|

مدیرانی که فقط می آیند و می روند

خوش استقبال؛ بد بدرقه

امروز ورزش اصفهان حال و هوای خوبی ندارد.
اینان مدیران ورزش اصفهان در پانزده سال اخیر هستند. مردانی که تصاویری قاب شده‌ای از آنها بر فراز تالار افتخارات سرای ورزشکاران اصفهان نصب شده است. از ابراهیم افشارزاده و علیرضا رحیمی که امروز نیز همچنان برازنده‌ترین مدیران ورزش کشور هستند و دربلندای مدیریت دوغول بزرگ پایتخت نیز نشسته‌اند که بگذریم ورزش اصفهان مدیر توانمند کم نداشته است. مهرزاد خلیلیان، بهروز منتقمی و رشید خدابخش نام‌های بزرگی در ورزش کشور هستند که روزگاری بر مسند مدیریت ورزش این استان نیز قرار گرفته‌اند. کسب عنوان هفتم اداره کل ورزش اصفهان در میان هشت استان سطح اول کشور مقدمه‌ای بود برای ورود به بحثی جدی پیرامون ساختار ، مدیریت و برنامه‌ریزی کلان ورزش این استان. ساختاری که شاید اصلا وجود نداشته باشد. ابتدا سعی بر مصاحبه بود و درج بی‌واسطه کلام. اما آنچنان که روحیه اصفهانی اقتضا می‌کند یا بابی گشاده نشد و کلامی باز نشد و یا تلفن‌هایی که از دسترس خارج می‌شدند و ترجیج بر عدم گفتگو بود.
دکتر محمد سلطان حسینی مدیرکل امروز، ورزش و جوانان استان اصفهان است. مردی که در دوره‌ای کوتاه مدیریت دانشکده تربیت بدنی دانشگاه اصفهان را عهده‌دار بوده است «هر مديري مي‌داند حتي اگر بزرگ‌ترين كارها را انجام بدهد باز هم عده‌اي هستند كه حاشيه‌سازي مي‌كنند، در ورزش هم همين طور است اما اگر مديري كار را براي خدا انجام بدهد آن زمان است كه از حاشيه‌سازي افراد نمي‌ترسد.»
به‌نظر می‌رسد مردی که از حاشیه‌سازی افراد نمی‌ترسد در انتخاب مهمترین پست‌های زیر دستش با دغدغه‌ای جدی روبه‌رو شده است. تردید در انتخاب معاونت جوانان، نگرانی از برکناری معاونت توسعه منابع، کنار کشیدن از جابه‌جایی و انتخاب روسای هیات‌های ورزشی استان، از مواردی است که موجب بلاتکلیفی در دو حوزه ورزش و جوانان شده است. عدم ورود به برنامه‌ریزی‌های کلان ورزش استان، عدم توجه به نیروهای کارآمد درون سازمانی، گرفتاری‌های متعدد در مسوولیت‌های دانشگاهی و رویکردی خاص برای ورود به مسایل تحقیقاتی و عدم ورود به برنامه‌ریزی اجرایی، که از روحیه‌ایی دانشگاهی نشات می‌گیرد؛ و مشکلاتی از این دست، فضایی کند را در ورزش استان به دنبال داشته است.
دكتر رشید خدابخش مدیر کلی بود که سه سال پیش پست ریاستش را تحویل محمدرضا محمدجواهری داد و با سر و صدای زیادی رفت. او اینک مشاور وزیر ورزش و جوانان کشوراست: «تغییرات مکرر مدیریتی و عدم احیای برنامه مصوب، مشکلاتی است که دست به گریبان ورزش استان شده است.» مراسم تودیع دکتر خدابخش در میان تدابیر امنیتی در سالن خانه وزنه‌برداری استان برگزار شد. همان سالنی که دوهفته بعد از این مراسم دوباره، به دست محمد جواهری افتتاح شد. دکتر خدابخش ارزیابی خود از زمان به روی کار آمدن سلطان حسینی منوط به گذشت يكسال كاري از عملكرد ايشان مي‌داند و از توقف سند راهبردي ورزش اصفهان که خود و تیم مدیریتی‌اش، تمام تلاششان را براي تدوين و پياده‌سازي آن انجام شده بود با تاسف ياد مي‌كند
وی با اشاره به در حاشیه قرار گرفتن برنامه راهبردی ورزش اصفهان خاطر نشان می‌کند: «در سال 90 تحول اداری و بهره‌وری ورزش اصفهان، در اداره کل 13 رتبه ارتقا داشته که همین امر، منجر به دریافت جایزه‌ای ویژه برای مدیرکل - جواهری شد. این در حالی است که بهره‌وری ورزش در اصفهان اکنون باید به مرحله‌ای می‌رسید تا چرخش و گردش آن در اداره کل و شهرستان‌ها جاری باشد در صورتی که عملا برای آن هیچ کاری انجام نشد و یکسری کارهای زیربنایی انجام شده نیز به امان خدا رها شده است.»
وی با اشاره به این‌که از برنامه راهبردی 280 اقدام استخراج شده بود، معتقد است که اگر برنامه‌ای هم حالا برگزار می‌شود، تنها اقداماتی است که در زمان خودش آغاز شده بود و حالا به صورت دست و پا شکسته ادامه پیدا کرده است: «ورزش سالمندان، ورزش کارمندان، ورزش‌های محلات و طرح‌هایی از این دست است به صورت روزانه پیگیری می‌شد. در آن زمان در ورزش محلات دو هزار و هفتصد مکان غیر ورزشی شناسایی شدند که قابلیت انجام ورزش در آن وجود داشت و در آن موقع ما به دلیل کمبود اعتبارات تنها 300 مورد از آنها را به صورت رایگان تجهیز کردیم و این کار دیگر مدتهاست که متوقف شده است.»
وی خروجی قهرمانی را چندان نیز مثبت ارزیابی نمی‌کند و در این مورد با جدیت از عملکرد بخش قهرمانی در دوران مدیریت خود دفاع می‌کند: «در دوره گذشته مسابقات گوانجو از 20 مدال طلای کشور 4 مدال آن متعلق به اصفهان بود در حالی که در این دوره از مسابقات تنها یکی از مدال‌های طلای مسابقات، كه آن‌هم مربوط به ورزش تیمی والیبال است سهم اصفهانی‌ها شده است. بر هم زدن برنامه‌ها، بی‌برنامگی و نوسان در بودجه تخصیصی، و نبود مدیریت از بزرگترین مشکلات ورزشی این استان است که برطرف کردن تمام این شرایط در زمان فعلی ممکن نیست. اکنون باید تمامی اقدامات انجام شده در استان مبتنی بر برنامه راهبردی و نگاه آمایشی باشد و اگر به دنبال تحول هستیم به سمت اجرایی کردن برنامه‌های نوشته شده راهبردی و آمایشی برویم.»
«کاملا مشخص است که چه کسانی در ورزش استان به چه نحوی کار کرده‌اند. این را با ارایه آمار دقیق و واقعی می‌توان دریافت.» غلامرضا شیران مدیر تعهدگرا و اخلاقی سالیان قبل ورزش اصفهان است. او زمانی، آنقدر از سخنان رشید خدابخش آشفته بوده که وقتی روبه‌روی خبرنگار خبرگزاری ایمنا قرار گرفت، به هیچ وجه نتوانست نارضایتی خود را پنهان کند: «...اگر مسایلی را بیان می‌کنم فقط به خاطر ورزش اصفهان است... اصفهان، - در زمان من- شاخص تمامی زمینه‌ها بود... یک ماه بعد از بازنشستگی من هم طی نامه‌ای محرمانه که از طرف سازمان تربیت‌بدنی رسیده بود عنوان شده بود که اصفهان در ساخت و سازهای ورزشی و در بخش ورزش رتبه نخست کشور را - در زمان مدیریت من - به دست آورده است.»
محمد رضا محمد جواهری آخرین مدیر برکنار شده ورزش اصفهان است. چهارم دی ماه سال گذشته آﺧﺮﯾﻦ روز ﻣﺪﯾﺮﯾت مردی بود که می‌خواست همه چیز را تغییر دهد: «در این دوران برخی ناملایمتی و سنگ‌اندازی کردند. من در اصفهان نه حمایت مالی، نه حقوقی دیدم و اگر یک هزارم انرژی که برای تخریب گذاشتید، برای آبادانی می‌گذاشتید، اصفهان در دنیا آقایی می‌کرد. همه جا خوب و بد دارد اما متاسفانه آدم‌های بد اصفهان خیلی بد هستند و آدم‌های خوب آن برای حل مشکلات ورود نمی‌کنند.»
مردی که اصرارش بر برکناری مدیرکل فعلی اموراجتماعی استانداری از ریاست ورزش شهرستان اصفهان گفته‌های دکتر کامران را به دنبال داشت که او «ورزش این شهر را به نابودی کشانده است» و درگیری‌های بی و حد مرزش با هیات فوتبال استان او را به میهمان هر هفته‌ای عادل فردوسی‌پور، در برنامه نود تبدیل کرده بود در آخرین روزهای رفتنش از شکستن رکورد سیزده ساله مدیریت علیرضا رحیمی در ورزش اصفهان سخن می‌گفت رکوردی که به هجده ماه هم نرسید. او نمایندگان مجلس اصفهان را مورد خطاب قرار می‌داد که: «اگر این زمانی را که برای برکناری من صرف کرده‌اید، برای رفع مشکل آب این استان گذاشته بودید، به طور حتم این معضل تا حالا حل شده بود.»
مدیرعامل امروز فولاد مبارکه سپاهان شاید خوشنام‌ترین مدیرکل سالیان اخیر اصفهان باشد. او معتقد است که تغییرات مدیریتی تنها در اصفهان نیست و با تغییر دولت این‌گونه تغییرات طبیعی هستند. در استان اصفهان نیز شاهد تغییراتی بود‌ه‌ایم که تنها هدف آن اصلاح وضعیت موجود با یک نگاه فراجناحی، ورزشی و مردمی است.
مردی که سال‌ها ریاست فدراسیون معظم پزشکی- ورزشی جمهوری اسلامی را یدک می‌کشید و حتی پایش به اتاق بازرگانی اصفهان نیز رسید معتقد است که دولت تدبیر و امید، و کلیه همکاران اداره کل ورزش و جوانان، تمام تلاششان را برای ارتقای سطح کمی و کیفی ورزش اصفهان به کار می‌برند و تفاهم نامه‌های فی مابین اداره کل و هیات‌های ورزشی را جزو برنامه‌های مهندسی شده در برنامه‌های اجرایی ورزش اصفهان می‌داند. تفاهم نامه‌هایی که هرچند بسیاری از آنها به دلیل فقدان منابع مالی به نتیجه نمی‌رسند. اما لااقل این هست که فضای ذهنی جامعه ورزش را با برنامه‌ریزی آشنا می‌سازند.
دکتر پاشنه آشیل ورزش استان را منابع مالی و تجهیزات سخت‌افزاری ازقبیل ورزشگاه‌ها می‌داند و با صراحت از نخستین فلسفه وجودی سازمان ورزش و جوانان را در کسب مقام‌های قهرمانی در سطح آسیا و دنیا می‌داند.
رییس هیات شنای استان اصفهان به باخت‌های جوانان اشاره می‌کند و معتقد است که انتظارات مردم نیز افزایش یافته و از نظر ارتقای فضای ورزشی و هم تربیت قهرمان در رشته‌های مختلف ورزشی باید به این انتظارات توجه کرد.: «باید نگاه‌ها را عمیق‌تر کرد و از وزارتخانه کمک بیشتری گرفت. البته شهرداری هموراه کمک‌های زیادی را به ورزش استان کرده است.»
به نظر می‌رسد که ورزش این استان نیاز به توجه و عنایتی جدی دارد. رها کردن ورزش استان به امان خدا یا آن‌طور که خود ورزشی‌ها می‌گویند سپردن امور ورزش به دست اهالی ورزش،تصمیمی است که سال‌هاست تجربه شکست خورده‌اش را در ورزش این استان نشان داده است.
مدیریت ورزشی یک استان علاوه بر دانش ورزشی، نیاز به آگاهی از جنبه‌های مختلف علم مدیریت، درک شرایط سیاسی و اجتماعی و مناسبات بین دستگاهی، دوری از رقابت‌ها و درون سازمانی و توجه به خاستگاه عمومی و مردمی دارد. خاستگاهی که از شواهد امر محلی از اعراب در میان مدیران ورزش استان ندارد. بالا و پایین کردن‌های سلیقه‌ای و حذف نیروهای خلاق و برتر، بی‌توجهی به سرانه پایین ورزش استان، به کارگماری نیروهای ناتوان و بی‌تجربه و عدم برنامه‌ریزی برای مدیریت ورزشگاه‌ها، عدم اهتمام جدی بر اتمام ورزشگاه‌های نیمه ساخته، سبک‌انگاری چارت سازمانی اداره کل و ارایه حداقل پرداختی به کارشناسان اداری ازدیاد افراد چند شغله در ورزش استان اتفاقاتی است که اسباب ناامیدی دلسوختگان ورزش و بی‌انگیزگی بدنه ورزش استان را فراهم می‌آورد. هرچند که نمی‌توان از اقدامات ارزنده‌ای که در تعیین تکلیف اراضی ورزشگاه نقش جهان صورت گرفته است به سادگی گذر کرد.
دویست هزار بیمه شده ورزشی ، ششصد هیات ورزشی فعال، هفتصد باشگاه و استخر درآمدزا در بخش خصوصی، برگزاری هزاران مسابقه در رشته‌های مختلف ورزشی در طول هر سال در رده‌های مختلف سنی و جنسیتی، موید جمعیت رو به رشدی است که از خدمات این حوزه بهره می‌برند و گردش مالی بالایی را در بخش ورزش استان نشان می‌دهد.
این مساله در کنار حضور توانمندترین باشگاه‌های ورزش حرفه‌ای در سطح کشور و گرایش روزافزون بخش عمومی برای ورود به ورزش همگانی و گسترش هر روزه ورزش روستایی و احساس نیاز خانواده‌ها به ورزش پرورشی و مدرسه‌ای و سرمایه‌گذاری‌های کلان بخش خصوصی در این حوزه مستلزم عنایت جدی مدیران کلان استان به بخش ورزش این شهر است. بخشی که در صورت بسیج همگانی مسوولان استانی می‌توانند زمینه شکل‌گیری جامعه‌ای پویا را فراهم آورد.
امروز ورزش اصفهان حال و هوای خوبی ندارد.
اینان مدیران ورزش اصفهان در پانزده سال اخیر هستند. مردانی که تصاویری قاب شده‌ای از آنها بر فراز تالار افتخارات سرای ورزشکاران اصفهان نصب شده است. از ابراهیم افشارزاده و علیرضا رحیمی که امروز نیز همچنان برازنده‌ترین مدیران ورزش کشور هستند و دربلندای مدیریت دوغول بزرگ پایتخت نیز نشسته‌اند که بگذریم ورزش اصفهان مدیر توانمند کم نداشته است. مهرزاد خلیلیان، بهروز منتقمی و رشید خدابخش نام‌های بزرگی در ورزش کشور هستند که روزگاری بر مسند مدیریت ورزش این استان نیز قرار گرفته‌اند. کسب عنوان هفتم اداره کل ورزش اصفهان در میان هشت استان سطح اول کشور مقدمه‌ای بود برای ورود به بحثی جدی پیرامون ساختار ، مدیریت و برنامه‌ریزی کلان ورزش این استان. ساختاری که شاید اصلا وجود نداشته باشد. ابتدا سعی بر مصاحبه بود و درج بی‌واسطه کلام. اما آنچنان که روحیه اصفهانی اقتضا می‌کند یا بابی گشاده نشد و کلامی باز نشد و یا تلفن‌هایی که از دسترس خارج می‌شدند و ترجیج بر عدم گفتگو بود.
دکتر محمد سلطان حسینی مدیرکل امروز، ورزش و جوانان استان اصفهان است. مردی که در دوره‌ای کوتاه مدیریت دانشکده تربیت بدنی دانشگاه اصفهان را عهده‌دار بوده است «هر مديري مي‌داند حتي اگر بزرگ‌ترين كارها را انجام بدهد باز هم عده‌اي هستند كه حاشيه‌سازي مي‌كنند، در ورزش هم همين طور است اما اگر مديري كار را براي خدا انجام بدهد آن زمان است كه از حاشيه‌سازي افراد نمي‌ترسد.»
به‌نظر می‌رسد مردی که از حاشیه‌سازی افراد نمی‌ترسد در انتخاب مهمترین پست‌های زیر دستش با دغدغه‌ای جدی روبه‌رو شده است. تردید در انتخاب معاونت جوانان، نگرانی از برکناری معاونت توسعه منابع، کنار کشیدن از جابه‌جایی و انتخاب روسای هیات‌های ورزشی استان، از مواردی است که موجب بلاتکلیفی در دو حوزه ورزش و جوانان شده است. عدم ورود به برنامه‌ریزی‌های کلان ورزش استان، عدم توجه به نیروهای کارآمد درون سازمانی، گرفتاری‌های متعدد در مسوولیت‌های دانشگاهی و رویکردی خاص برای ورود به مسایل تحقیقاتی و عدم ورود به برنامه‌ریزی اجرایی، که از روحیه‌ایی دانشگاهی نشات می‌گیرد؛ و مشکلاتی از این دست، فضایی کند را در ورزش استان به دنبال داشته است.
دكتر رشید خدابخش مدیر کلی بود که سه سال پیش پست ریاستش را تحویل محمدرضا محمدجواهری داد و با سر و صدای زیادی رفت. او اینک مشاور وزیر ورزش و جوانان کشوراست: «تغییرات مکرر مدیریتی و عدم احیای برنامه مصوب، مشکلاتی است که دست به گریبان ورزش استان شده است.» مراسم تودیع دکتر خدابخش در میان تدابیر امنیتی در سالن خانه وزنه‌برداری استان برگزار شد. همان سالنی که دوهفته بعد از این مراسم دوباره، به دست محمد جواهری افتتاح شد. دکتر خدابخش ارزیابی خود از زمان به روی کار آمدن سلطان حسینی منوط به گذشت يكسال كاري از عملكرد ايشان مي‌داند و از توقف سند راهبردي ورزش اصفهان که خود و تیم مدیریتی‌اش، تمام تلاششان را براي تدوين و پياده‌سازي آن انجام شده بود با تاسف ياد مي‌كند
وی با اشاره به در حاشیه قرار گرفتن برنامه راهبردی ورزش اصفهان خاطر نشان می‌کند: «در سال 90 تحول اداری و بهره‌وری ورزش اصفهان، در اداره کل 13 رتبه ارتقا داشته که همین امر، منجر به دریافت جایزه‌ای ویژه برای مدیرکل - جواهری شد. این در حالی است که بهره‌وری ورزش در اصفهان اکنون باید به مرحله‌ای می‌رسید تا چرخش و گردش آن در اداره کل و شهرستان‌ها جاری باشد در صورتی که عملا برای آن هیچ کاری انجام نشد و یکسری کارهای زیربنایی انجام شده نیز به امان خدا رها شده است.»
وی با اشاره به این‌که از برنامه راهبردی 280 اقدام استخراج شده بود، معتقد است که اگر برنامه‌ای هم حالا برگزار می‌شود، تنها اقداماتی است که در زمان خودش آغاز شده بود و حالا به صورت دست و پا شکسته ادامه پیدا کرده است: «ورزش سالمندان، ورزش کارمندان، ورزش‌های محلات و طرح‌هایی از این دست است به صورت روزانه پیگیری می‌شد. در آن زمان در ورزش محلات دو هزار و هفتصد مکان غیر ورزشی شناسایی شدند که قابلیت انجام ورزش در آن وجود داشت و در آن موقع ما به دلیل کمبود اعتبارات تنها 300 مورد از آنها را به صورت رایگان تجهیز کردیم و این کار دیگر مدتهاست که متوقف شده است.»
وی خروجی قهرمانی را چندان نیز مثبت ارزیابی نمی‌کند و در این مورد با جدیت از عملکرد بخش قهرمانی در دوران مدیریت خود دفاع می‌کند: «در دوره گذشته مسابقات گوانجو از 20 مدال طلای کشور 4 مدال آن متعلق به اصفهان بود در حالی که در این دوره از مسابقات تنها یکی از مدال‌های طلای مسابقات، كه آن‌هم مربوط به ورزش تیمی والیبال است سهم اصفهانی‌ها شده است. بر هم زدن برنامه‌ها، بی‌برنامگی و نوسان در بودجه تخصیصی، و نبود مدیریت از بزرگترین مشکلات ورزشی این استان است که برطرف کردن تمام این شرایط در زمان فعلی ممکن نیست. اکنون باید تمامی اقدامات انجام شده در استان مبتنی بر برنامه راهبردی و نگاه آمایشی باشد و اگر به دنبال تحول هستیم به سمت اجرایی کردن برنامه‌های نوشته شده راهبردی و آمایشی برویم.»
«کاملا مشخص است که چه کسانی در ورزش استان به چه نحوی کار کرده‌اند. این را با ارایه آمار دقیق و واقعی می‌توان دریافت.» غلامرضا شیران مدیر تعهدگرا و اخلاقی سالیان قبل ورزش اصفهان است. او زمانی، آنقدر از سخنان رشید خدابخش آشفته بوده که وقتی روبه‌روی خبرنگار خبرگزاری ایمنا قرار گرفت، به هیچ وجه نتوانست نارضایتی خود را پنهان کند: «...اگر مسایلی را بیان می‌کنم فقط به خاطر ورزش اصفهان است... اصفهان، - در زمان من- شاخص تمامی زمینه‌ها بود... یک ماه بعد از بازنشستگی من هم طی نامه‌ای محرمانه که از طرف سازمان تربیت‌بدنی رسیده بود عنوان شده بود که اصفهان در ساخت و سازهای ورزشی و در بخش ورزش رتبه نخست کشور را - در زمان مدیریت من - به دست آورده است.»
محمد رضا محمد جواهری آخرین مدیر برکنار شده ورزش اصفهان است. چهارم دی ماه سال گذشته آﺧﺮﯾﻦ روز ﻣﺪﯾﺮﯾت مردی بود که می‌خواست همه چیز را تغییر دهد: «در این دوران برخی ناملایمتی و سنگ‌اندازی کردند. من در اصفهان نه حمایت مالی، نه حقوقی دیدم و اگر یک هزارم انرژی که برای تخریب گذاشتید، برای آبادانی می‌گذاشتید، اصفهان در دنیا آقایی می‌کرد. همه جا خوب و بد دارد اما متاسفانه آدم‌های بد اصفهان خیلی بد هستند و آدم‌های خوب آن برای حل مشکلات ورود نمی‌کنند.»
مردی که اصرارش بر برکناری مدیرکل فعلی اموراجتماعی استانداری از ریاست ورزش شهرستان اصفهان گفته‌های دکتر کامران را به دنبال داشت که او «ورزش این شهر را به نابودی کشانده است» و درگیری‌های بی و حد مرزش با هیات فوتبال استان او را به میهمان هر هفته‌ای عادل فردوسی‌پور، در برنامه نود تبدیل کرده بود در آخرین روزهای رفتنش از شکستن رکورد سیزده ساله مدیریت علیرضا رحیمی در ورزش اصفهان سخن می‌گفت رکوردی که به هجده ماه هم نرسید. او نمایندگان مجلس اصفهان را مورد خطاب قرار می‌داد که: «اگر این زمانی را که برای برکناری من صرف کرده‌اید، برای رفع مشکل آب این استان گذاشته بودید، به طور حتم این معضل تا حالا حل شده بود.»
مدیرعامل امروز فولاد مبارکه سپاهان شاید خوشنام‌ترین مدیرکل سالیان اخیر اصفهان باشد. او معتقد است که تغییرات مدیریتی تنها در اصفهان نیست و با تغییر دولت این‌گونه تغییرات طبیعی هستند. در استان اصفهان نیز شاهد تغییراتی بود‌ه‌ایم که تنها هدف آن اصلاح وضعیت موجود با یک نگاه فراجناحی، ورزشی و مردمی است.
مردی که سال‌ها ریاست فدراسیون معظم پزشکی- ورزشی جمهوری اسلامی را یدک می‌کشید و حتی پایش به اتاق بازرگانی اصفهان نیز رسید معتقد است که دولت تدبیر و امید، و کلیه همکاران اداره کل ورزش و جوانان، تمام تلاششان را برای ارتقای سطح کمی و کیفی ورزش اصفهان به کار می‌برند و تفاهم نامه‌های فی مابین اداره کل و هیات‌های ورزشی را جزو برنامه‌های مهندسی شده در برنامه‌های اجرایی ورزش اصفهان می‌داند. تفاهم نامه‌هایی که هرچند بسیاری از آنها به دلیل فقدان منابع مالی به نتیجه نمی‌رسند. اما لااقل این هست که فضای ذهنی جامعه ورزش را با برنامه‌ریزی آشنا می‌سازند.
دکتر پاشنه آشیل ورزش استان را منابع مالی و تجهیزات سخت‌افزاری ازقبیل ورزشگاه‌ها می‌داند و با صراحت از نخستین فلسفه وجودی سازمان ورزش و جوانان را در کسب مقام‌های قهرمانی در سطح آسیا و دنیا می‌داند.
رییس هیات شنای استان اصفهان به باخت‌های جوانان اشاره می‌کند و معتقد است که انتظارات مردم نیز افزایش یافته و از نظر ارتقای فضای ورزشی و هم تربیت قهرمان در رشته‌های مختلف ورزشی باید به این انتظارات توجه کرد.: «باید نگاه‌ها را عمیق‌تر کرد و از وزارتخانه کمک بیشتری گرفت. البته شهرداری هموراه کمک‌های زیادی را به ورزش استان کرده است.»
به نظر می‌رسد که ورزش این استان نیاز به توجه و عنایتی جدی دارد. رها کردن ورزش استان به امان خدا یا آن‌طور که خود ورزشی‌ها می‌گویند سپردن امور ورزش به دست اهالی ورزش،تصمیمی است که سال‌هاست تجربه شکست خورده‌اش را در ورزش این استان نشان داده است.
مدیریت ورزشی یک استان علاوه بر دانش ورزشی، نیاز به آگاهی از جنبه‌های مختلف علم مدیریت، درک شرایط سیاسی و اجتماعی و مناسبات بین دستگاهی، دوری از رقابت‌ها و درون سازمانی و توجه به خاستگاه عمومی و مردمی دارد. خاستگاهی که از شواهد امر محلی از اعراب در میان مدیران ورزش استان ندارد. بالا و پایین کردن‌های سلیقه‌ای و حذف نیروهای خلاق و برتر، بی‌توجهی به سرانه پایین ورزش استان، به کارگماری نیروهای ناتوان و بی‌تجربه و عدم برنامه‌ریزی برای مدیریت ورزشگاه‌ها، عدم اهتمام جدی بر اتمام ورزشگاه‌های نیمه ساخته، سبک‌انگاری چارت سازمانی اداره کل و ارایه حداقل پرداختی به کارشناسان اداری ازدیاد افراد چند شغله در ورزش استان اتفاقاتی است که اسباب ناامیدی دلسوختگان ورزش و بی‌انگیزگی بدنه ورزش استان را فراهم می‌آورد. هرچند که نمی‌توان از اقدامات ارزنده‌ای که در تعیین تکلیف اراضی ورزشگاه نقش جهان صورت گرفته است به سادگی گذر کرد.
دویست هزار بیمه شده ورزشی ، ششصد هیات ورزشی فعال، هفتصد باشگاه و استخر درآمدزا در بخش خصوصی، برگزاری هزاران مسابقه در رشته‌های مختلف ورزشی در طول هر سال در رده‌های مختلف سنی و جنسیتی، موید جمعیت رو به رشدی است که از خدمات این حوزه بهره می‌برند و گردش مالی بالایی را در بخش ورزش استان نشان می‌دهد.
این مساله در کنار حضور توانمندترین باشگاه‌های ورزش حرفه‌ای در سطح کشور و گرایش روزافزون بخش عمومی برای ورود به ورزش همگانی و گسترش هر روزه ورزش روستایی و احساس نیاز خانواده‌ها به ورزش پرورشی و مدرسه‌ای و سرمایه‌گذاری‌های کلان بخش خصوصی در این حوزه مستلزم عنایت جدی مدیران کلان استان به بخش ورزش این شهر است. بخشی که در صورت بسیج همگانی مسوولان استانی می‌توانند زمینه شکل‌گیری جامعه‌ای پویا را فراهم آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.