|

درست خیره به خورشید

سمیرا عادلیان

چروک چروک بود. آنقدر چروک که وقتی زیر کتف‌هایش را گرفته‌بودند، پاهایش از زمین بالا می‌ماند.درماشین را باز کردند و دست‌هایش را از دو طرف کشیدند تا کمی از چروک‌هایش کم شد. روی صندلی کمی مایل رو به پنجره مثل یک گونی پر از خشکبارجایش دادند و در را آنقدر آهسته بستند که بسته نشد و آن‌وقت آن راننده عاصی از انتظار، رو به آن آقایی که زن چروکیده را با همکاری پرستار عکسبرداری داخل ماشین گذاشته بود گفت:"این‌طور که پرت می‌شود لای ماشین‌ها و پهن می‌شود کف خیابان". بعد خودش با آن هیکل عظیم از ماشین پیاده شد، نگاهی از سر ترحم به آن موجود بی‌نا و پرتا انداخت و در را بدون این‌که بازکند و به هم بزند با فشاری محکم کرد و با سر به آن پسرنابلد اشاره کرد که بالا بپرد تا بروند. پیرزن حتی نمی‌توانست بیرون را نگاه کند و لا‌به‌لای ماشین‌ها بگردد و قیافه آشنایی پیداکند، دست تکان دهد و بعد رو به پسرش بگوید فلانی را دیدم!
کم کم آفتاب که درون ماشین تابید درز چشم‌هایش را هم بست. چشم‌هایش لابه‌لای چروک‌ها مدفون شد و از سر عادت به خواب رفت لب‌های جمع شده با چشم‌های مدفون و تنی که گم شده بود توی یک پیراهن گشاد و پاهایی که نا نداشتند کفش نگه دارد. پیرزن آن‌قدر جمع شده بود و تمام حافظه‌اش منها و تمام بدبختی‌هایش ضرب و تمام میراثش مدت کوتاهی پیش‌تر تقسیم که انگار با ترمزی خود را کمی تکان داد و مسیر که عوض شده بود خورشید راه چشم‌هایش را گم کرده‌بود.اما با این همه حرکت ابرها را می‌توانست از شیشه کناری ببیند و باد دو سه تا از تارهای حنایی موهایش را تکان می‌داد و معلوم نبود غرق چه افکاری هست و آیا درون این جمجمه هنوز هم چیزی مانده تا به یادآورد. راننده با بیسکویت‌های ساقه طلایی لای سر اسپیدی ماشین درگیر بود و حتی از خیر خرده بیسکویت‌هایی که لای پایش روی صندلی می‌ریخت هم نمی‌گذشت. چیزی از پاکت ساقه طلایی زیر ساقه فلزی دنده نمانده بود که راننده به پسر بی‌هوش در گوشی هوشمند تعارف کرد: که بخور پسر! پسر مشغول مشغول بود و مادر مغروق مغروق در ماشین گهواره‌ای. لای چشم‌های بازش را به گوش‌های بیرون زده پسرش دوخت و زیر لب گفت:خوب شد که این کاکل زری را آخر عمری پس انداختیم وگرنه چه کسی در این اوضاع که از ریخت افتاده‌ایم به دادمان می‌رسید.کم کم عطر کوچه‌شان را حس کرد. خودش را برای پیاده شدن آماده کرد. سرش را رو به دسته در ماشین چرخاند و تا آمد بجنبد و حرفی بزند حس کرد که تمام عضلاتش رها شد، کف پاهایش سرد سرد شده و چیزی را به زور از سوراخ‌های گشاد بینی‌اش بیرون می‌کشند و چشم‌هایش دیگر باز باز مانده بود درست خیره به خورشید!
پسر پیچ آخری را به راننده نشان داد و گفت همین‌جا باید به راست بپیچی و نزدیک دراین خانه قهوه‌ای بایست! گوشی هوشمند را با احتیاط در جیبش گذاشت. پیاده شد تا مادرش را به خانه ببرد در ماشین را که بازکرد مادرش از تا باز شد و پهن شد میان زمین و هوا! و راننده بی‌خیال خمیرهای بیسکوییت را با انگشتش بیرون می‌کشید و مزمزه می‌کرد.
چروک چروک بود. آنقدر چروک که وقتی زیر کتف‌هایش را گرفته‌بودند، پاهایش از زمین بالا می‌ماند.درماشین را باز کردند و دست‌هایش را از دو طرف کشیدند تا کمی از چروک‌هایش کم شد. روی صندلی کمی مایل رو به پنجره مثل یک گونی پر از خشکبارجایش دادند و در را آنقدر آهسته بستند که بسته نشد و آن‌وقت آن راننده عاصی از انتظار، رو به آن آقایی که زن چروکیده را با همکاری پرستار عکسبرداری داخل ماشین گذاشته بود گفت:"این‌طور که پرت می‌شود لای ماشین‌ها و پهن می‌شود کف خیابان". بعد خودش با آن هیکل عظیم از ماشین پیاده شد، نگاهی از سر ترحم به آن موجود بی‌نا و پرتا انداخت و در را بدون این‌که بازکند و به هم بزند با فشاری محکم کرد و با سر به آن پسرنابلد اشاره کرد که بالا بپرد تا بروند. پیرزن حتی نمی‌توانست بیرون را نگاه کند و لا‌به‌لای ماشین‌ها بگردد و قیافه آشنایی پیداکند، دست تکان دهد و بعد رو به پسرش بگوید فلانی را دیدم!
کم کم آفتاب که درون ماشین تابید درز چشم‌هایش را هم بست. چشم‌هایش لابه‌لای چروک‌ها مدفون شد و از سر عادت به خواب رفت لب‌های جمع شده با چشم‌های مدفون و تنی که گم شده بود توی یک پیراهن گشاد و پاهایی که نا نداشتند کفش نگه دارد. پیرزن آن‌قدر جمع شده بود و تمام حافظه‌اش منها و تمام بدبختی‌هایش ضرب و تمام میراثش مدت کوتاهی پیش‌تر تقسیم که انگار با ترمزی خود را کمی تکان داد و مسیر که عوض شده بود خورشید راه چشم‌هایش را گم کرده‌بود.اما با این همه حرکت ابرها را می‌توانست از شیشه کناری ببیند و باد دو سه تا از تارهای حنایی موهایش را تکان می‌داد و معلوم نبود غرق چه افکاری هست و آیا درون این جمجمه هنوز هم چیزی مانده تا به یادآورد. راننده با بیسکویت‌های ساقه طلایی لای سر اسپیدی ماشین درگیر بود و حتی از خیر خرده بیسکویت‌هایی که لای پایش روی صندلی می‌ریخت هم نمی‌گذشت. چیزی از پاکت ساقه طلایی زیر ساقه فلزی دنده نمانده بود که راننده به پسر بی‌هوش در گوشی هوشمند تعارف کرد: که بخور پسر! پسر مشغول مشغول بود و مادر مغروق مغروق در ماشین گهواره‌ای. لای چشم‌های بازش را به گوش‌های بیرون زده پسرش دوخت و زیر لب گفت:خوب شد که این کاکل زری را آخر عمری پس انداختیم وگرنه چه کسی در این اوضاع که از ریخت افتاده‌ایم به دادمان می‌رسید.کم کم عطر کوچه‌شان را حس کرد. خودش را برای پیاده شدن آماده کرد. سرش را رو به دسته در ماشین چرخاند و تا آمد بجنبد و حرفی بزند حس کرد که تمام عضلاتش رها شد، کف پاهایش سرد سرد شده و چیزی را به زور از سوراخ‌های گشاد بینی‌اش بیرون می‌کشند و چشم‌هایش دیگر باز باز مانده بود درست خیره به خورشید!
پسر پیچ آخری را به راننده نشان داد و گفت همین‌جا باید به راست بپیچی و نزدیک دراین خانه قهوه‌ای بایست! گوشی هوشمند را با احتیاط در جیبش گذاشت. پیاده شد تا مادرش را به خانه ببرد در ماشین را که بازکرد مادرش از تا باز شد و پهن شد میان زمین و هوا! و راننده بی‌خیال خمیرهای بیسکوییت را با انگشتش بیرون می‌کشید و مزمزه می‌کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.