مساله خورشت قیمه
میرزا بابا خان جعفری
خورشت قیمه جا افتاده بود، هنوز در دیگ را برنداشته ملت به خیال اینکه مراسم دعا تمام شده ، وقت غذا رسیده، پشت من قطار ایستاده بودند.
یکی سراغ روغن روی خورشت را میگرفت، دیگری گوشت آن را میخواست ، آن یکی ته دیگ، برشته طلب میکرد.
اگر حرفی هم میزدم، میگفتند:
-غذای نذری است، تو چرا بخیل میشوی؟!
پدر که دید باعث مساله خورشت قیمه، من هستم از همان دور چند حواله فرستاد. سر آخر هم مرا یاد ؛شمر، خولی، عمربن سعد وکه وکه و که :
- ببین ملت را چگونه هوایی کردهای!
خدا لعنت کند آنرا ،که نمیگذارد مردم به یک دل سیر به عزا و دعای خود بپردازند .
-پس چه شد چرا نمیریزی، نکند غذا تمام شده؟
نفهمیدم کی آمد داخل خانه،پشت من به او بود. با دست اشاره کردم که برود داخل. اما یک پا ایستاده بود.
گفتم اول دعا. او گفت گشنهام، سیرم کن تا صبح برایت دعا میخوانم.
هرچه میگفتی، او یک چیز دیگر تحویلت میداد. زبان نمیفهمید. در دیگ را هم نمیتوانستم بر دارم، دوباره ملت به خیال اینکه وقت غذا است، مجلس را ول کرده به دیگ خورشت هجوم میآوردند.
گوشه زیرزمین او را به زورنشاندم. سی وچند سالش شده بود، اما به خاطر شیرینی عقل، دنیا را تلخ دیده و دیوانه به نظر میآمد.
یک پلاستیک را در دست خود محکم گرفته بود ، هرچه میخواستم بپرسم: داخل آن چیست؟ نمیتوانستم، میترسیدم جلوی خلق به دیوانگی آبروی من راببرد.
چند نفر از سمت زنانه آمدند برای غذا ،که ببرند برای خانه تا بچههایشان نخوابیده دلی از نذری پر کنند. اما به سفارش پدر معذور از دادن آن بودم. هنوز حرف تمام نشده، شروع به فریاد که :
-این غذا نذری است، شمارا چه به صاحب داری؟! یالا غذای من را بده وگرنه در قیامت ول کنت نیستم وشکایتت را...
از آنطرف هم آن دیوانه چسبیده بود به در دیگ میخواست آن را بلند کند.
نه زورم به آن میرسید، نه به این. تا صدا بلند شد ملت هم دور و بر دیگ را گرفتند وفریاد :
-آبش کم است، برنج را از ته بکش ، بلند شد.
خواستم بگویم؛ دعا. گفتند: پس چرا نمیکشی!
پدر که داشت دنبال لنگه کفش خود زیر تخت میگشت ، از دور پیغام فرستاد:
-دردیگ را برندار، نیت دارم چند دوری آن را هم بزنم!
ملت داشت از پس وپیش به دیگ خورشت حمله میکرد پدر بنده پی نذر خویش، دنبال کفگیر بود که آن را هم بزند!
مادر نیز چند قابلمه و دیگ در دست که:
-اینهارا اول پر کن تا برای خالهات، عمهات، داییات، آقا جان یادت نرود. او گوشت نذری زیاد دوست دارد!
نمیدانستم چه کار کنم، آن دیوانه هم زل زده بود به من ومنتظر بود تا جا را خالی ببیند و به سمت دیگ برود.
صدای دسته از بیرون میآمد، دیگر نمیشد منتظرماند. اگر آن ها هم میرسیدند، دیگر شلوغ میشد.
در دیگ را برداشتم تا بگویم..، آن دیوانه همان پلاستیکی را که در دست داشت ؛کرد داخل دیگ خورشت و تا لب به لب پر کرد.
یکی سراغ روغن روی خورشت را میگرفت، دیگری گوشت آن را میخواست ، آن یکی ته دیگ، برشته طلب میکرد.
اگر حرفی هم میزدم، میگفتند:
-غذای نذری است، تو چرا بخیل میشوی؟!
پدر که دید باعث مساله خورشت قیمه، من هستم از همان دور چند حواله فرستاد. سر آخر هم مرا یاد ؛شمر، خولی، عمربن سعد وکه وکه و که :
- ببین ملت را چگونه هوایی کردهای!
خدا لعنت کند آنرا ،که نمیگذارد مردم به یک دل سیر به عزا و دعای خود بپردازند .
-پس چه شد چرا نمیریزی، نکند غذا تمام شده؟
نفهمیدم کی آمد داخل خانه،پشت من به او بود. با دست اشاره کردم که برود داخل. اما یک پا ایستاده بود.
گفتم اول دعا. او گفت گشنهام، سیرم کن تا صبح برایت دعا میخوانم.
هرچه میگفتی، او یک چیز دیگر تحویلت میداد. زبان نمیفهمید. در دیگ را هم نمیتوانستم بر دارم، دوباره ملت به خیال اینکه وقت غذا است، مجلس را ول کرده به دیگ خورشت هجوم میآوردند.
گوشه زیرزمین او را به زورنشاندم. سی وچند سالش شده بود، اما به خاطر شیرینی عقل، دنیا را تلخ دیده و دیوانه به نظر میآمد.
یک پلاستیک را در دست خود محکم گرفته بود ، هرچه میخواستم بپرسم: داخل آن چیست؟ نمیتوانستم، میترسیدم جلوی خلق به دیوانگی آبروی من راببرد.
چند نفر از سمت زنانه آمدند برای غذا ،که ببرند برای خانه تا بچههایشان نخوابیده دلی از نذری پر کنند. اما به سفارش پدر معذور از دادن آن بودم. هنوز حرف تمام نشده، شروع به فریاد که :
-این غذا نذری است، شمارا چه به صاحب داری؟! یالا غذای من را بده وگرنه در قیامت ول کنت نیستم وشکایتت را...
از آنطرف هم آن دیوانه چسبیده بود به در دیگ میخواست آن را بلند کند.
نه زورم به آن میرسید، نه به این. تا صدا بلند شد ملت هم دور و بر دیگ را گرفتند وفریاد :
-آبش کم است، برنج را از ته بکش ، بلند شد.
خواستم بگویم؛ دعا. گفتند: پس چرا نمیکشی!
پدر که داشت دنبال لنگه کفش خود زیر تخت میگشت ، از دور پیغام فرستاد:
-دردیگ را برندار، نیت دارم چند دوری آن را هم بزنم!
ملت داشت از پس وپیش به دیگ خورشت حمله میکرد پدر بنده پی نذر خویش، دنبال کفگیر بود که آن را هم بزند!
مادر نیز چند قابلمه و دیگ در دست که:
-اینهارا اول پر کن تا برای خالهات، عمهات، داییات، آقا جان یادت نرود. او گوشت نذری زیاد دوست دارد!
نمیدانستم چه کار کنم، آن دیوانه هم زل زده بود به من ومنتظر بود تا جا را خالی ببیند و به سمت دیگ برود.
صدای دسته از بیرون میآمد، دیگر نمیشد منتظرماند. اگر آن ها هم میرسیدند، دیگر شلوغ میشد.
در دیگ را برداشتم تا بگویم..، آن دیوانه همان پلاستیکی را که در دست داشت ؛کرد داخل دیگ خورشت و تا لب به لب پر کرد.
خورشت قیمه جا افتاده بود، هنوز در دیگ را برنداشته ملت به خیال اینکه مراسم دعا تمام شده ، وقت غذا رسیده، پشت من قطار ایستاده بودند.
یکی سراغ روغن روی خورشت را میگرفت، دیگری گوشت آن را میخواست ، آن یکی ته دیگ، برشته طلب میکرد.
اگر حرفی هم میزدم، میگفتند:
-غذای نذری است، تو چرا بخیل میشوی؟!
پدر که دید باعث مساله خورشت قیمه، من هستم از همان دور چند حواله فرستاد. سر آخر هم مرا یاد ؛شمر، خولی، عمربن سعد وکه وکه و که :
- ببین ملت را چگونه هوایی کردهای!
خدا لعنت کند آنرا ،که نمیگذارد مردم به یک دل سیر به عزا و دعای خود بپردازند .
-پس چه شد چرا نمیریزی، نکند غذا تمام شده؟
نفهمیدم کی آمد داخل خانه،پشت من به او بود. با دست اشاره کردم که برود داخل. اما یک پا ایستاده بود.
گفتم اول دعا. او گفت گشنهام، سیرم کن تا صبح برایت دعا میخوانم.
هرچه میگفتی، او یک چیز دیگر تحویلت میداد. زبان نمیفهمید. در دیگ را هم نمیتوانستم بر دارم، دوباره ملت به خیال اینکه وقت غذا است، مجلس را ول کرده به دیگ خورشت هجوم میآوردند.
گوشه زیرزمین او را به زورنشاندم. سی وچند سالش شده بود، اما به خاطر شیرینی عقل، دنیا را تلخ دیده و دیوانه به نظر میآمد.
یک پلاستیک را در دست خود محکم گرفته بود ، هرچه میخواستم بپرسم: داخل آن چیست؟ نمیتوانستم، میترسیدم جلوی خلق به دیوانگی آبروی من راببرد.
چند نفر از سمت زنانه آمدند برای غذا ،که ببرند برای خانه تا بچههایشان نخوابیده دلی از نذری پر کنند. اما به سفارش پدر معذور از دادن آن بودم. هنوز حرف تمام نشده، شروع به فریاد که :
-این غذا نذری است، شمارا چه به صاحب داری؟! یالا غذای من را بده وگرنه در قیامت ول کنت نیستم وشکایتت را...
از آنطرف هم آن دیوانه چسبیده بود به در دیگ میخواست آن را بلند کند.
نه زورم به آن میرسید، نه به این. تا صدا بلند شد ملت هم دور و بر دیگ را گرفتند وفریاد :
-آبش کم است، برنج را از ته بکش ، بلند شد.
خواستم بگویم؛ دعا. گفتند: پس چرا نمیکشی!
پدر که داشت دنبال لنگه کفش خود زیر تخت میگشت ، از دور پیغام فرستاد:
-دردیگ را برندار، نیت دارم چند دوری آن را هم بزنم!
ملت داشت از پس وپیش به دیگ خورشت حمله میکرد پدر بنده پی نذر خویش، دنبال کفگیر بود که آن را هم بزند!
مادر نیز چند قابلمه و دیگ در دست که:
-اینهارا اول پر کن تا برای خالهات، عمهات، داییات، آقا جان یادت نرود. او گوشت نذری زیاد دوست دارد!
نمیدانستم چه کار کنم، آن دیوانه هم زل زده بود به من ومنتظر بود تا جا را خالی ببیند و به سمت دیگ برود.
صدای دسته از بیرون میآمد، دیگر نمیشد منتظرماند. اگر آن ها هم میرسیدند، دیگر شلوغ میشد.
در دیگ را برداشتم تا بگویم..، آن دیوانه همان پلاستیکی را که در دست داشت ؛کرد داخل دیگ خورشت و تا لب به لب پر کرد.
یکی سراغ روغن روی خورشت را میگرفت، دیگری گوشت آن را میخواست ، آن یکی ته دیگ، برشته طلب میکرد.
اگر حرفی هم میزدم، میگفتند:
-غذای نذری است، تو چرا بخیل میشوی؟!
پدر که دید باعث مساله خورشت قیمه، من هستم از همان دور چند حواله فرستاد. سر آخر هم مرا یاد ؛شمر، خولی، عمربن سعد وکه وکه و که :
- ببین ملت را چگونه هوایی کردهای!
خدا لعنت کند آنرا ،که نمیگذارد مردم به یک دل سیر به عزا و دعای خود بپردازند .
-پس چه شد چرا نمیریزی، نکند غذا تمام شده؟
نفهمیدم کی آمد داخل خانه،پشت من به او بود. با دست اشاره کردم که برود داخل. اما یک پا ایستاده بود.
گفتم اول دعا. او گفت گشنهام، سیرم کن تا صبح برایت دعا میخوانم.
هرچه میگفتی، او یک چیز دیگر تحویلت میداد. زبان نمیفهمید. در دیگ را هم نمیتوانستم بر دارم، دوباره ملت به خیال اینکه وقت غذا است، مجلس را ول کرده به دیگ خورشت هجوم میآوردند.
گوشه زیرزمین او را به زورنشاندم. سی وچند سالش شده بود، اما به خاطر شیرینی عقل، دنیا را تلخ دیده و دیوانه به نظر میآمد.
یک پلاستیک را در دست خود محکم گرفته بود ، هرچه میخواستم بپرسم: داخل آن چیست؟ نمیتوانستم، میترسیدم جلوی خلق به دیوانگی آبروی من راببرد.
چند نفر از سمت زنانه آمدند برای غذا ،که ببرند برای خانه تا بچههایشان نخوابیده دلی از نذری پر کنند. اما به سفارش پدر معذور از دادن آن بودم. هنوز حرف تمام نشده، شروع به فریاد که :
-این غذا نذری است، شمارا چه به صاحب داری؟! یالا غذای من را بده وگرنه در قیامت ول کنت نیستم وشکایتت را...
از آنطرف هم آن دیوانه چسبیده بود به در دیگ میخواست آن را بلند کند.
نه زورم به آن میرسید، نه به این. تا صدا بلند شد ملت هم دور و بر دیگ را گرفتند وفریاد :
-آبش کم است، برنج را از ته بکش ، بلند شد.
خواستم بگویم؛ دعا. گفتند: پس چرا نمیکشی!
پدر که داشت دنبال لنگه کفش خود زیر تخت میگشت ، از دور پیغام فرستاد:
-دردیگ را برندار، نیت دارم چند دوری آن را هم بزنم!
ملت داشت از پس وپیش به دیگ خورشت حمله میکرد پدر بنده پی نذر خویش، دنبال کفگیر بود که آن را هم بزند!
مادر نیز چند قابلمه و دیگ در دست که:
-اینهارا اول پر کن تا برای خالهات، عمهات، داییات، آقا جان یادت نرود. او گوشت نذری زیاد دوست دارد!
نمیدانستم چه کار کنم، آن دیوانه هم زل زده بود به من ومنتظر بود تا جا را خالی ببیند و به سمت دیگ برود.
صدای دسته از بیرون میآمد، دیگر نمیشد منتظرماند. اگر آن ها هم میرسیدند، دیگر شلوغ میشد.
در دیگ را برداشتم تا بگویم..، آن دیوانه همان پلاستیکی را که در دست داشت ؛کرد داخل دیگ خورشت و تا لب به لب پر کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.