|

كرم كارامل با چاى لطفا

سید شهاب‌الدین طباطبایی

با دينا رفته بودند كافي‌شاپِ يك هتلِ چند ستاره. دينا بهارنارنج و نبات سفارش داده بود و پرتو هم كرم‌كارامل با چاي. پسر جواني كه فوق‌ليسانس هوافضا داشت و سفارش مي‌گرفت و نگاهش را از صورت پرتو برنمي‌داشت، خنديد. «خانم اول چاي بيارم يا كرم‌كارامل؟» پرتو زل زد توي چشم‌هاي هيزِ پسر. «با هم. مي‌خوام چايي با كرم‌كارامل بخورم.» پسر خنده‌اي كرد و سفارش‌ها را نوشت و رفت. رفت و با صاحب كافي‌شاپ برگشت. مرد جاافتاده مرتبي كه سعي مي‌كرد قيافه‌اش را جدي نشان بدهد. «من تا امروز كه 10ساله اين‌جا رو اداره مي‌كنم، سابقه نداشته كرم‌كارامل با چايي بدم مشتري. خانم خواهش مي‌كنم يه چيز ديگه سفارش بدين.»
ناگهان لحنش تند شد؛ گويا لحظه‌اي سلسله اعصابش تحريك شده بود. نگاه جدي‌اش هم جدي‌تر شد و يك‌جورهايي ترسناك، مثل آدم‌هايي كه از يك چيزي وحشت كرده‌اند و مي‌خواهند به روي خودشان نياورند و مجبورند قيافه خودشان را وحشتناك كنند. «من همون كرم‌كارامل با چايي مي‌خوام، نه چيز ديگه‌اي.» سفارش پرتو تغيير نمي‌كرد، خنده آرام گوشه لبش حالا پهناي صورتش را گرفته بود. هرچه مرد عصباني‌تر مي‌شد، دخترها بيشتر كيف مي‌كردند. پرتو هم مصمم‌تر مي‌شد. قرار نبود كوتاه بيايد. مرد هم قرارش همين بود. «امروز كرم‌كارامل با چاي مي‌خواين، فردا معلوم نيست چه حقه جديدي از خودتون درميارين.» صداي مرد به اندازه رگ‌هاي گردنش كلفت شده بود.
«من اين‌جا اجازه همچين كارهايي به يه عده حقه‌باز از خدا بي‌خبر نمي‌دم. يه عمر باعزت و آبرو كار كردم و نون حلال بردم خونه، حالا كرم‌كارامل و چايي مي‌خواين از من؟ اصلا مي‌گم بيان جمعتون كنن ببرنتون تا ديگه از اين غلط‌ها نكنين.» چشم‌هاي دينا پر از اشك شده بود، خنده‌اش بند نمي‌آمد، در همان زمان كه مرد مشغول تهديد بود، دختري از ميز بغل، جوان پيشخدمت را صدا كرد. «آقا من مي‌خوام سفارشمو عوض كنم، يه كرم‌كارامل با چايي بيارين لطفا.»
با دينا رفته بودند كافي‌شاپِ يك هتلِ چند ستاره. دينا بهارنارنج و نبات سفارش داده بود و پرتو هم كرم‌كارامل با چاي. پسر جواني كه فوق‌ليسانس هوافضا داشت و سفارش مي‌گرفت و نگاهش را از صورت پرتو برنمي‌داشت، خنديد. «خانم اول چاي بيارم يا كرم‌كارامل؟» پرتو زل زد توي چشم‌هاي هيزِ پسر. «با هم. مي‌خوام چايي با كرم‌كارامل بخورم.» پسر خنده‌اي كرد و سفارش‌ها را نوشت و رفت. رفت و با صاحب كافي‌شاپ برگشت. مرد جاافتاده مرتبي كه سعي مي‌كرد قيافه‌اش را جدي نشان بدهد. «من تا امروز كه 10ساله اين‌جا رو اداره مي‌كنم، سابقه نداشته كرم‌كارامل با چايي بدم مشتري. خانم خواهش مي‌كنم يه چيز ديگه سفارش بدين.»
ناگهان لحنش تند شد؛ گويا لحظه‌اي سلسله اعصابش تحريك شده بود. نگاه جدي‌اش هم جدي‌تر شد و يك‌جورهايي ترسناك، مثل آدم‌هايي كه از يك چيزي وحشت كرده‌اند و مي‌خواهند به روي خودشان نياورند و مجبورند قيافه خودشان را وحشتناك كنند. «من همون كرم‌كارامل با چايي مي‌خوام، نه چيز ديگه‌اي.» سفارش پرتو تغيير نمي‌كرد، خنده آرام گوشه لبش حالا پهناي صورتش را گرفته بود. هرچه مرد عصباني‌تر مي‌شد، دخترها بيشتر كيف مي‌كردند. پرتو هم مصمم‌تر مي‌شد. قرار نبود كوتاه بيايد. مرد هم قرارش همين بود. «امروز كرم‌كارامل با چاي مي‌خواين، فردا معلوم نيست چه حقه جديدي از خودتون درميارين.» صداي مرد به اندازه رگ‌هاي گردنش كلفت شده بود.
«من اين‌جا اجازه همچين كارهايي به يه عده حقه‌باز از خدا بي‌خبر نمي‌دم. يه عمر باعزت و آبرو كار كردم و نون حلال بردم خونه، حالا كرم‌كارامل و چايي مي‌خواين از من؟ اصلا مي‌گم بيان جمعتون كنن ببرنتون تا ديگه از اين غلط‌ها نكنين.» چشم‌هاي دينا پر از اشك شده بود، خنده‌اش بند نمي‌آمد، در همان زمان كه مرد مشغول تهديد بود، دختري از ميز بغل، جوان پيشخدمت را صدا كرد. «آقا من مي‌خوام سفارشمو عوض كنم، يه كرم‌كارامل با چايي بيارين لطفا.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.