|

معلق در دنیای مجازی و حقیقی

سمیرا عادلیان

در دنیای مجازی خشن ترین آدم‌ها هکرها هستند. هکرها اما اسید نمی‌پاشند. اما اینجا در دنیای واقعی حادثه در پس هر حادثه. راست می‌گویند ؛ خبر هم نمی‌کند؟ انگار ولی این بار خبر کرده‌است! آنقدر خبرش هم بزرگ بوده است که کسی به ذهنش نمی‌رسد. کسی از پسش بر نمی آید. مکتوب اعلام شده در دنیای واقعی و در دهکده مجازی. تمام آنچه را که می‌خواهم کلمه‌ای بیش نیست. اما سایه وسیعی دارد، سایه‌ای که می‌توانی درپناهش زندگی کنی. سایه‌ای که امروزه خیلی‌ها آن‌را می‌خرند و شما و من باید از هر کسی که منصبی دارد درخواست‌اش کنیم! حتی از کسی که وظیفه اش حفظ این سایه است. این چند روز در مسیر آمد و رفتنم تنها نیستم. وحشتی غریب پا به ‌پایم قدم برمی‌دارد. هر موتورسواری که رد می‌شود دلم هری می‌ریزد و به در و پیکر نداشته شهر پناه می‌برم. چشم به صفحه موبایلم می‌دوزم‌، در دنیای همدردی‌ها غرق می‌شوم؛ لایک می‌کنم؛ ‌پست می‌گذارم و خبر می‌گیرم از دنیای واقعی! اینجا اعتماد موج می‌زند؛ واقعیت‌های غیر قابل تصور دنیای واقعی. همه پست‌ها این کلمه‌ها را یدک می‌کشند: دختران، اسید، موتوری و صد البته پلیس که تا به حال هیچکس تقدیرش نکرده‌است! پیش خودمان بماند ، اینجا خبری نیست امن، امن است. نه از دشمن، نه از حمله. فقط همدردی است و جمله‌های تکان دهنده. چند کلمه‌ای، همه اینجا انگار آن کلمه را پیدا کرده‌اند.امنیت اینجا هست! هست ! دست‌کم اینجا می‌توانی هر که را خواستی به دوستانت اضافه کنی و هر کسی را که نخواستی به دنیای بلاک پستش کنی. راحت یک تیک روی اسمش بزنی و تمام. اگر کسی نشانی خواست شیشه را پایین بیاوری. با لبخند جوابش را بدهی. اینجا همه حد و مرز دارند. جای دوستان ؛ جای خانواده؛ جای همکاران؛ کلید خانه‌ات پسوردی است که روی اکانتت گذاشته‌ای و هر کسی نمی‌تواند بی‌اجازه پا در صفحه عقایدت بگذارد. بماند که بعضی‌ها دزدکی به خانه‌ها سرک می کشند. اما اسید نمی‌پاشند. اینجا احساس امنیت می‌کنی. مسواک فکرشان را به زور توی حلقت فرو نمی‌کنند. می‌خواهم صبح تا شب در فضای مجازی زندگی ‌کنم. هر جوری که بخواهم دور دور بزنم. این‌جا فاصله معنایی ندارد، می‌خواهم دوش به دوش و دست در دست دوستان مجازی‌ام از امنیت این دهکده لذت ببرم. شادی می کنم. به جای گریه، با استیکرهایم برقصم؛ شکلک های جدید را دانلود کنم و برای دوستانی که دوستشان دارم آپلود کنم. اینجا هر چند همه خبرها، از اسیدپاشی است اما حتی بدترین آدمهایش، هکرهای خاکستریش هم اسید نمی‌پاشند! اینجا کلاه کاسکتی‌ها به احترام بانوانشان کلاه از سر بر می‌دارند. اینجا آسان می‌توانی مهاجرت کنی. وقتی این دهکده را دیگر دوست نداشتی به دهکده دیگری سفر کنی و آنجا را مامن زندگی کنی. آن‌هم بدون هیچ وکیل مهاجرتی و خیابان‌هایی با طعم اسیدی!
در دنیای مجازی خشن ترین آدم‌ها هکرها هستند. هکرها اما اسید نمی‌پاشند. اما اینجا در دنیای واقعی حادثه در پس هر حادثه. راست می‌گویند ؛ خبر هم نمی‌کند؟ انگار ولی این بار خبر کرده‌است! آنقدر خبرش هم بزرگ بوده است که کسی به ذهنش نمی‌رسد. کسی از پسش بر نمی آید. مکتوب اعلام شده در دنیای واقعی و در دهکده مجازی. تمام آنچه را که می‌خواهم کلمه‌ای بیش نیست. اما سایه وسیعی دارد، سایه‌ای که می‌توانی درپناهش زندگی کنی. سایه‌ای که امروزه خیلی‌ها آن‌را می‌خرند و شما و من باید از هر کسی که منصبی دارد درخواست‌اش کنیم! حتی از کسی که وظیفه اش حفظ این سایه است. این چند روز در مسیر آمد و رفتنم تنها نیستم. وحشتی غریب پا به ‌پایم قدم برمی‌دارد. هر موتورسواری که رد می‌شود دلم هری می‌ریزد و به در و پیکر نداشته شهر پناه می‌برم. چشم به صفحه موبایلم می‌دوزم‌، در دنیای همدردی‌ها غرق می‌شوم؛ لایک می‌کنم؛ ‌پست می‌گذارم و خبر می‌گیرم از دنیای واقعی! اینجا اعتماد موج می‌زند؛ واقعیت‌های غیر قابل تصور دنیای واقعی. همه پست‌ها این کلمه‌ها را یدک می‌کشند: دختران، اسید، موتوری و صد البته پلیس که تا به حال هیچکس تقدیرش نکرده‌است! پیش خودمان بماند ، اینجا خبری نیست امن، امن است. نه از دشمن، نه از حمله. فقط همدردی است و جمله‌های تکان دهنده. چند کلمه‌ای، همه اینجا انگار آن کلمه را پیدا کرده‌اند.امنیت اینجا هست! هست ! دست‌کم اینجا می‌توانی هر که را خواستی به دوستانت اضافه کنی و هر کسی را که نخواستی به دنیای بلاک پستش کنی. راحت یک تیک روی اسمش بزنی و تمام. اگر کسی نشانی خواست شیشه را پایین بیاوری. با لبخند جوابش را بدهی. اینجا همه حد و مرز دارند. جای دوستان ؛ جای خانواده؛ جای همکاران؛ کلید خانه‌ات پسوردی است که روی اکانتت گذاشته‌ای و هر کسی نمی‌تواند بی‌اجازه پا در صفحه عقایدت بگذارد. بماند که بعضی‌ها دزدکی به خانه‌ها سرک می کشند. اما اسید نمی‌پاشند. اینجا احساس امنیت می‌کنی. مسواک فکرشان را به زور توی حلقت فرو نمی‌کنند. می‌خواهم صبح تا شب در فضای مجازی زندگی ‌کنم. هر جوری که بخواهم دور دور بزنم. این‌جا فاصله معنایی ندارد، می‌خواهم دوش به دوش و دست در دست دوستان مجازی‌ام از امنیت این دهکده لذت ببرم. شادی می کنم. به جای گریه، با استیکرهایم برقصم؛ شکلک های جدید را دانلود کنم و برای دوستانی که دوستشان دارم آپلود کنم. اینجا هر چند همه خبرها، از اسیدپاشی است اما حتی بدترین آدمهایش، هکرهای خاکستریش هم اسید نمی‌پاشند! اینجا کلاه کاسکتی‌ها به احترام بانوانشان کلاه از سر بر می‌دارند. اینجا آسان می‌توانی مهاجرت کنی. وقتی این دهکده را دیگر دوست نداشتی به دهکده دیگری سفر کنی و آنجا را مامن زندگی کنی. آن‌هم بدون هیچ وکیل مهاجرتی و خیابان‌هایی با طعم اسیدی!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.