اسید پاشی با سرکه انگور
میرزا بابا خان جعفری
به بدبختی خود را به منزل پدری رساندم، ماشالله خان که نمیگذاشت بروم دایم در گوش من پچ پچ میکرد که، اگر بروی کار بدتر میشود وچه و چه.
فرستاده بودند یک بچه نابالغ را که پیغام بیاورد.
مادرتان، که مادر من باشد. زنان محله را به صف کرده تا آن حرامی را بگیرد.
به سرعت خود را به داخل خانه رساندم، اولش فکر کردم به اشتباه به حمام زنانه آمدهام، برگشتم که بروم زن- اسعد خان گرگانی- پدر بنده، پس کله را گرفت که:
-کجا میروی میرزا بنویس بدبخت، بمان باهات کار دارم.
برگشتم که بپرسم چه شده، قضیه چیست. همانجا یک چادر سیاه به سر من کشید، یک چماق داد به دست من که:
-میروی میانه کوچه؛ صدایی شنیدی، کسی دیدی، امانش نمیدهی، میزنی وسط سرش.
نمیگذاشت حرف بزنم، فقط هل میداد که از خانه بیرون بروم. بقیه جماعت هم پشت سر من آمدند بیرون تا سرمیدان تیکه به تیکه ایستادند.
خواستم برگردم ترسیدم ننه با همان گوشتکوبی که در دست داشت از داخل خانه، حواله سرم کند.
چنان روی خود را گرفته بودم وسبیل را گوشه آن پنهان، که نکند کسی ببیند، فردا بیآبروییش برایم بماند.
به یکی از زنان نزدیک شدم تا چیزی بگویم، هی آرام پچ پچ میکردم، او نمیشنید. دست آخرصدایم را نازک کردم و گفتم:
-ببخشید خواهر شما میدانید...
زن که برگشت ، صدایش با خودش نمیخورد.
-خجالت بکش مرد، چرا همچین میکنی؟!
علی آقا سبزی فروش سر کوچه بود، از تعجب داشتم دیوانه میشدم. بالاخره او گفت چه خبر است وچه.
یک حرامی صبح به صورت یکی از دختران محل سرکه انگور پاشیده بود، نمیدانستیم برای چه. اما میگفتند ازاسیدی بودن آن سرکه، چشمان دختر ورم کرده ، به رخت وتخت خوابیده است.
مردان محل خودشان را به این وضع درآوردهاند تا آن حرامی را بگیرند، تا از پا تا سرش سرکه وشیره خرما بمالند و چند چماق.
به همراه علی آقا، درست همانجا زیر گذر ایستادیم تا شاید دوباره پیدایش شود.
چند نفر از دور به ما نزدیک میشدند به خیال آنکه آنها هم مردند، سبیل دارند ، به سمتشان رفتم اما نگو آن یکی دختر همسایه بود که چندی پیش جهت امر خیر به زیارت رفته بودیم. اگر علی آقا لباس من را نمیکشید خدا به خیر کند چه میشد.
زنان که چنین دیدند شروع به خندیدن کردند. که دیوانه شدهام.
گلنار، همان دختر همسایه، چادر را از زمین برداشت، یک لبخند به من زد و بعد از کنار من رد شد.
تا آمدم حرفی بزنم یکی از سر کوچه فریاد زد:
-گرفتم بی پدر را،اینجاست بیایید.
یکدفعه نفهمیدم چه شد که همه زنان، به قیافه مردان در آمدند و با چوب وچماق به سرکوچه حملهور شدند.
من که جامانده بودم با یک دست آن پارچه را گرفته بودم وبا یک دست دیگر بند شلوار را که به تنم زار میزد.
فرستاده بودند یک بچه نابالغ را که پیغام بیاورد.
مادرتان، که مادر من باشد. زنان محله را به صف کرده تا آن حرامی را بگیرد.
به سرعت خود را به داخل خانه رساندم، اولش فکر کردم به اشتباه به حمام زنانه آمدهام، برگشتم که بروم زن- اسعد خان گرگانی- پدر بنده، پس کله را گرفت که:
-کجا میروی میرزا بنویس بدبخت، بمان باهات کار دارم.
برگشتم که بپرسم چه شده، قضیه چیست. همانجا یک چادر سیاه به سر من کشید، یک چماق داد به دست من که:
-میروی میانه کوچه؛ صدایی شنیدی، کسی دیدی، امانش نمیدهی، میزنی وسط سرش.
نمیگذاشت حرف بزنم، فقط هل میداد که از خانه بیرون بروم. بقیه جماعت هم پشت سر من آمدند بیرون تا سرمیدان تیکه به تیکه ایستادند.
خواستم برگردم ترسیدم ننه با همان گوشتکوبی که در دست داشت از داخل خانه، حواله سرم کند.
چنان روی خود را گرفته بودم وسبیل را گوشه آن پنهان، که نکند کسی ببیند، فردا بیآبروییش برایم بماند.
به یکی از زنان نزدیک شدم تا چیزی بگویم، هی آرام پچ پچ میکردم، او نمیشنید. دست آخرصدایم را نازک کردم و گفتم:
-ببخشید خواهر شما میدانید...
زن که برگشت ، صدایش با خودش نمیخورد.
-خجالت بکش مرد، چرا همچین میکنی؟!
علی آقا سبزی فروش سر کوچه بود، از تعجب داشتم دیوانه میشدم. بالاخره او گفت چه خبر است وچه.
یک حرامی صبح به صورت یکی از دختران محل سرکه انگور پاشیده بود، نمیدانستیم برای چه. اما میگفتند ازاسیدی بودن آن سرکه، چشمان دختر ورم کرده ، به رخت وتخت خوابیده است.
مردان محل خودشان را به این وضع درآوردهاند تا آن حرامی را بگیرند، تا از پا تا سرش سرکه وشیره خرما بمالند و چند چماق.
به همراه علی آقا، درست همانجا زیر گذر ایستادیم تا شاید دوباره پیدایش شود.
چند نفر از دور به ما نزدیک میشدند به خیال آنکه آنها هم مردند، سبیل دارند ، به سمتشان رفتم اما نگو آن یکی دختر همسایه بود که چندی پیش جهت امر خیر به زیارت رفته بودیم. اگر علی آقا لباس من را نمیکشید خدا به خیر کند چه میشد.
زنان که چنین دیدند شروع به خندیدن کردند. که دیوانه شدهام.
گلنار، همان دختر همسایه، چادر را از زمین برداشت، یک لبخند به من زد و بعد از کنار من رد شد.
تا آمدم حرفی بزنم یکی از سر کوچه فریاد زد:
-گرفتم بی پدر را،اینجاست بیایید.
یکدفعه نفهمیدم چه شد که همه زنان، به قیافه مردان در آمدند و با چوب وچماق به سرکوچه حملهور شدند.
من که جامانده بودم با یک دست آن پارچه را گرفته بودم وبا یک دست دیگر بند شلوار را که به تنم زار میزد.
به بدبختی خود را به منزل پدری رساندم، ماشالله خان که نمیگذاشت بروم دایم در گوش من پچ پچ میکرد که، اگر بروی کار بدتر میشود وچه و چه.
فرستاده بودند یک بچه نابالغ را که پیغام بیاورد.
مادرتان، که مادر من باشد. زنان محله را به صف کرده تا آن حرامی را بگیرد.
به سرعت خود را به داخل خانه رساندم، اولش فکر کردم به اشتباه به حمام زنانه آمدهام، برگشتم که بروم زن- اسعد خان گرگانی- پدر بنده، پس کله را گرفت که:
-کجا میروی میرزا بنویس بدبخت، بمان باهات کار دارم.
برگشتم که بپرسم چه شده، قضیه چیست. همانجا یک چادر سیاه به سر من کشید، یک چماق داد به دست من که:
-میروی میانه کوچه؛ صدایی شنیدی، کسی دیدی، امانش نمیدهی، میزنی وسط سرش.
نمیگذاشت حرف بزنم، فقط هل میداد که از خانه بیرون بروم. بقیه جماعت هم پشت سر من آمدند بیرون تا سرمیدان تیکه به تیکه ایستادند.
خواستم برگردم ترسیدم ننه با همان گوشتکوبی که در دست داشت از داخل خانه، حواله سرم کند.
چنان روی خود را گرفته بودم وسبیل را گوشه آن پنهان، که نکند کسی ببیند، فردا بیآبروییش برایم بماند.
به یکی از زنان نزدیک شدم تا چیزی بگویم، هی آرام پچ پچ میکردم، او نمیشنید. دست آخرصدایم را نازک کردم و گفتم:
-ببخشید خواهر شما میدانید...
زن که برگشت ، صدایش با خودش نمیخورد.
-خجالت بکش مرد، چرا همچین میکنی؟!
علی آقا سبزی فروش سر کوچه بود، از تعجب داشتم دیوانه میشدم. بالاخره او گفت چه خبر است وچه.
یک حرامی صبح به صورت یکی از دختران محل سرکه انگور پاشیده بود، نمیدانستیم برای چه. اما میگفتند ازاسیدی بودن آن سرکه، چشمان دختر ورم کرده ، به رخت وتخت خوابیده است.
مردان محل خودشان را به این وضع درآوردهاند تا آن حرامی را بگیرند، تا از پا تا سرش سرکه وشیره خرما بمالند و چند چماق.
به همراه علی آقا، درست همانجا زیر گذر ایستادیم تا شاید دوباره پیدایش شود.
چند نفر از دور به ما نزدیک میشدند به خیال آنکه آنها هم مردند، سبیل دارند ، به سمتشان رفتم اما نگو آن یکی دختر همسایه بود که چندی پیش جهت امر خیر به زیارت رفته بودیم. اگر علی آقا لباس من را نمیکشید خدا به خیر کند چه میشد.
زنان که چنین دیدند شروع به خندیدن کردند. که دیوانه شدهام.
گلنار، همان دختر همسایه، چادر را از زمین برداشت، یک لبخند به من زد و بعد از کنار من رد شد.
تا آمدم حرفی بزنم یکی از سر کوچه فریاد زد:
-گرفتم بی پدر را،اینجاست بیایید.
یکدفعه نفهمیدم چه شد که همه زنان، به قیافه مردان در آمدند و با چوب وچماق به سرکوچه حملهور شدند.
من که جامانده بودم با یک دست آن پارچه را گرفته بودم وبا یک دست دیگر بند شلوار را که به تنم زار میزد.
فرستاده بودند یک بچه نابالغ را که پیغام بیاورد.
مادرتان، که مادر من باشد. زنان محله را به صف کرده تا آن حرامی را بگیرد.
به سرعت خود را به داخل خانه رساندم، اولش فکر کردم به اشتباه به حمام زنانه آمدهام، برگشتم که بروم زن- اسعد خان گرگانی- پدر بنده، پس کله را گرفت که:
-کجا میروی میرزا بنویس بدبخت، بمان باهات کار دارم.
برگشتم که بپرسم چه شده، قضیه چیست. همانجا یک چادر سیاه به سر من کشید، یک چماق داد به دست من که:
-میروی میانه کوچه؛ صدایی شنیدی، کسی دیدی، امانش نمیدهی، میزنی وسط سرش.
نمیگذاشت حرف بزنم، فقط هل میداد که از خانه بیرون بروم. بقیه جماعت هم پشت سر من آمدند بیرون تا سرمیدان تیکه به تیکه ایستادند.
خواستم برگردم ترسیدم ننه با همان گوشتکوبی که در دست داشت از داخل خانه، حواله سرم کند.
چنان روی خود را گرفته بودم وسبیل را گوشه آن پنهان، که نکند کسی ببیند، فردا بیآبروییش برایم بماند.
به یکی از زنان نزدیک شدم تا چیزی بگویم، هی آرام پچ پچ میکردم، او نمیشنید. دست آخرصدایم را نازک کردم و گفتم:
-ببخشید خواهر شما میدانید...
زن که برگشت ، صدایش با خودش نمیخورد.
-خجالت بکش مرد، چرا همچین میکنی؟!
علی آقا سبزی فروش سر کوچه بود، از تعجب داشتم دیوانه میشدم. بالاخره او گفت چه خبر است وچه.
یک حرامی صبح به صورت یکی از دختران محل سرکه انگور پاشیده بود، نمیدانستیم برای چه. اما میگفتند ازاسیدی بودن آن سرکه، چشمان دختر ورم کرده ، به رخت وتخت خوابیده است.
مردان محل خودشان را به این وضع درآوردهاند تا آن حرامی را بگیرند، تا از پا تا سرش سرکه وشیره خرما بمالند و چند چماق.
به همراه علی آقا، درست همانجا زیر گذر ایستادیم تا شاید دوباره پیدایش شود.
چند نفر از دور به ما نزدیک میشدند به خیال آنکه آنها هم مردند، سبیل دارند ، به سمتشان رفتم اما نگو آن یکی دختر همسایه بود که چندی پیش جهت امر خیر به زیارت رفته بودیم. اگر علی آقا لباس من را نمیکشید خدا به خیر کند چه میشد.
زنان که چنین دیدند شروع به خندیدن کردند. که دیوانه شدهام.
گلنار، همان دختر همسایه، چادر را از زمین برداشت، یک لبخند به من زد و بعد از کنار من رد شد.
تا آمدم حرفی بزنم یکی از سر کوچه فریاد زد:
-گرفتم بی پدر را،اینجاست بیایید.
یکدفعه نفهمیدم چه شد که همه زنان، به قیافه مردان در آمدند و با چوب وچماق به سرکوچه حملهور شدند.
من که جامانده بودم با یک دست آن پارچه را گرفته بودم وبا یک دست دیگر بند شلوار را که به تنم زار میزد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.