|

درب جیب‌هایت را می‌دوزی!

منصور شفاعت: به همراه سیب بهشتی، سیب زمینی و انگورشان از میوه فروشی بیرون می‌آیی، حساب که می‌کنی، جور درنمی‌آید، در شلوغی دکان میوه‌فروشی، پلاستیکِ سیب‌ها و صندوق انگور را در میزانِ عدالتش می‌گذاری، میوه فروش چشم هایش دریده می‌شود، با منت سه باره وزن می‌کند و دو هزار و پانصد تومان دراز می‌کند به همراه بینی پینوکیویی‌اش و خنده دلقک‌وار بی تقصیری.
به دکان مواد غذایی می‌روی، بیرون که می‌آیی، یادِ میوه فروشی می‌افتی برمی‌گردی، فروشنده ماشین حساب را برمی‌دارد و حرکات میوه فروش را تکرار می کند، فقط این‌بار هزارتومان دست دراز می‌کند. به نزدیک خانه می‌رسی، تلخی اتفاقات را پشت درب خانه می‌گذاری، یادت می‌افتد هم‌خانه‌هایت امشب بلال را میهمان دندان‌هایشان کرده‌اند، برمی‌گردی و به لیموی خیام می‌روی؛ کوهی از لیمو در یک نیسان می‌بینی، مشامت را عطرآگین می‌کند.
کمی تعلل می‌کنی تا عطرش به قلبت برسد. ناگهان چشم‌هایت مات می‌شود، لیمو فروش، لیموهای درشت و آب‌دار را از نیسان دست‌چینِ صندوق‌ها می‌کند و بقیه را درهم به ملت می‌فروشد. اعتراضت را لیمو فروش با منت جواب می‌دهد. به قصابی می‌روی...
فرشِ زیرِ پایت غبار زمان گرفته، بازحمت تا می‌زنی و می‌دهی حمامِ فرش، وقت تحویل؛ قیمت را مشکوک اعلام می‌کند. یاد میوه فروش، مواد غذای فروش، لیموفروش و سه نقطه فروش می‌اُفتی، با اتحادیه فرش‌شویی‌ها تماسِ قیمت می‌گیری، قیمت را مقایسه می‌کنی، قیمت شستشوی فرشت دو برابر اعلام شده‌. موهای بدنت سیخ می‌شود.
این روزها طراری، شکل و شیوه خاصی ندارد، دست در چشم‌هایت می‌کند برادر و روزگارش را دور از نگاه تو روزمره گی می‌کند. جنید بغدادی نصیحت می کرد:"از مردمان جداباش که این زمانه وحشت است و خردمند آن است که تنهایی اختیار کند."
تنهایی اختیار می‌کنی، زنگ خانه به صدا در‌می‌آید، درب را باز می‌کنی، مردی یک صندوق خالی در دست‌هایت می‌گذارد و می‌گوید ماه آینده برمی‌گردد.
زنگ خانه را قطع می‌کنی، دست‌هاش را در حنا می‌گذاری.
متن بوردی‌های سه نقطه‌ای، یادت می‌آید، "النگوهای منقلی" را تازه نوشته بودی، "برای موفقیت دروغ بگویید" را دوباره می‌خوانی و "درب جیب‌هایت را می‌دوزی!" را شروع به نوشتن می‌کنی. یادِ حرف فریدالدین می‌افتی که شب گذشته مهمان تنهایی‌ات بود:
"در گوشه گلخنی که پر خوک و سگند این لقمه‌ـ که آتش به از آن‌ـ چند خوری؟"
منصور شفاعت: به همراه سیب بهشتی، سیب زمینی و انگورشان از میوه فروشی بیرون می‌آیی، حساب که می‌کنی، جور درنمی‌آید، در شلوغی دکان میوه‌فروشی، پلاستیکِ سیب‌ها و صندوق انگور را در میزانِ عدالتش می‌گذاری، میوه فروش چشم هایش دریده می‌شود، با منت سه باره وزن می‌کند و دو هزار و پانصد تومان دراز می‌کند به همراه بینی پینوکیویی‌اش و خنده دلقک‌وار بی تقصیری.
به دکان مواد غذایی می‌روی، بیرون که می‌آیی، یادِ میوه فروشی می‌افتی برمی‌گردی، فروشنده ماشین حساب را برمی‌دارد و حرکات میوه فروش را تکرار می کند، فقط این‌بار هزارتومان دست دراز می‌کند. به نزدیک خانه می‌رسی، تلخی اتفاقات را پشت درب خانه می‌گذاری، یادت می‌افتد هم‌خانه‌هایت امشب بلال را میهمان دندان‌هایشان کرده‌اند، برمی‌گردی و به لیموی خیام می‌روی؛ کوهی از لیمو در یک نیسان می‌بینی، مشامت را عطرآگین می‌کند.
کمی تعلل می‌کنی تا عطرش به قلبت برسد. ناگهان چشم‌هایت مات می‌شود، لیمو فروش، لیموهای درشت و آب‌دار را از نیسان دست‌چینِ صندوق‌ها می‌کند و بقیه را درهم به ملت می‌فروشد. اعتراضت را لیمو فروش با منت جواب می‌دهد. به قصابی می‌روی...
فرشِ زیرِ پایت غبار زمان گرفته، بازحمت تا می‌زنی و می‌دهی حمامِ فرش، وقت تحویل؛ قیمت را مشکوک اعلام می‌کند. یاد میوه فروش، مواد غذای فروش، لیموفروش و سه نقطه فروش می‌اُفتی، با اتحادیه فرش‌شویی‌ها تماسِ قیمت می‌گیری، قیمت را مقایسه می‌کنی، قیمت شستشوی فرشت دو برابر اعلام شده‌. موهای بدنت سیخ می‌شود.
این روزها طراری، شکل و شیوه خاصی ندارد، دست در چشم‌هایت می‌کند برادر و روزگارش را دور از نگاه تو روزمره گی می‌کند. جنید بغدادی نصیحت می کرد:"از مردمان جداباش که این زمانه وحشت است و خردمند آن است که تنهایی اختیار کند."
تنهایی اختیار می‌کنی، زنگ خانه به صدا در‌می‌آید، درب را باز می‌کنی، مردی یک صندوق خالی در دست‌هایت می‌گذارد و می‌گوید ماه آینده برمی‌گردد.
زنگ خانه را قطع می‌کنی، دست‌هاش را در حنا می‌گذاری.
متن بوردی‌های سه نقطه‌ای، یادت می‌آید، "النگوهای منقلی" را تازه نوشته بودی، "برای موفقیت دروغ بگویید" را دوباره می‌خوانی و "درب جیب‌هایت را می‌دوزی!" را شروع به نوشتن می‌کنی. یادِ حرف فریدالدین می‌افتی که شب گذشته مهمان تنهایی‌ات بود:
"در گوشه گلخنی که پر خوک و سگند این لقمه‌ـ که آتش به از آن‌ـ چند خوری؟"

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.