فوتبال پاپتی
ستارگان دست نیافتنی
از بازیکنان فوتبال پاپتی اصفهان در دهه 60 و 70 من عاشق این سه نفر بودم. عباس سیمکانی، حسين پوردايي و احمد مومن زاده.
اولی در دهه 60 بازیکن تام بود و هرگز نتوانست پیراهن تیم ملی فوتبال ایران را بر تن کند. تام همان تیمی بود که علي شجاعي، محمد رضا تاج و مجید حاج رسولیها را داشت و از همه مهمتر احمدرضا عابدزاده را که خودش یک تیم بود. . 11 نفری که حداقل دو بار جام قدس را به اصفهان آوردند و استقلال را توی تهران بردند. عباس در دهه 70 بازیکن ذوب آهن شد با سید کمال حسینی زوج خط حملهای بودند که در سالهای اول آن دهه هر تیمی را در ایران به صلابه میکشیدند. همان تیمی که در یک بعدازظهر سرد زمستانی توی زمین 22 بهمن 6 تایی قرمزها شدند و فاتحه! ذوب آهن برای سالها به کما رفت. عباس، آقای گلی بود که هیچ وقت به حقش نرسید. دومی سلطان هجده قدم بود و معروف به حسین دست طلایی. در تمام سالهای بعد از رفتن احمدرضا از فوتبال اصفهان همه دنبال کسی بودند تا جای خالی عقاب را که حالا گلر آبیها و قرمزهای پایتختنشین شده بود پر کند. فوتبال اصفهان در آن سالها هرچه که نداشت اما خوب دروازهبان تولید میکرد علیرضا ریاضیات، احمدرضا عابدزاده، حسین پوردایی و بعدترها آرمناک پطروسیان و خیلیهای دیگری که توی مکتب دروازهبانی حسین چرخابی به لباس تیم ملی هم رسیدند. در مکتب دروازهبانی حسین خان چرخابی از تیر چراغ برق دروازهبان تیم ملی ساخته میشد.
اما این حسین دروازهبان شش دانگی بود.استاد مهار توپ با یک دست. کاری که بعدها احمدرضا توی ورزشگاه ملبورن با استرالیا کرد. حسین اما مهار یک دستی شگردش بود. آنهم نه فقط جلوی دوربین و برای دادن روحیه به همبازیان و تماشاگران. این حسین حالا شوفر اتوبوس شده برای خودش. سلطان هجده قدم حالا سلطان جادههاست... ترانزیت مسافر میکند در جاده تهران. دستکشهایش را درآورده و فرمان و دنده اسکانیا را محکم گرفته توی دستش. سومی اما گل نزنترین مهاجم تاریخ فوتبال ایران شد. نسلی که در اوایل دهه هفتاد با کاپیتان حمید مطهری و فرشاد بهادرانی و خیلی از جوانان اصفهانی قهرمان فوتبال ایران شد ستارهاش احمد مومن زاده بود. "دل پیرو" ی فوتبال اصفهان آنقدر در سپاهان میدوید و با هر دوپا خوب شوت میزد که روزی که آبیهای تهران صیدش کردند شد گرانترین خرید فصل فوتبال ایران. اما وقتی در تاریکترین فصل فوتبالیش تمام تک به تکها را به آسمان کوبید و داد اسکندر کوتی را در جعبه جادویی درآورد، عادل به او لقب گلنزن را داد. مهاجمی که رقم قراردادش برای انتقال به استقلال سقف تمام عددهای آن سالهای فوتبال ایران را شکست و قرار بود تمام رکوردهای گلزنی تاریخ آبیها را خورد و خاکشیر کند، تبدیل شد به سوهان روح هواداران آبی. احمد در تمام یک فصل تنها یک گل برای آبیها زد. فوتبال پاپتی اصفهان در سالهای دهه 60 و 70 بازیکن بزرگ کم نداشت. اما پاپتی بود. یعنی خاکستری بود و به هیچ جا نمیرسید. دلخوش بود به تک ستارههایش و البته تک نتیجههایش. اما پاک بود و بومی. یعنی نود درصد تیم بچههای اصفهانی بودند و تماشاگرانشان بچه محلهایی بودند که به عشق بچه محلشان پا توی 22 بهمن و باغ تختی میگذاشتند و برایشان هورا میکشیدند. هرچند که بعضی وقتها هم بد هم میباختند و توی محل از خجالت سرشان را بالا نمیآوردند.
اولی در دهه 60 بازیکن تام بود و هرگز نتوانست پیراهن تیم ملی فوتبال ایران را بر تن کند. تام همان تیمی بود که علي شجاعي، محمد رضا تاج و مجید حاج رسولیها را داشت و از همه مهمتر احمدرضا عابدزاده را که خودش یک تیم بود. . 11 نفری که حداقل دو بار جام قدس را به اصفهان آوردند و استقلال را توی تهران بردند. عباس در دهه 70 بازیکن ذوب آهن شد با سید کمال حسینی زوج خط حملهای بودند که در سالهای اول آن دهه هر تیمی را در ایران به صلابه میکشیدند. همان تیمی که در یک بعدازظهر سرد زمستانی توی زمین 22 بهمن 6 تایی قرمزها شدند و فاتحه! ذوب آهن برای سالها به کما رفت. عباس، آقای گلی بود که هیچ وقت به حقش نرسید. دومی سلطان هجده قدم بود و معروف به حسین دست طلایی. در تمام سالهای بعد از رفتن احمدرضا از فوتبال اصفهان همه دنبال کسی بودند تا جای خالی عقاب را که حالا گلر آبیها و قرمزهای پایتختنشین شده بود پر کند. فوتبال اصفهان در آن سالها هرچه که نداشت اما خوب دروازهبان تولید میکرد علیرضا ریاضیات، احمدرضا عابدزاده، حسین پوردایی و بعدترها آرمناک پطروسیان و خیلیهای دیگری که توی مکتب دروازهبانی حسین چرخابی به لباس تیم ملی هم رسیدند. در مکتب دروازهبانی حسین خان چرخابی از تیر چراغ برق دروازهبان تیم ملی ساخته میشد.
اما این حسین دروازهبان شش دانگی بود.استاد مهار توپ با یک دست. کاری که بعدها احمدرضا توی ورزشگاه ملبورن با استرالیا کرد. حسین اما مهار یک دستی شگردش بود. آنهم نه فقط جلوی دوربین و برای دادن روحیه به همبازیان و تماشاگران. این حسین حالا شوفر اتوبوس شده برای خودش. سلطان هجده قدم حالا سلطان جادههاست... ترانزیت مسافر میکند در جاده تهران. دستکشهایش را درآورده و فرمان و دنده اسکانیا را محکم گرفته توی دستش. سومی اما گل نزنترین مهاجم تاریخ فوتبال ایران شد. نسلی که در اوایل دهه هفتاد با کاپیتان حمید مطهری و فرشاد بهادرانی و خیلی از جوانان اصفهانی قهرمان فوتبال ایران شد ستارهاش احمد مومن زاده بود. "دل پیرو" ی فوتبال اصفهان آنقدر در سپاهان میدوید و با هر دوپا خوب شوت میزد که روزی که آبیهای تهران صیدش کردند شد گرانترین خرید فصل فوتبال ایران. اما وقتی در تاریکترین فصل فوتبالیش تمام تک به تکها را به آسمان کوبید و داد اسکندر کوتی را در جعبه جادویی درآورد، عادل به او لقب گلنزن را داد. مهاجمی که رقم قراردادش برای انتقال به استقلال سقف تمام عددهای آن سالهای فوتبال ایران را شکست و قرار بود تمام رکوردهای گلزنی تاریخ آبیها را خورد و خاکشیر کند، تبدیل شد به سوهان روح هواداران آبی. احمد در تمام یک فصل تنها یک گل برای آبیها زد. فوتبال پاپتی اصفهان در سالهای دهه 60 و 70 بازیکن بزرگ کم نداشت. اما پاپتی بود. یعنی خاکستری بود و به هیچ جا نمیرسید. دلخوش بود به تک ستارههایش و البته تک نتیجههایش. اما پاک بود و بومی. یعنی نود درصد تیم بچههای اصفهانی بودند و تماشاگرانشان بچه محلهایی بودند که به عشق بچه محلشان پا توی 22 بهمن و باغ تختی میگذاشتند و برایشان هورا میکشیدند. هرچند که بعضی وقتها هم بد هم میباختند و توی محل از خجالت سرشان را بالا نمیآوردند.
از بازیکنان فوتبال پاپتی اصفهان در دهه 60 و 70 من عاشق این سه نفر بودم. عباس سیمکانی، حسين پوردايي و احمد مومن زاده.
اولی در دهه 60 بازیکن تام بود و هرگز نتوانست پیراهن تیم ملی فوتبال ایران را بر تن کند. تام همان تیمی بود که علي شجاعي، محمد رضا تاج و مجید حاج رسولیها را داشت و از همه مهمتر احمدرضا عابدزاده را که خودش یک تیم بود. . 11 نفری که حداقل دو بار جام قدس را به اصفهان آوردند و استقلال را توی تهران بردند. عباس در دهه 70 بازیکن ذوب آهن شد با سید کمال حسینی زوج خط حملهای بودند که در سالهای اول آن دهه هر تیمی را در ایران به صلابه میکشیدند. همان تیمی که در یک بعدازظهر سرد زمستانی توی زمین 22 بهمن 6 تایی قرمزها شدند و فاتحه! ذوب آهن برای سالها به کما رفت. عباس، آقای گلی بود که هیچ وقت به حقش نرسید. دومی سلطان هجده قدم بود و معروف به حسین دست طلایی. در تمام سالهای بعد از رفتن احمدرضا از فوتبال اصفهان همه دنبال کسی بودند تا جای خالی عقاب را که حالا گلر آبیها و قرمزهای پایتختنشین شده بود پر کند. فوتبال اصفهان در آن سالها هرچه که نداشت اما خوب دروازهبان تولید میکرد علیرضا ریاضیات، احمدرضا عابدزاده، حسین پوردایی و بعدترها آرمناک پطروسیان و خیلیهای دیگری که توی مکتب دروازهبانی حسین چرخابی به لباس تیم ملی هم رسیدند. در مکتب دروازهبانی حسین خان چرخابی از تیر چراغ برق دروازهبان تیم ملی ساخته میشد.
اما این حسین دروازهبان شش دانگی بود.استاد مهار توپ با یک دست. کاری که بعدها احمدرضا توی ورزشگاه ملبورن با استرالیا کرد. حسین اما مهار یک دستی شگردش بود. آنهم نه فقط جلوی دوربین و برای دادن روحیه به همبازیان و تماشاگران. این حسین حالا شوفر اتوبوس شده برای خودش. سلطان هجده قدم حالا سلطان جادههاست... ترانزیت مسافر میکند در جاده تهران. دستکشهایش را درآورده و فرمان و دنده اسکانیا را محکم گرفته توی دستش. سومی اما گل نزنترین مهاجم تاریخ فوتبال ایران شد. نسلی که در اوایل دهه هفتاد با کاپیتان حمید مطهری و فرشاد بهادرانی و خیلی از جوانان اصفهانی قهرمان فوتبال ایران شد ستارهاش احمد مومن زاده بود. "دل پیرو" ی فوتبال اصفهان آنقدر در سپاهان میدوید و با هر دوپا خوب شوت میزد که روزی که آبیهای تهران صیدش کردند شد گرانترین خرید فصل فوتبال ایران. اما وقتی در تاریکترین فصل فوتبالیش تمام تک به تکها را به آسمان کوبید و داد اسکندر کوتی را در جعبه جادویی درآورد، عادل به او لقب گلنزن را داد. مهاجمی که رقم قراردادش برای انتقال به استقلال سقف تمام عددهای آن سالهای فوتبال ایران را شکست و قرار بود تمام رکوردهای گلزنی تاریخ آبیها را خورد و خاکشیر کند، تبدیل شد به سوهان روح هواداران آبی. احمد در تمام یک فصل تنها یک گل برای آبیها زد. فوتبال پاپتی اصفهان در سالهای دهه 60 و 70 بازیکن بزرگ کم نداشت. اما پاپتی بود. یعنی خاکستری بود و به هیچ جا نمیرسید. دلخوش بود به تک ستارههایش و البته تک نتیجههایش. اما پاک بود و بومی. یعنی نود درصد تیم بچههای اصفهانی بودند و تماشاگرانشان بچه محلهایی بودند که به عشق بچه محلشان پا توی 22 بهمن و باغ تختی میگذاشتند و برایشان هورا میکشیدند. هرچند که بعضی وقتها هم بد هم میباختند و توی محل از خجالت سرشان را بالا نمیآوردند.
اولی در دهه 60 بازیکن تام بود و هرگز نتوانست پیراهن تیم ملی فوتبال ایران را بر تن کند. تام همان تیمی بود که علي شجاعي، محمد رضا تاج و مجید حاج رسولیها را داشت و از همه مهمتر احمدرضا عابدزاده را که خودش یک تیم بود. . 11 نفری که حداقل دو بار جام قدس را به اصفهان آوردند و استقلال را توی تهران بردند. عباس در دهه 70 بازیکن ذوب آهن شد با سید کمال حسینی زوج خط حملهای بودند که در سالهای اول آن دهه هر تیمی را در ایران به صلابه میکشیدند. همان تیمی که در یک بعدازظهر سرد زمستانی توی زمین 22 بهمن 6 تایی قرمزها شدند و فاتحه! ذوب آهن برای سالها به کما رفت. عباس، آقای گلی بود که هیچ وقت به حقش نرسید. دومی سلطان هجده قدم بود و معروف به حسین دست طلایی. در تمام سالهای بعد از رفتن احمدرضا از فوتبال اصفهان همه دنبال کسی بودند تا جای خالی عقاب را که حالا گلر آبیها و قرمزهای پایتختنشین شده بود پر کند. فوتبال اصفهان در آن سالها هرچه که نداشت اما خوب دروازهبان تولید میکرد علیرضا ریاضیات، احمدرضا عابدزاده، حسین پوردایی و بعدترها آرمناک پطروسیان و خیلیهای دیگری که توی مکتب دروازهبانی حسین چرخابی به لباس تیم ملی هم رسیدند. در مکتب دروازهبانی حسین خان چرخابی از تیر چراغ برق دروازهبان تیم ملی ساخته میشد.
اما این حسین دروازهبان شش دانگی بود.استاد مهار توپ با یک دست. کاری که بعدها احمدرضا توی ورزشگاه ملبورن با استرالیا کرد. حسین اما مهار یک دستی شگردش بود. آنهم نه فقط جلوی دوربین و برای دادن روحیه به همبازیان و تماشاگران. این حسین حالا شوفر اتوبوس شده برای خودش. سلطان هجده قدم حالا سلطان جادههاست... ترانزیت مسافر میکند در جاده تهران. دستکشهایش را درآورده و فرمان و دنده اسکانیا را محکم گرفته توی دستش. سومی اما گل نزنترین مهاجم تاریخ فوتبال ایران شد. نسلی که در اوایل دهه هفتاد با کاپیتان حمید مطهری و فرشاد بهادرانی و خیلی از جوانان اصفهانی قهرمان فوتبال ایران شد ستارهاش احمد مومن زاده بود. "دل پیرو" ی فوتبال اصفهان آنقدر در سپاهان میدوید و با هر دوپا خوب شوت میزد که روزی که آبیهای تهران صیدش کردند شد گرانترین خرید فصل فوتبال ایران. اما وقتی در تاریکترین فصل فوتبالیش تمام تک به تکها را به آسمان کوبید و داد اسکندر کوتی را در جعبه جادویی درآورد، عادل به او لقب گلنزن را داد. مهاجمی که رقم قراردادش برای انتقال به استقلال سقف تمام عددهای آن سالهای فوتبال ایران را شکست و قرار بود تمام رکوردهای گلزنی تاریخ آبیها را خورد و خاکشیر کند، تبدیل شد به سوهان روح هواداران آبی. احمد در تمام یک فصل تنها یک گل برای آبیها زد. فوتبال پاپتی اصفهان در سالهای دهه 60 و 70 بازیکن بزرگ کم نداشت. اما پاپتی بود. یعنی خاکستری بود و به هیچ جا نمیرسید. دلخوش بود به تک ستارههایش و البته تک نتیجههایش. اما پاک بود و بومی. یعنی نود درصد تیم بچههای اصفهانی بودند و تماشاگرانشان بچه محلهایی بودند که به عشق بچه محلشان پا توی 22 بهمن و باغ تختی میگذاشتند و برایشان هورا میکشیدند. هرچند که بعضی وقتها هم بد هم میباختند و توی محل از خجالت سرشان را بالا نمیآوردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.