پاییزی بغض‌های ترکیده عقده‌های هنرمندان جوانِ این شهر است که نومید در فضای مجازی به‌دنبال مخاطب اثرشان می‌گردند، چرا که گویی در این جامعه به‌عنوان هنرمند جایگاهی ندارند، از یک‌سو عموم مردم هر کجا صحبتی از هنر می‌شود بازیگران سینماها و خوانندگان موسیقی به ذهنشان می‌آید، از سوی دیگر، دانشگاه‌ها بیشتر از پیش بر بنیان دیدگاه سنتی خود استوارند، و در نهایت گالری‌ها نیز به‌دلیل صرفه اقتصادی خود استقبالی از یک مدیوم معاصر نمی‌کنند، اما در واقع یک هنرمند معاصر که ویدیو تهیه می‌کند، اجرا می‌کند، صدا می‌سازد و چیدمانی برپا می‌کند یا حتی همه این کارها را در اثری به‌صورت میان‌رشته‌ایی انجام می‌دهد دانشی کم‌تر از دیگر هنرمندان کلاسیک ندارد و چه‌بسا از درک عمیق‌تری نسبت به جامعه و محیط زندگی‌اش برخوردار است که مدیومی را انتخاب می‌کند که مختص یک جغرافیای محدود و مسدود نیست و نمی‌توان برایش ارزش مادی گذاشت، او دوست دارد با مخاطب خویش در تماس باشد.
در این میان نام موزه هنرهای معاصر اصفهان که به زبان می‌آید داغ دل هنرمند معاصر تازه می‌شود، این موزه حتی فضای محیطی‌اش هم ما را به دوران معاصر نزدیک نمی‌کند چه برسد به آثاری که نمایش می‌دهند، شاید تعداد رویدادهای معاصری که در یک سال در این موزه اتفاق افتاده باشد به تعداد انگشتان یک دست هم نرسد. عادلانه نیست با وجود همین کمبودهای فرهنگی و آموزشی در اصفهان، دوسالانه ونیز و یا موزه‌ها و تشکیلات هنری معاصر بارسلونا را به رخ اصفهان بکشم اما همین نزدیک‌ترین خواهرخوانده شهرمان، استانبول میزبان بزرگترین اتفاقات معاصر هنری دنیاست و اصفهانِ ما کماکان تنهاست.
فرید امین: اصفهان زیبا، این شهر باصفا، که به‌تازگی رودخانه‌اش جانی دوباره گرفته، فضای هنر معاصرش هم‌چنان غبارآلود است. اصفهان با آن سابقه تولید آثار هنری در تاریخ، امروز جولانِ خواهر‌خواندگانش را در دنیا به تماشا نشسته است و شاید این باران‌های پاییزی بغض‌های ترکیده عقده‌های هنرمندان جوانِ این شهر است که نومید در فضای مجازی به‌دنبال مخاطب اثرشان می‌گردند، چرا که گویی در این جامعه به‌عنوان هنرمند جایگاهی ندارند، از یک‌سو عموم مردم هر کجا صحبتی از هنر می‌شود بازیگران سینماها و خوانندگان موسیقی به ذهنشان می‌آید، از سوی دیگر، دانشگاه‌ها بیشتر از پیش بر بنیان دیدگاه سنتی خود استوارند، و در نهایت گالری‌ها نیز به‌دلیل صرفه اقتصادی خود استقبالی از یک مدیوم معاصر نمی‌کنند، اما در واقع یک هنرمند معاصر که ویدیو تهیه می‌کند، اجرا می‌کند، صدا می‌سازد و چیدمانی برپا می‌کند یا حتی همه این کارها را در اثری به‌صورت میان‌رشته‌ایی انجام می‌دهد دانشی کم‌تر از دیگر هنرمندان کلاسیک ندارد و چه‌بسا از درک عمیق‌تری نسبت به جامعه و محیط زندگی‌اش برخوردار است که مدیومی را انتخاب می‌کند که مختص یک جغرافیای محدود و مسدود نیست و نمی‌توان برایش ارزش مادی گذاشت، او دوست دارد با مخاطب خویش در تماس باشد.
در این میان نام موزه هنرهای معاصر اصفهان که به زبان می‌آید داغ دل هنرمند معاصر تازه می‌شود، این موزه حتی فضای محیطی‌اش هم ما را به دوران معاصر نزدیک نمی‌کند چه برسد به آثاری که نمایش می‌دهند، شاید تعداد رویدادهای معاصری که در یک سال در این موزه اتفاق افتاده باشد به تعداد انگشتان یک دست هم نرسد. عادلانه نیست با وجود همین کمبودهای فرهنگی و آموزشی در اصفهان، دوسالانه ونیز و یا موزه‌ها و تشکیلات هنری معاصر بارسلونا را به رخ اصفهان بکشم اما همین نزدیک‌ترین خواهرخوانده شهرمان، استانبول میزبان بزرگترین اتفاقات معاصر هنری دنیاست و اصفهانِ ما کماکان تنهاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.