|

به دنبال چند مربع کوچک

میلاد باقری

با چشم بسته می توان رویا های شیرین زیادی دید،اما دنیا آن زمانی آغاز می شود که چشم باز می کنی و تلخی و گسی‌اش را با لب و زبانت احساس می کنی ،زمانی که به درک این دو جمله رسیده باشی در خواهی یافت فاجعه آن زمانی اتفاق می‌افتد که در رویا تلخی دنیا را چشیده باشی.
آن روز چند ساعتی چشم هایم را بسته بودم و پشت پنجره در رویا فرو رفته بودم. شاید باور نکنید ولی تضمین می کنم تمام آنچه دیده‌ام را عینا نقل خواهم کرد.
در دقایق آخر آن خواب عجیب چند ساعته‌ام پشت پنجره ،زمانی پیش آمد که در خواب از خواب بیدار شدم. پشت پنجره‌ای شبیه پنجره اتاق خودم نشسته بودم و از پشت شیشه های خاکی و کثیفش لکه سیاهی بر فراز بلند ترین تپه آرام و آهسته می رقصید. زمانی که پرده غبار گرفته خواب به طورکامل ازجلوی چشمهایم کنار رفت دریافتم در آخرین خانه کوبانی نشسته‌ام و آن لکه تیره، پرچم سیاه متجاوزین بوده که بر فراز آن تپه رقص شیطانی نمایش می دهد.
پشت سرم پدر و مادر پیرم با نگاه سردشان به دو دست آویزان از صندلی‌ام خیره مانده بودند و گاه گاهی پلک‌های چروک شده‌شان را به‌هم می زدند. بعضی اوقات چنین پلک‌هایی در پس خود صحنه‌هایی ضبط کرده‌اند که هیچ قلمی، حتی لوکس‌ترین خود نویس‌های ترکیه هم قادر به توصیفشان نیستند.
صدای درگیری از دور دست شنیده می‌شود، شاید حوالی همان تپه باشند. به هر حال من هماهنگ با صدای شلیک‌ها از پله‌ها پایین می‌رفتم و دخترم را تماشا می کردم که با دو دوستش لی لی می کردند. چند دقیقه‌ای هر دو چشمم لی لی می کردند با حرکات معصومانه دختربچه‌ای که دنیایش را همین چند مربع کوچک روی زمین تشکیل می‌داد.
چند ساعت بعد سرش را روی پای من گذاشته بود و در تاریکی شب رویاهای شیرینی می دید.اگر چه آن همه صدای گلوله و مبارزه و انفجار خوابش را آشفته می‌کرد اما باور داشتم رویا های شیرینی می دیده است.
سرم را که از صورت کودکم گرداندم چشم‌های خیسم به در خیره ماندند تا شاید خبری از مادرش برسد...
چند دقیقه بعد دوباره پشت پنجره نشسته بودم و تپه‌ای که حالا در سیاهی فرو رفته بود را تماشا می‌کردم.حتما همه شما می‌دانید، انفجار هر گلوله نوری ایجاد
می‌کند ،اما در آن سیاهی حجیم کوبانی هر شلیک چنان لحظه‌ای و قدرتمند فضا را روشن می کرد که گویی دستی نامریی از تمام اتفاقات عکس می‌انداخت و نور فلاش دوربینش حافظه جهان را لکه‌دار می کرد.
به جای خالی دو دستم نگاه کردم و به لحظاتی اندیشیدم که می‌توانستم دخترم را نوازش کنم و حالا با دستانی که سر جایشان نبودند تنها به نگاه اکتفا می‌کردم.
در آن لحظه تصمیم گرفتم پرده پنجره پشت سرم را پس بزنم. ردیف تانک‌ها و پرژکتورها همچون سدی آهنی از دور نمایان شد، سریع پرده را انداختم و دوباره به در خیره ماندم تا در خواب خوابم برد...
درهر حال هیچ وقت نفهمیدم معنای آن خواب عجیب چه بود. چیز غریبی در آن احساس کردم که تا به حال تجربه‌اش نکرده بودم، چیزی شبیه تاثر عمیق یا حسی که بعد از فروخوردن بغض در جان می‌دود. حسی که هیچ ناظری از هیچ سازمانی قادر به تشریحش نخواهد بود و هر خودنویسی را خواهد خشکاند.
چند روز بعد در کوچه‌های شهر زنی خواهد بود که در به در به دنبال خانه‌ای می گردد که شوهرش به درش خیره مانده بوده و خوابش برده....
آن زمان تمام جی پی اس‌های جهان در دو چشم آن زن جمع خواهند شد و تمام حقوق بشر در آغوش کودکش خلاصه می شوند و دستان شوهرش...
با چشم بسته می توان رویا های شیرین زیادی دید،اما دنیا آن زمانی آغاز می شود که چشم باز می کنی و تلخی و گسی‌اش را با لب و زبانت احساس می کنی ،زمانی که به درک این دو جمله رسیده باشی در خواهی یافت فاجعه آن زمانی اتفاق می‌افتد که در رویا تلخی دنیا را چشیده باشی.
آن روز چند ساعتی چشم هایم را بسته بودم و پشت پنجره در رویا فرو رفته بودم. شاید باور نکنید ولی تضمین می کنم تمام آنچه دیده‌ام را عینا نقل خواهم کرد.
در دقایق آخر آن خواب عجیب چند ساعته‌ام پشت پنجره ،زمانی پیش آمد که در خواب از خواب بیدار شدم. پشت پنجره‌ای شبیه پنجره اتاق خودم نشسته بودم و از پشت شیشه های خاکی و کثیفش لکه سیاهی بر فراز بلند ترین تپه آرام و آهسته می رقصید. زمانی که پرده غبار گرفته خواب به طورکامل ازجلوی چشمهایم کنار رفت دریافتم در آخرین خانه کوبانی نشسته‌ام و آن لکه تیره، پرچم سیاه متجاوزین بوده که بر فراز آن تپه رقص شیطانی نمایش می دهد.
پشت سرم پدر و مادر پیرم با نگاه سردشان به دو دست آویزان از صندلی‌ام خیره مانده بودند و گاه گاهی پلک‌های چروک شده‌شان را به‌هم می زدند. بعضی اوقات چنین پلک‌هایی در پس خود صحنه‌هایی ضبط کرده‌اند که هیچ قلمی، حتی لوکس‌ترین خود نویس‌های ترکیه هم قادر به توصیفشان نیستند.
صدای درگیری از دور دست شنیده می‌شود، شاید حوالی همان تپه باشند. به هر حال من هماهنگ با صدای شلیک‌ها از پله‌ها پایین می‌رفتم و دخترم را تماشا می کردم که با دو دوستش لی لی می کردند. چند دقیقه‌ای هر دو چشمم لی لی می کردند با حرکات معصومانه دختربچه‌ای که دنیایش را همین چند مربع کوچک روی زمین تشکیل می‌داد.
چند ساعت بعد سرش را روی پای من گذاشته بود و در تاریکی شب رویاهای شیرینی می دید.اگر چه آن همه صدای گلوله و مبارزه و انفجار خوابش را آشفته می‌کرد اما باور داشتم رویا های شیرینی می دیده است.
سرم را که از صورت کودکم گرداندم چشم‌های خیسم به در خیره ماندند تا شاید خبری از مادرش برسد...
چند دقیقه بعد دوباره پشت پنجره نشسته بودم و تپه‌ای که حالا در سیاهی فرو رفته بود را تماشا می‌کردم.حتما همه شما می‌دانید، انفجار هر گلوله نوری ایجاد
می‌کند ،اما در آن سیاهی حجیم کوبانی هر شلیک چنان لحظه‌ای و قدرتمند فضا را روشن می کرد که گویی دستی نامریی از تمام اتفاقات عکس می‌انداخت و نور فلاش دوربینش حافظه جهان را لکه‌دار می کرد.
به جای خالی دو دستم نگاه کردم و به لحظاتی اندیشیدم که می‌توانستم دخترم را نوازش کنم و حالا با دستانی که سر جایشان نبودند تنها به نگاه اکتفا می‌کردم.
در آن لحظه تصمیم گرفتم پرده پنجره پشت سرم را پس بزنم. ردیف تانک‌ها و پرژکتورها همچون سدی آهنی از دور نمایان شد، سریع پرده را انداختم و دوباره به در خیره ماندم تا در خواب خوابم برد...
درهر حال هیچ وقت نفهمیدم معنای آن خواب عجیب چه بود. چیز غریبی در آن احساس کردم که تا به حال تجربه‌اش نکرده بودم، چیزی شبیه تاثر عمیق یا حسی که بعد از فروخوردن بغض در جان می‌دود. حسی که هیچ ناظری از هیچ سازمانی قادر به تشریحش نخواهد بود و هر خودنویسی را خواهد خشکاند.
چند روز بعد در کوچه‌های شهر زنی خواهد بود که در به در به دنبال خانه‌ای می گردد که شوهرش به درش خیره مانده بوده و خوابش برده....
آن زمان تمام جی پی اس‌های جهان در دو چشم آن زن جمع خواهند شد و تمام حقوق بشر در آغوش کودکش خلاصه می شوند و دستان شوهرش...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.