|

زور نگوییم به زندگی و زاینده رود

فاتیما انصاری . سردبیر

روی پل مارنان، رو به تمام پل‌های شهر، ایستاده بی‌هیچ قید و بندی صورتم را به سردی نمناک پاییز سپردم و گذاشتم نسیمِ از آب گذشته‌، بی‌پروا مهره بوسه و سیلی را بر چهره‌ام به بازی بنشاند. سوز سرمایش رخم را زد، کیش اما نشدم که آسمانِ گرفته و ابرهای تیره این‌بار دلم را نگرفت! این‌بار اشک شوق بود که نه بر خشکی زاینده‌رود، که بر زنده بودنش غلت خورد و با دو قطره باران درهم آمیخت و ریخت در دل رود. بوی گِل و صدای غلتیدن موج و خیس شدن پاچه‌های شلوار مردی که پا از لبه‌های سنگی پل فراتر نهاد، به من گواهی داد که اینجا آبی هست. و این آدم‌ها که پایین پل جمع شده‌اند، آمده‌اند تا مثل من به شنیده‌ها اکتفا نکنند و باز شدن آب را باورشان شود و حالا شوق است که از وجودشان فواره می‌زند در آب. این آب که حالا شوق باز شدنش از پرونده‌های قطور روی میز مسوولان به کف رودخانه رسیده است، باز هم در روزهای نه خیلی دور بسته خواهد شد. این‌بار اما نشانه‌ها می‌گویند حاصلی خواهد داشت این آمدن و رفتنش. دل‌های خشکیده کشاورزان حالا به یک ماه آبی که با آن بساط کشت غله را فراهم کرده‌اند نمناک شده‌است. کیسه بذر را بر پشت انداخته و زمین‌های‌‌شان را شخم زدند. چرخ گردون هم رو به بختِ سال‌ها برگشته آنها گرداند و آسمان دست سخاوت گشود. نیمی از زمین‌ها کشت شد، باران که زد کشاورزان دل را به بستن آب راضی کردند که ذخیره‌اش کنند تا اسفند و دوباره وقت کاشتن شود و بکارند. بذرهای امید در زمین دلهاشان فرو رفته است، هرچند آنها هنوز نیازمندند، اما خرداد که بیاید سفره‌شان سبز خواهد بود، اگر سنگ بر کارشان نیفتد!
آب که امروز به هزار ناز عاشق‌کش غلت غلتان بستر رودخانه را می‌نوازد، به دادش اگر نرسند باز می‌رود و داغ رفتنش را به دل مردمان صفاهان می‌نشاند. و باز آه حسرت است که از نهاد مردم این شهر برمی‌آید و به آسمان می‌رود و بعد های‌وهوی راه می‌افتد که چرا اصفهان در سال فقط یک روز هوای پاک داشت یا دو روز یا سه روز! دست همتی نیاز است که از آستین درایت برون آید و رودخانه را از بالادست‌ها، از سرشاخه بگیرد و تمام بندها و چاه‌ها و ابنیه‌ها و برداشت‌های غیر مجاز را تا پایین‌دست‌ترین نقطه پاکسازی کند و نگذارد هدررفت آب، باز آن‌را بخشکاند! بار این مهم گرچه بر دوش وزارت نیرو و شرکت آب منطقه‌ای قرار دارد، کار اما از دستشان خارج است. پشتوانه قوی‌تری می‌خواهند که زورشان برسد بر سر متصرفین حریم رودخانه. حالا باید چشم امید را گرداند به همت دادستان‌های اصفهان و چهارمحال که برابر با تبصره 4 ماده 2 قانون توزیع عادلانه آب قدمی بردارند و نه تنها برداشت‌های غیرقانونی و حتی جلوی مالکینی را که هرچند سند دارند، اما کارشناسان وزارتخانه تشخیص داده‌اند که برداشتشان ضرر می‌زند به زنده ماندن زنده رود، گرفته شود. این کار زور گفتن نیست و یا اجحاف به حق کسی که مدت‌ها تصرف کرده بوده بخشی ازین آب را. این کار برگرداندن حق‌هایی است که سال‌ها تشنگی همین برداشت‌های غیر مجاز را متحمل شدند و تار عنکبوت بست سفره باز نشده نانشان، درست وقتی که متصرفین، نان در حق آنها می‌زدند. این حق نه فقط برای کشاورزان، که برای چشم‌های دوخته شده بر کویر زاینده رود، که برای پایه‌های ساروجی پل‌های شهر، برای مرغان مهاجر ناامید، و ماهی‌هایی که تنشان کف رودخانه پوسید و برای صنعت گردشگری این شهر و خیلی چیزهای دیگر هم هست. پشتوانه قضایی اگر بیاید و آن‌چه را که شورای عالی آب و شورای هماهنگی مدیریت تصویب کرده، حمایت کند و زاینده‌رود از سرشاخه تا گاوخونی قدم به قدم ساماندهی شود، و اگر استانداران هر دو استان که پی‌گیری و تامین منابع مالی بر عهده‌شان گذاشته شده، سر کیسه را سست کنند و کمر همت را سفت، اگر طرح‌ها و کاغذها از دست مسوولان و کشوی میزها و فایل‌های ذخیره شده خارج شود و روی صحنه عمل جان بگیرد، و کار از قلم و امضا بگذرد و به دستور و اجرا برسد، شاید بتوانیم آرام آرام شاهد جان گرفتن زاینده‌رودمان باشیم.
روی پل مارنان، رو به تمام پل‌های شهر، ایستاده بی‌هیچ قید و بندی صورتم را به سردی نمناک پاییز سپردم و گذاشتم نسیمِ از آب گذشته‌، بی‌پروا مهره بوسه و سیلی را بر چهره‌ام به بازی بنشاند. سوز سرمایش رخم را زد، کیش اما نشدم که آسمانِ گرفته و ابرهای تیره این‌بار دلم را نگرفت! این‌بار اشک شوق بود که نه بر خشکی زاینده‌رود، که بر زنده بودنش غلت خورد و با دو قطره باران درهم آمیخت و ریخت در دل رود. بوی گِل و صدای غلتیدن موج و خیس شدن پاچه‌های شلوار مردی که پا از لبه‌های سنگی پل فراتر نهاد، به من گواهی داد که اینجا آبی هست. و این آدم‌ها که پایین پل جمع شده‌اند، آمده‌اند تا مثل من به شنیده‌ها اکتفا نکنند و باز شدن آب را باورشان شود و حالا شوق است که از وجودشان فواره می‌زند در آب. این آب که حالا شوق باز شدنش از پرونده‌های قطور روی میز مسوولان به کف رودخانه رسیده است، باز هم در روزهای نه خیلی دور بسته خواهد شد. این‌بار اما نشانه‌ها می‌گویند حاصلی خواهد داشت این آمدن و رفتنش. دل‌های خشکیده کشاورزان حالا به یک ماه آبی که با آن بساط کشت غله را فراهم کرده‌اند نمناک شده‌است. کیسه بذر را بر پشت انداخته و زمین‌های‌‌شان را شخم زدند. چرخ گردون هم رو به بختِ سال‌ها برگشته آنها گرداند و آسمان دست سخاوت گشود. نیمی از زمین‌ها کشت شد، باران که زد کشاورزان دل را به بستن آب راضی کردند که ذخیره‌اش کنند تا اسفند و دوباره وقت کاشتن شود و بکارند. بذرهای امید در زمین دلهاشان فرو رفته است، هرچند آنها هنوز نیازمندند، اما خرداد که بیاید سفره‌شان سبز خواهد بود، اگر سنگ بر کارشان نیفتد!
آب که امروز به هزار ناز عاشق‌کش غلت غلتان بستر رودخانه را می‌نوازد، به دادش اگر نرسند باز می‌رود و داغ رفتنش را به دل مردمان صفاهان می‌نشاند. و باز آه حسرت است که از نهاد مردم این شهر برمی‌آید و به آسمان می‌رود و بعد های‌وهوی راه می‌افتد که چرا اصفهان در سال فقط یک روز هوای پاک داشت یا دو روز یا سه روز! دست همتی نیاز است که از آستین درایت برون آید و رودخانه را از بالادست‌ها، از سرشاخه بگیرد و تمام بندها و چاه‌ها و ابنیه‌ها و برداشت‌های غیر مجاز را تا پایین‌دست‌ترین نقطه پاکسازی کند و نگذارد هدررفت آب، باز آن‌را بخشکاند! بار این مهم گرچه بر دوش وزارت نیرو و شرکت آب منطقه‌ای قرار دارد، کار اما از دستشان خارج است. پشتوانه قوی‌تری می‌خواهند که زورشان برسد بر سر متصرفین حریم رودخانه. حالا باید چشم امید را گرداند به همت دادستان‌های اصفهان و چهارمحال که برابر با تبصره 4 ماده 2 قانون توزیع عادلانه آب قدمی بردارند و نه تنها برداشت‌های غیرقانونی و حتی جلوی مالکینی را که هرچند سند دارند، اما کارشناسان وزارتخانه تشخیص داده‌اند که برداشتشان ضرر می‌زند به زنده ماندن زنده رود، گرفته شود. این کار زور گفتن نیست و یا اجحاف به حق کسی که مدت‌ها تصرف کرده بوده بخشی ازین آب را. این کار برگرداندن حق‌هایی است که سال‌ها تشنگی همین برداشت‌های غیر مجاز را متحمل شدند و تار عنکبوت بست سفره باز نشده نانشان، درست وقتی که متصرفین، نان در حق آنها می‌زدند. این حق نه فقط برای کشاورزان، که برای چشم‌های دوخته شده بر کویر زاینده رود، که برای پایه‌های ساروجی پل‌های شهر، برای مرغان مهاجر ناامید، و ماهی‌هایی که تنشان کف رودخانه پوسید و برای صنعت گردشگری این شهر و خیلی چیزهای دیگر هم هست. پشتوانه قضایی اگر بیاید و آن‌چه را که شورای عالی آب و شورای هماهنگی مدیریت تصویب کرده، حمایت کند و زاینده‌رود از سرشاخه تا گاوخونی قدم به قدم ساماندهی شود، و اگر استانداران هر دو استان که پی‌گیری و تامین منابع مالی بر عهده‌شان گذاشته شده، سر کیسه را سست کنند و کمر همت را سفت، اگر طرح‌ها و کاغذها از دست مسوولان و کشوی میزها و فایل‌های ذخیره شده خارج شود و روی صحنه عمل جان بگیرد، و کار از قلم و امضا بگذرد و به دستور و اجرا برسد، شاید بتوانیم آرام آرام شاهد جان گرفتن زاینده‌رودمان باشیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.