|

چهارراهی که به ذهن هیچ‌کس نمی‌رسید

میلاد باقری

چطور می‌توان با تعداد اندکی کتاب یک کتابخانه بزرگ ساخت؟! حتما شما هم شنیده‌اید محدودیت خلاقیت‌زاست. اما این که تجربه‌اش هم کرده باشید یا نه موضوع قابل بحث دیگریست. زمانی را در نظر بگیرید که شمایید و سی چهل جلد کتاب و دیگر هیچ.
حالا در این شرایط یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوید و فکری به ذهنتان می‌رسد و صدایی از مرکز مغزتان فریاد می‌زند که برای خودت یک کتابخانه بزرگ راه بینداز!
آنجاست که تو می‌مانی و افکار بی‌پایانت.این مقدمه را گفتم تا بیشتر درک کنید آن روز صبح چه حالی داشتم و چه رویاهای شیرینی می‌دیدم و تصمیم گرفتم هر طور شده کتابخانه‌ام را دایر کنم. برای این منظور راه‌های مختلف را بررسی کردم.
الف) می‌توانستم همه کتاب‌هارا از پشت به قفسه تکیه بدهم تا بیشتر به نظر برسند و صبر پیشه کنم تا کسی بیاید و بپرسد: چرا کتاب‌ها را این‌طور چیده‌ای؟ بعد من گلو صاف کنم و بگویم: می‌خواهم جلدشان پیدا باشد و به جلدشان اشاره کنم. آن‌وقت از آن جلدهای پاره خجالت بکشم و مخاطبم از خنده غش کند و بمیرد...
ب) می‌توانستم همه کتاب‌های سنگین و قطور را بفروشم .آن‌وقت مجبور بودم به رمان‌ها و کتاب‌های لاغر پناه ببرم و صبر پیشه کنم تا کسی بیاید و بپرسد:چرا این کتاب‌ها این اندازه لاغرند؟ بعد من گلو صاف کنم و بگویم: می‌خواهم فرهنگ رژیم و ورزش را گسترش دهم و به قطر کمر کتاب‌ها اشاره کنم.چند روز بعد هم مخاطبم از داروهای رژیمی ماهواره‌ای استفاده کند و دچار مرگ نا گهانی شود و خانواده‌اش هم از من شکایت کنند...
پ) می‌توانستم شبیه آن مرد ثروتمندی که دوستم تعریف کرده بود کتاب‌ها را بفروشم و بروم تعداد زیادی جلد کتاب چاپ کنم.بعد جلدهای بدون کاغذ را کنار هم ردیف کنم . آن‌وقت صاحب بزرگترین کتابخانه مجازی شهر می‌شدم و صبر پیشه می‌کردم تا کسی بیاید و بپرسد:می شود یکی از کتاب‌هایت را به من امانت بدهی؟ بعد من که از خالی بودن جلدها آگاهم بی آن که گلو صاف کنم،این پا آن پا می‌کنم و زیر لب می‌گویم:باور کنید به آن کتاب احتیاج دارم... او هم می‌گوید: من که هنوز نگفتم کدام کتاب ! بعد هم آنچه نباید اتفاق می‌افتد... دست دراز می‌کند و بی‌اجازه یکی از جلد‌های خالی را بیرون می‌کشد. آن‌وقت من از خجالت خود را زیر جلد کتاب‌ها مدفون می‌کنم و او هم غش غش می‌خندد.
ت)می‌توانستم در به در خانه‌های شهر را زیر پا بگذارم و از هر خانه کتاب‌های اضافه‌شان را بگیرم. با حساب‌های من بعد از چهار پنج خیابان می‌توانستم کتابخانه آبرومندی راه‌اندازی کنم و صبر پیشه کنم تا کسی بیاید و بپرسد: شما همان کسی نیستی که کتاب‌های ما را بردی ؟ حالا با کتاب‌های ما کتاب خانه راه انداخته‌ای ؟ بعد من گلو صاف خواهم کرد و بسیار متین خواهم گفت : بله، می‌بینید؟ کار ما یک کار فرهنگیست و هم‌زمان به قفسه‌ها اشاره می‌کنم. او هم بسیار فرهنگی می‌رود و کتاب‌هایش را برمی‌دارد. تا آخر هفته همه خانه‌های شهر مطلع می‌شوند و آنها هم می‌آیند و کتاب‌هایشان را پس می‌گیرند و می‌برند. آن‌وقت به آخر هفته نرسیده عکس من با قفسه‌های خالی کتابخانه ام سوژه کاریکاتوریست‌ها می‌شود. بعد از بررسی راه چهارم به نکته مهمی پی بردم.راه کارهای من راه‌های فوق‌العاده‌ای به نظر می‌رسیدند که به ذهن هیچ کس نمی‌رسید، اما مشکل اصلی من مراجعینی بودند که متصور بودم...
باید تمام راه‌ها را با مراجعین بهتری از اول مرور می‌کردم...
آنوقت خلاقیتم را ارج می نهادند...
چطور می‌توان با تعداد اندکی کتاب یک کتابخانه بزرگ ساخت؟! حتما شما هم شنیده‌اید محدودیت خلاقیت‌زاست. اما این که تجربه‌اش هم کرده باشید یا نه موضوع قابل بحث دیگریست. زمانی را در نظر بگیرید که شمایید و سی چهل جلد کتاب و دیگر هیچ.
حالا در این شرایط یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوید و فکری به ذهنتان می‌رسد و صدایی از مرکز مغزتان فریاد می‌زند که برای خودت یک کتابخانه بزرگ راه بینداز!
آنجاست که تو می‌مانی و افکار بی‌پایانت.این مقدمه را گفتم تا بیشتر درک کنید آن روز صبح چه حالی داشتم و چه رویاهای شیرینی می‌دیدم و تصمیم گرفتم هر طور شده کتابخانه‌ام را دایر کنم. برای این منظور راه‌های مختلف را بررسی کردم.
الف) می‌توانستم همه کتاب‌هارا از پشت به قفسه تکیه بدهم تا بیشتر به نظر برسند و صبر پیشه کنم تا کسی بیاید و بپرسد: چرا کتاب‌ها را این‌طور چیده‌ای؟ بعد من گلو صاف کنم و بگویم: می‌خواهم جلدشان پیدا باشد و به جلدشان اشاره کنم. آن‌وقت از آن جلدهای پاره خجالت بکشم و مخاطبم از خنده غش کند و بمیرد...
ب) می‌توانستم همه کتاب‌های سنگین و قطور را بفروشم .آن‌وقت مجبور بودم به رمان‌ها و کتاب‌های لاغر پناه ببرم و صبر پیشه کنم تا کسی بیاید و بپرسد:چرا این کتاب‌ها این اندازه لاغرند؟ بعد من گلو صاف کنم و بگویم: می‌خواهم فرهنگ رژیم و ورزش را گسترش دهم و به قطر کمر کتاب‌ها اشاره کنم.چند روز بعد هم مخاطبم از داروهای رژیمی ماهواره‌ای استفاده کند و دچار مرگ نا گهانی شود و خانواده‌اش هم از من شکایت کنند...
پ) می‌توانستم شبیه آن مرد ثروتمندی که دوستم تعریف کرده بود کتاب‌ها را بفروشم و بروم تعداد زیادی جلد کتاب چاپ کنم.بعد جلدهای بدون کاغذ را کنار هم ردیف کنم . آن‌وقت صاحب بزرگترین کتابخانه مجازی شهر می‌شدم و صبر پیشه می‌کردم تا کسی بیاید و بپرسد:می شود یکی از کتاب‌هایت را به من امانت بدهی؟ بعد من که از خالی بودن جلدها آگاهم بی آن که گلو صاف کنم،این پا آن پا می‌کنم و زیر لب می‌گویم:باور کنید به آن کتاب احتیاج دارم... او هم می‌گوید: من که هنوز نگفتم کدام کتاب ! بعد هم آنچه نباید اتفاق می‌افتد... دست دراز می‌کند و بی‌اجازه یکی از جلد‌های خالی را بیرون می‌کشد. آن‌وقت من از خجالت خود را زیر جلد کتاب‌ها مدفون می‌کنم و او هم غش غش می‌خندد.
ت)می‌توانستم در به در خانه‌های شهر را زیر پا بگذارم و از هر خانه کتاب‌های اضافه‌شان را بگیرم. با حساب‌های من بعد از چهار پنج خیابان می‌توانستم کتابخانه آبرومندی راه‌اندازی کنم و صبر پیشه کنم تا کسی بیاید و بپرسد: شما همان کسی نیستی که کتاب‌های ما را بردی ؟ حالا با کتاب‌های ما کتاب خانه راه انداخته‌ای ؟ بعد من گلو صاف خواهم کرد و بسیار متین خواهم گفت : بله، می‌بینید؟ کار ما یک کار فرهنگیست و هم‌زمان به قفسه‌ها اشاره می‌کنم. او هم بسیار فرهنگی می‌رود و کتاب‌هایش را برمی‌دارد. تا آخر هفته همه خانه‌های شهر مطلع می‌شوند و آنها هم می‌آیند و کتاب‌هایشان را پس می‌گیرند و می‌برند. آن‌وقت به آخر هفته نرسیده عکس من با قفسه‌های خالی کتابخانه ام سوژه کاریکاتوریست‌ها می‌شود. بعد از بررسی راه چهارم به نکته مهمی پی بردم.راه کارهای من راه‌های فوق‌العاده‌ای به نظر می‌رسیدند که به ذهن هیچ کس نمی‌رسید، اما مشکل اصلی من مراجعینی بودند که متصور بودم...
باید تمام راه‌ها را با مراجعین بهتری از اول مرور می‌کردم...
آنوقت خلاقیتم را ارج می نهادند...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.