حجره بازاری
میرزا بابا خان جعفری
هنوز از قهوه خانه بیرون نیامده ، یکی دیگر پی آن یکی به تعقیب که؛ مال من را دزدیده و بگیرینش که فلان فلان شده حق یتیم و صغیر را با هم خوردهاست.
نگذاشت و نه برداشت، کفش خود را در آورد و از پشت حواله آن ننه مرده کرد. لنگه اورسی اول خطا رفت اما دومی چنان نشست میان دوکتف او، که همان جا روی زمین پهن شد.
-چرا میزنی، مگر چه کرده که اینطور....
نگذاشت که آن مرد یخ فروش حرفش تمام شود، همانجا نشست روی سینه مرد که یالا همین الان پولی که از من قرض گرفتهای را پس بده وگرنه تو همین پیادهرو چالت میکنم.
ماشالله خان که داشت سروصورت خود را از نجسی پاک میکرد، بعد از هفت بار آب و آبکشی آمد بیرون مغازه.
معلوم نبود دمی مغازه است یا حوله حمامی، که اینطور روی شانه خود انداخته و دایم دست و صورت خود را پاک میکرد.
اول به من نگاه کرد. بعد که فهمید من هم نمیدانم خودش به طرف آن دو نفر رفت.
-پاشو ببینم.
از پشت آن یکی را که روی شانه دیگری سوار بود بلند کرد و کنار دیوار نگه داشت. دومی که هنوز از درد آن اورسی به خود میپیچید، کوتکوتی روی زمین به طرف جوب خیابان رفت و کنار آن نشست.
میخواست این دوتا را هم داخل قهوهخانه ببرد که یادش آوردم همان جوان دیلاق برای هفت پشتت کافی است.
دستش به کمر بود و اطراف را میپایید ، آن یکی هم که به زور ماشاللهخان کنار دیوار راست ایستاده بود .
خواستم بروم که ماشالله خان دستم را سفت گرفت، گفت:
-اینا همش بهخاطر توست، کی قهوهخونه من این ریختی بوده؟ پاک شماها مملکتو ریختین بههم.
نفهمیدم رابطه قهوهخانه با مملکت چیست که او پشت سر هم تکرار میکرد
سر حرف زدن که کدام اول ، کدام آخر دعوا بود. این میگفت او سخنران است، اگر حرف بزند حق او خورده میشود. آن یکی هم میگفت او بازاری است، به عدد و رقم حقش را خواهد خورد.
بعد از اینکه هرکدام به نوبت ماشاللهخان حرف زدند قرار بر این شد که پول مانده، نصف نزول آن چه که قرار شدهاست، پرداخت شود.
به زور از کنار خیابان بلند شد . کمرش راست نمیشد. تا آمد بگوید: اِهن ، نفهمیدیم خشتکش جر خورد یا استخوانهایش جابهجا شد.
آمدم باز بروم ، ماشاللهخان یک نگاهی به من کرد که همان جا ایستادم . رو کرد به من گفت: دستشو بگیر تا مسجد ببر. اگه نتونست بره روی صندلی، خودت یه فضایی ترتیب بده. فقط یادت باشد تو سخنرانی اسم میت بپرسی که ناغافلی زن مرده، جای شوهر یکی جا نزنی!
نگذاشت و نه برداشت، کفش خود را در آورد و از پشت حواله آن ننه مرده کرد. لنگه اورسی اول خطا رفت اما دومی چنان نشست میان دوکتف او، که همان جا روی زمین پهن شد.
-چرا میزنی، مگر چه کرده که اینطور....
نگذاشت که آن مرد یخ فروش حرفش تمام شود، همانجا نشست روی سینه مرد که یالا همین الان پولی که از من قرض گرفتهای را پس بده وگرنه تو همین پیادهرو چالت میکنم.
ماشالله خان که داشت سروصورت خود را از نجسی پاک میکرد، بعد از هفت بار آب و آبکشی آمد بیرون مغازه.
معلوم نبود دمی مغازه است یا حوله حمامی، که اینطور روی شانه خود انداخته و دایم دست و صورت خود را پاک میکرد.
اول به من نگاه کرد. بعد که فهمید من هم نمیدانم خودش به طرف آن دو نفر رفت.
-پاشو ببینم.
از پشت آن یکی را که روی شانه دیگری سوار بود بلند کرد و کنار دیوار نگه داشت. دومی که هنوز از درد آن اورسی به خود میپیچید، کوتکوتی روی زمین به طرف جوب خیابان رفت و کنار آن نشست.
میخواست این دوتا را هم داخل قهوهخانه ببرد که یادش آوردم همان جوان دیلاق برای هفت پشتت کافی است.
دستش به کمر بود و اطراف را میپایید ، آن یکی هم که به زور ماشاللهخان کنار دیوار راست ایستاده بود .
خواستم بروم که ماشالله خان دستم را سفت گرفت، گفت:
-اینا همش بهخاطر توست، کی قهوهخونه من این ریختی بوده؟ پاک شماها مملکتو ریختین بههم.
نفهمیدم رابطه قهوهخانه با مملکت چیست که او پشت سر هم تکرار میکرد
سر حرف زدن که کدام اول ، کدام آخر دعوا بود. این میگفت او سخنران است، اگر حرف بزند حق او خورده میشود. آن یکی هم میگفت او بازاری است، به عدد و رقم حقش را خواهد خورد.
بعد از اینکه هرکدام به نوبت ماشاللهخان حرف زدند قرار بر این شد که پول مانده، نصف نزول آن چه که قرار شدهاست، پرداخت شود.
به زور از کنار خیابان بلند شد . کمرش راست نمیشد. تا آمد بگوید: اِهن ، نفهمیدیم خشتکش جر خورد یا استخوانهایش جابهجا شد.
آمدم باز بروم ، ماشاللهخان یک نگاهی به من کرد که همان جا ایستادم . رو کرد به من گفت: دستشو بگیر تا مسجد ببر. اگه نتونست بره روی صندلی، خودت یه فضایی ترتیب بده. فقط یادت باشد تو سخنرانی اسم میت بپرسی که ناغافلی زن مرده، جای شوهر یکی جا نزنی!
هنوز از قهوه خانه بیرون نیامده ، یکی دیگر پی آن یکی به تعقیب که؛ مال من را دزدیده و بگیرینش که فلان فلان شده حق یتیم و صغیر را با هم خوردهاست.
نگذاشت و نه برداشت، کفش خود را در آورد و از پشت حواله آن ننه مرده کرد. لنگه اورسی اول خطا رفت اما دومی چنان نشست میان دوکتف او، که همان جا روی زمین پهن شد.
-چرا میزنی، مگر چه کرده که اینطور....
نگذاشت که آن مرد یخ فروش حرفش تمام شود، همانجا نشست روی سینه مرد که یالا همین الان پولی که از من قرض گرفتهای را پس بده وگرنه تو همین پیادهرو چالت میکنم.
ماشالله خان که داشت سروصورت خود را از نجسی پاک میکرد، بعد از هفت بار آب و آبکشی آمد بیرون مغازه.
معلوم نبود دمی مغازه است یا حوله حمامی، که اینطور روی شانه خود انداخته و دایم دست و صورت خود را پاک میکرد.
اول به من نگاه کرد. بعد که فهمید من هم نمیدانم خودش به طرف آن دو نفر رفت.
-پاشو ببینم.
از پشت آن یکی را که روی شانه دیگری سوار بود بلند کرد و کنار دیوار نگه داشت. دومی که هنوز از درد آن اورسی به خود میپیچید، کوتکوتی روی زمین به طرف جوب خیابان رفت و کنار آن نشست.
میخواست این دوتا را هم داخل قهوهخانه ببرد که یادش آوردم همان جوان دیلاق برای هفت پشتت کافی است.
دستش به کمر بود و اطراف را میپایید ، آن یکی هم که به زور ماشاللهخان کنار دیوار راست ایستاده بود .
خواستم بروم که ماشالله خان دستم را سفت گرفت، گفت:
-اینا همش بهخاطر توست، کی قهوهخونه من این ریختی بوده؟ پاک شماها مملکتو ریختین بههم.
نفهمیدم رابطه قهوهخانه با مملکت چیست که او پشت سر هم تکرار میکرد
سر حرف زدن که کدام اول ، کدام آخر دعوا بود. این میگفت او سخنران است، اگر حرف بزند حق او خورده میشود. آن یکی هم میگفت او بازاری است، به عدد و رقم حقش را خواهد خورد.
بعد از اینکه هرکدام به نوبت ماشاللهخان حرف زدند قرار بر این شد که پول مانده، نصف نزول آن چه که قرار شدهاست، پرداخت شود.
به زور از کنار خیابان بلند شد . کمرش راست نمیشد. تا آمد بگوید: اِهن ، نفهمیدیم خشتکش جر خورد یا استخوانهایش جابهجا شد.
آمدم باز بروم ، ماشاللهخان یک نگاهی به من کرد که همان جا ایستادم . رو کرد به من گفت: دستشو بگیر تا مسجد ببر. اگه نتونست بره روی صندلی، خودت یه فضایی ترتیب بده. فقط یادت باشد تو سخنرانی اسم میت بپرسی که ناغافلی زن مرده، جای شوهر یکی جا نزنی!
نگذاشت و نه برداشت، کفش خود را در آورد و از پشت حواله آن ننه مرده کرد. لنگه اورسی اول خطا رفت اما دومی چنان نشست میان دوکتف او، که همان جا روی زمین پهن شد.
-چرا میزنی، مگر چه کرده که اینطور....
نگذاشت که آن مرد یخ فروش حرفش تمام شود، همانجا نشست روی سینه مرد که یالا همین الان پولی که از من قرض گرفتهای را پس بده وگرنه تو همین پیادهرو چالت میکنم.
ماشالله خان که داشت سروصورت خود را از نجسی پاک میکرد، بعد از هفت بار آب و آبکشی آمد بیرون مغازه.
معلوم نبود دمی مغازه است یا حوله حمامی، که اینطور روی شانه خود انداخته و دایم دست و صورت خود را پاک میکرد.
اول به من نگاه کرد. بعد که فهمید من هم نمیدانم خودش به طرف آن دو نفر رفت.
-پاشو ببینم.
از پشت آن یکی را که روی شانه دیگری سوار بود بلند کرد و کنار دیوار نگه داشت. دومی که هنوز از درد آن اورسی به خود میپیچید، کوتکوتی روی زمین به طرف جوب خیابان رفت و کنار آن نشست.
میخواست این دوتا را هم داخل قهوهخانه ببرد که یادش آوردم همان جوان دیلاق برای هفت پشتت کافی است.
دستش به کمر بود و اطراف را میپایید ، آن یکی هم که به زور ماشاللهخان کنار دیوار راست ایستاده بود .
خواستم بروم که ماشالله خان دستم را سفت گرفت، گفت:
-اینا همش بهخاطر توست، کی قهوهخونه من این ریختی بوده؟ پاک شماها مملکتو ریختین بههم.
نفهمیدم رابطه قهوهخانه با مملکت چیست که او پشت سر هم تکرار میکرد
سر حرف زدن که کدام اول ، کدام آخر دعوا بود. این میگفت او سخنران است، اگر حرف بزند حق او خورده میشود. آن یکی هم میگفت او بازاری است، به عدد و رقم حقش را خواهد خورد.
بعد از اینکه هرکدام به نوبت ماشاللهخان حرف زدند قرار بر این شد که پول مانده، نصف نزول آن چه که قرار شدهاست، پرداخت شود.
به زور از کنار خیابان بلند شد . کمرش راست نمیشد. تا آمد بگوید: اِهن ، نفهمیدیم خشتکش جر خورد یا استخوانهایش جابهجا شد.
آمدم باز بروم ، ماشاللهخان یک نگاهی به من کرد که همان جا ایستادم . رو کرد به من گفت: دستشو بگیر تا مسجد ببر. اگه نتونست بره روی صندلی، خودت یه فضایی ترتیب بده. فقط یادت باشد تو سخنرانی اسم میت بپرسی که ناغافلی زن مرده، جای شوهر یکی جا نزنی!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.